Habang abala si Annilou sa pakikipag-usap sa isa sa kanyang mga kasamang cheer dancer, halos hindi na niya namamalayan ang ingay sa loob ng gym. Sabay-sabay ang tunog ng tumatalbog na bola sa court, sigawan ng mga atleta, at malakas na tugtog na paulit-ulit nilang sinasabayan ng galaw. Pawisan na ang noo niya, nanginginig na ang mga binti, pero pilit pa rin niyang pinananatili ang ngiti—isang ngiting matagal na niyang natutunang isuot kahit pagod na ang puso.
Biglang naputol ang kanilang usapan nang may marinig siyang boses sa likuran.
“Excuse me.”
Isang simpleng salita. Isang mahinang tawag. Ngunit sapat iyon upang mapatigil ang mundo ni Annilou.
Napalingon siya—at sa isang iglap, parang biglang huminto ang kanyang paghinga.
Si Mark.
Sa dami ng estudyanteng nasa gym, sa ingay ng mus
