MALAGONG BULAKLAK NI LIWAYWAY (SSPG)

LIWAYWAY 11

Eksakto pagkababa ni Roxie ng telepono ay siyang pagdating naman ng itim na SUV ni Atlas. Huminto ito malapit sa tinitirikan ng tent nina Jaxon. Bumaba ang Mayor na bakas ang pagod sa mukha mula sa maghapong trabaho sa munisipyo, ngunit agad na napalitan ng magaan na ngiti nang makita ang dalaga.

“Mayor! Timing ang dating niyo. Katatapos lang namin sa unang phase ng sukat,” bati ni Jaxon habang nakikipag-kamay sa binata.

“Mabuti kung ganoon, Engr. Obligado. Gusto ko lang masiguro na walang magiging aberya rito sa site,” sagot ni Atlas bago binaling ang tingin kay Roxie na noon ay papalapit na sa kanila.

Nagpaalam muna si Jaxon para balikan ang kanyang mga tauhan, kaya naman naiwan ang dalawa na may sapat na distansya mula sa mga nagtatrabaho. Napansin ni Roxie na kahit nakangiti si Atlas, may bahid pa rin ng tensyon sa kanyang mga mata—isang bigat na tila matagal na niyang pasan.

“You look exhausted, Mayor,” puna ni Roxie habang pinagmamasdan ang matikas na tindig ng morenong binata. “Dahil ba ito sa maghapong meeting, o dahil sa nangyari sa inyo ni Paula?”

Bahagyang natigilan si Atlas, hindi inaasahan ang direktang tanong ng dalaga. Huminga siya nang malalim at tumingin sa malawak na lupain, tila doon hinahanap ang mga salitang matagal na niyang itinatago.

“Nakarating na pala sa ’yo,” aniya sa mababang tinig. “Oo, Roxie. Opisyal na kaming wala ni Paula. Tinapos ko na ang lahat kaninang umaga bago siya makagawa ng mas malaking eksena sa munisipyo.”

“Are you okay?” tanong ni Roxie, ang kanyang boses ay puno ng tunay na pag-aalala. “I know how much history you have with their family. Hindi madaling talikuran ang taong naging bahagi ng buhay mo, lalo na’t may kasamang ‘utang na loob’ sa tatay niya.”

Sandaling natahimik si Atlas. Ang isipan niya ay naglakbay pabalik sa mga panahong maayos pa ang lahat. “Alam mo, Roxie... hindi naman laging ganito si Paula. Noong mga bata pa kami, noong nagsisimula pa lang ako bilang abogado, maayos ang relasyon namin. Simple lang siya noon. Pero lahat nagbago noong naging Mayor ako.”

Napayuko si Atlas, tila may pait na naaalala. “Bigla siyang naging demanding. Naging masyadong bossy. Gusto niya, bawat galaw ko, bawat desisyon sa munisipyo, dapat alam niya o pabor sa gusto niya. Noong una, inintindi ko. Sabi ko sa sarili ko, baka naninibago lang siya sa atensyon o natatakot lang mawala ako. Pero lumala, Roxie. Dumating sa punto na pinapahiya na niya ako sa harap ng maraming tao—mga empleyado ko, mga kaibigan ko—kapag hindi nasunod ang gusto niya.”

Huminga siya nang malalim, ang kanyang mga balikat ay tila gumaan habang naglalabas ng saloobin. “Doon ko naramdaman na unti-unti nang nawawala ang pagmamahal ko sa kanya. Stayed by her side not because of love, but because of responsibility and that debt of gratitude to Weston. Pero narealize ko, hindi sapat ang utang na loob para hayaan kong ubusin niya ang pagkatao ko.”

Humarap si Atlas kay Roxie at sa pagkakataong ito, kinuha niya ang lakas ng loob na hawakan ang mga kamay ng dalaga sa harap ng maraming tao. “Sa totoo lang, Roxie... mas naging malaya ang pakiramdam ko. Parang ngayon lang ako nakahinga nang maluwag pagkatapos ng maraming taon. Ang hiwalayang ito ay hindi lang dahil sa ’yo—dahil din ito sa sarili ko. Ayaw ko nang mabuhay sa ilalim ng anino ng mga Albarando.”

Tumingin si Atlas nang diretso sa mga mata ni Roxie. “Nagalit siya, siyempre. Nagbanta pa na sisirain daw tayo. Pero hindi ako natatakot. Mas natatakot akong mawala ang pagkakataong ito na makilala ka nang mas malalim dahil lang sa takot ko kay Weston.”

Ramdam ni Roxie ang katapatan ni Atlas. Sa kabila ng panganib sa kanyang posisyon, mas pinili ng lalaki ang kanyang prinsipyo at ang nararamdaman para sa kanya.

“Kung ganoon,” muling ngumiti si Roxie, ang kanyang mukha ay tila nagbigay ng bagong sigla sa paligid. “Hahantayin kita mamayang gabi? Akiko is teasing me again, pero sabi ko sa kanya, kailangan nating mag-celebrate ng Independence Day mo.”

Natawa nang mahina si Atlas, ang unang tunay na tawa niya sa buong araw. “I’d love that. I’ll pick you up at eight. Haharapin natin ang bukas nang magkasama, Roxie.”

Gabi na nang sunduin ni Atlas si Roxie sa hotel. Pinili nilang pumunta sa isang nakatagong garden restaurant sa gilid ng bundok—malayo sa mapanuring mata ng mga taga-munisipyo at sa ingay ng San Sebastian. Ang paligid ay napapaligiran ng mga alitaptap at malamig na simoy ng hangin, tila nakikisama ang kalikasan sa kanilang munting pagdiriwang para sa bagong simula ni Atlas bilang isang malayang tao.

Habang nakaupo sa tapat ng isa’t isa, pinagmamasdan ni Atlas ang kanyang kaibigan. Ang dalaga ay nakasuot ng isang eleganteng kulay pulang dress na lalong nagpalitaw sa kanyang porselanang kaputian. Sa kabila ng simpleng hapunan, bakas sa kanila ang pagiging kumportable sa isa’t isa bilang magkakampi.

“A penny for your thoughts, Mayor?” nakangiting biro ni Roxie habang itinaas ang kanyang baso. “Parang malalim pa rin ang iniisip mo para sa isang taong kakalabas lang sa isang komplikadong sitwasyon.”

“Iniisip ko lang kung gaano kalaki ang ipinagbago ng pananaw ko sa loob ng maikling panahon,” seryosong sagot ni Atlas. “Ilang taon akong nakakulong sa isang obligasyong akala ko ay wala nang katapusan. Pero dahil sa suporta mo bilang kaibigan, naging malinaw na kailangan ko nang manindigan para sa sarili ko. Salamat sa pakikinig sa mga sentimyento ko kanina sa site, Roxie.”

Dahan-dahang ibinaba ni Roxie ang kanyang baso. “Wala iyon, Atlas. Ganoon naman ang magkaibigan, ’di ba? At ngayong ‘free agent’ ka na, mas makakapag-focus na tayo sa mas mahahalagang bagay. Like your plans for the town and my plans for the Russo legacy here.”

Kinuha ni Roxie ang isang maliit na folder mula sa kanyang bag at inilatag ang ilang initial sketches ng kanyang mansyon. “Ito ang pinag-uusapan namin ni Jaxon kanina. Ayaw ko ng tipikal na modern house. Gusto ko ng isang structure na may touch ng nakaraan pero matibay ang pundasyon—parang ang pamilya Russo. Jaxon mentioned na ang lupa ay perpekto para sa isang malawak na veranda na nakaharap sa mga bundok.”

Natuon ang atensyon ni Atlas sa mga plano. “Maganda ang vision mo, Roxie. Bagay ito sa landscape ng San Sebastian. At dahil naayos na natin ang permit, wala nang ligal na hadlang para masimulan ito agad. Bilang Mayor, sisiguraduhin kong susunod ang lahat sa tamang proseso para walang masabi ang sinuman.”

“I appreciate that, Atlas,” sagot ni Roxie. “Alam kong hindi magiging madali dahil tiyak na babantayan ni Winston ang bawat kilos natin. But as long as we keep this professional and transparent, we’re on the right track. I’m just happy to have someone I can trust in this town.”

“At asahan mong hindi mawawala ang tiwalang iyon,” tugon ni Atlas habang tumitingin sa mga sketch. “Ipaglalaban natin ang proyektong ito. Hindi lang dahil sa investment, kundi dahil ito ang nararapat para sa mga taong gustong bumuo ng maayos na buhay rito.”

Nagtagpo ang kanilang mga tingin nang may paggalang at determinasyon. Sa gabing iyon, ang kanilang pagkakaibigan ay naging pundasyon ng isang alyansang hindi basta-basta matitibag ng kahit anong pananakot ng mga Albarando. Ang Independence Day ni Atlas ay naging simula ng isang propesyonal na samahan na puno ng pangarap para sa San Sebastian.

~ITUTULOY