Panay ang ngiti ni Piper, nagalalakad sa daan papunta sa bahay nila. Pauwi Madilim na, pero dahil sa mga street light na mahina ang sinag, malinaw pa rin ang pathway na tinatahak ni Piper. May mga anino ng puno na gumagalaw sa lupa, sumasabay sa marahang ihip ng hangin. Napangiti siya, hindi niya napigilan. Parang bata siyang naglalaro ng piko—paikot-ikot, patalon-talon sa pagitan ng mga bitak ng semento. May kung anong saya sa dibdib niya na kanina lang parang sirang-sira ang araw niya. Hindi siya nakatrabaho ng maayos, lahat masama ang tingin sa kanya. Kaya ang bigat ng pakiramdam niya sa buong maghapon pero dahil kay Jestoni gumaan na ulit ang pakiramdam niya. Hindi siya sigurado kung ano bang dahilan ng nararamdaman niya ngayon.
Siguro dahil sa nakakatawa siyang kasama.
O baka siguro
