Kasalukuyan nang umaandar ang sasakyan at tuloy-tuloy na ang biyahe nila pabalik.
Habang nakaupo si Dina, hawak ang kanyang bag at nakatanaw sa labas, bigla niyang napansin na tumingin si Mikael sa kanya.
Napatigil ang kanyang paghinga.
Seryoso ang mukha nito—walang bakas ng ngiti, walang kahit anong emosyon. Para itong isang estrangherong biglang tumingin sa kanya, malamig at malayo.
Hindi niya alam kung bakit, pero ramdam niya ang bigat ng titig na iyon. Nang magtama ang kanilang mga mata, tila may kung anong nais sabihin ang mga mata ni Mikael—pero agad din nitong binawi ang tingin at ibinaling sa ibang direksyon.
Parang walang nangyari.
Napakunot ang noo ni Dina.
Ano ba ‘yon? tanong niya sa sarili.
Kanina lang, pinagtawanan niya ako… tapos ngayon, ganito?
Hindi na siya nag-
