"Gusto ko sanang magsimula ulit tayo. Anak," sabi ni Mykiel.
Tinitigan lang ni Zeki ang kanyang ama. Doon mas napagtanto ni Mykiel ang malaking pagkakahawig nila ni Zeki noong kasing edad n'ya ito. Ang mga titig at kung paano ito tumindig, para s'yang nananalamin katagalan. Hilatcha ng mukha, ultimo mga matatalim na tingin nito ay nakuha ni Zeki sa kanya.
"Hindi ko mabibigay ng ganoong kadali ang hinihiling mo, Mykiel," sabi ni Zeki.
Sa hindi malamang dahilan, ngayon lang nasaktan ng lubos si Mykiel na tinawag s'ya sa kanyang pangalan. Daig pa n'ya ang sinikmuraan sa sakit na kanyang nararamdaman. Walang kasing sakit na marinig ng isang ama na sa pangalan lang s'ya tinatawag ng kanyang sariling anak.
Kung sa iba ay walang modo ang ganitong pagtawag, ngunit kay Mykiel ay isa itong samp
