MALAGONG BULAKLAK NI LIWAYWAY (SSPG)

LIWAYWAY 8

Tahimik ang loob ng sasakyan ni Atlas habang binabaybay ang madilim ngunit payapang kalsada patungo sa hotel kung saan tumutuloy si Roxie. Ang tanging naririnig ay ang mahinang instrumental na musika mula sa radyo at ang bawat paghinga nila na tila may gustong sabihin pero hindi magawa.

Nang makarating sila sa tapat ng hotel lobby, itinigil ni Atlas ang sasakyan pero hindi niya agad pinatay ang makina. Lumingon siya kay Roxie, na noon ay dahan-dahan ding humarap sa kanya. Ang liwanag mula sa mga poste ng ilaw sa labas ay tumatama sa mukha ng dalaga, na lalong nagbibigay-diin sa kanyang maputi at makinis na balat.

“Salamat sa paghatid, Mayor Atlas,” malumanay na sabi ni Roxie. “At salamat sa pakikinig sa akin tungkol sa tunay na rason kung bakit ako narito.”

“Wala iyon, Ms Roxie. Masaya akong malaman na hindi ka lang napunta rito para sa gulo or masamang hangarin,” sagot ni Atlas. Ang kanyang boses ay naging malalim at puno ng emosyon. “Iniisip ko pa rin ang sinabi mo kanina—na ang San Sebastian ang lugar kung saan nakatira ang puso mo. Sana... sana ay maging bahagi rin ako ng katahimikang hinahanap mo.”

Dahan-dahang inabot ni Atlas ang kamay ni Roxie na nakapatong sa kanyang kandungan. Ang init ng palad ng binata ay tila kuryenteng gumapang sa buong katawan ni Roxie. Hindi niya inalis ang kanyang kamay; sa halip ay mas lalo pa niyang tinitigan ang mga mata ni Atlas.

Sa sandaling iyon, tila lumiit ang mundo sa loob ng sasakyan. Unti-unting inilapit ni Atlas ang kanyang mukha kay Roxie. Ramdam ni Roxie ang bawat t***k ng kanyang puso na tila gustong kumawala sa kanyang dibdib. Habang lumalapit ang mukha ni Atlas, napapikit nang bahagya si Roxie, dinaramdam ang mainit na hininga ng binata sa kanyang pisngi.

Ilang pulgada na lang ang pagitan ng kanilang mga labi. Tila huminto ang oras. Ang amoy ng pabango ni Roxie at ang pagiging morenong matikas ni Atlas ay naghalo sa isang sandaling puno ng pagnanasa at pag-aalaga.

Ngunit bago pa man magdikit ang kanilang mga labi, biglang nagliwanag ang paligid nang dumaan ang isang sasakyan sa likuran nila, kasabay ng malakas na busina nito.

Tila nagising ang dalawa mula sa isang malalim na panaginip. Mabilis na lumayo si Atlas, bahagyang nahihiya habang kinakamot ang kanyang batok. Napangiti naman nang matipid si Roxie, pilit na itinatago ang kaba at panghihinayang.

“I... I should go,” bulong ni Roxie, bagaman ayaw pa niyang bumaba.

“Oo, kailangan mo nang magpahinga. Maaga pa ang laban natin bukas sa mansyon,” sagot ni Atlas, pilit na ibinabalik ang kanyang pormal na tono pero bakas pa rin ang ngiti sa kanyang mga mata.

“Goodnight, Atlas,” sabi ni Roxie bago tuluyang bumaba.

“Goodnight, Roxie,” tugon ni Atlas habang pinagmamasdan ang paglakad ng dalaga papasok sa hotel. Alam niya sa kanyang sarili na hindi lang ang permit ang pinirmahan niya ngayong gabi—pinirmahan na rin niya ang kanyang sariling tadhana na habambuhay na makatali sa babaeng ito.

Pagkasara na pagkasara ni Roxie ng pinto ng kanyang luxury suite, hindi pa man siya nakakatanggal ng kanyang stilettos ay bumungad na ang mapanuksong mukha ni Akiko. Nakasandal ang sekretarya sa bar counter ng suite, may hawak na baso ng juice, at ang mga mata ay tila nagniningning sa sobrang kuryosidad.

“Aba, Ma’am Roxie... bakit parang mas maliwanag pa sa chandelier ang aura mo ngayon?” panimula ni Akiko na may kasamang malapad na ngiti. “At teka, bakit namumula ang mga pisngi mo? Mainit ba sa labas o may nagpainit lang ng gabi mo?”

Umiwas ng tingin si Roxie at nagtuloy-tuloy sa paglalakad para ilapag ang kanyang designer bag, pilit na itinatago ang kaba na nararamdaman pa rin mula sa loob ng sasakyan. “Akiko, it’s just the wine. Marami kaming pinag-usapan tungkol sa land permit, okay?”

“Wine? Ma’am, sa tagal nating magkasama, alam ko kung kailan ka tinatamaan ng alak at kung kailan ka tinatamaan ng... Mayor,” biro ni Akiko habang sumusunod sa likuran ni Roxie. “So, kamusta ang dinner? Is he as charming as they say? O baka naman more than business na ang naging menu niyo kanina?”

“Akiko, stop it!” tatawa-tawang saway ni Roxie, pero hindi maikakaila ang kislap sa kanyang mga mata. “He’s a gentleman. Mas tapat siya kaysa sa inaasahan ko. He even turned down the Albarandos just to have dinner with me.”

“O-M-G. Mayor Atlas is making a move!” tili ni Akiko sa sobrang kilig. “Ang tapang niya, ha! Isang Mayor versus isang dating Mayor para sa puso ng isang New York Queen. Pang-pelikula ang plot natin, Ma’am!”

Inasar pa nang inasar ni Akiko si Roxie hanggang sa marating nila ang master bedroom. Ngunit ang tawanan ay biglang nahinto nang makita nila ang kama na halos mapuno ng mga blueprints, tela, at mga dokumento mula sa RayfordR Corp.

“Back to reality,” buntong-hininga ni Roxie habang tinitignan ang tambak na trabaho. “Kailangan nating tapusin ang budget review para sa Liwayway Branch at ang layout ng flower shop bago ako makipag-ugnayan ulit kay Atlas bukas.”

“Kahit kailan talaga, workaholic ka pa rin,” wika ni Akiko habang inaayos ang kanyang salamin at kinuha ang kanyang tablet. “Pero aminin mo, Ma’am... mas gaganahan kang magpuyat ngayon kasi may Goodnight message na siguro sa phone mo, ’di ba?”

Napailing na lang si Roxie habang palihim na kinakapa ang kanyang cellphone sa bulsa, sabay upo sa tapat ng mga papeles. Ang pagod sa trabaho ay tila napapawi ng alaala ng huling sandali nila ni Atlas sa loob ng sasakyan.

Habang sinusuri ni Roxie ang layout ng itatayo niyang flower shop, hindi maalis sa isip niya ang binitiwang salita ni Atlas tungkol sa pagtutol ni Winston. Napabitiw siya sa kanyang ballpen at sumandal sa swivel chair, malalim ang iniisip.

"Alam mo, Akiko," panimula ni Roxie, ang boses ay puno ng pait. "Nakakatawa na ganoon na lang ang pagharang ni Weston sa pagbili ko ng lupa rito. Kung tutuusin, wala siyang karapatang magdikta kung sino ang pwedeng tumira o bumili ng ari-arian sa San Sebastian."

Tumingala si Akiko mula sa kanyang tablet, ramdam ang bigat ng emosyon ng kanyang boss. "Bakit, Ma'am? Dahil ba sa influence niya bilang dating Mayor?"

Napangisi nang mapait si Roxie. "Higit pa doon. Alam mo ba na ang mismong mansyon na kinatitirikan ng mga Albarando ngayon... ang lupang iyon ay orihinal na pag-aari ng pamilya Russo? Iyon ang legacy na iniwan ni Papa para sa amin."

Nanlaki ang mga mata ni Akiko. "Ano?! Ibig sabihin, nakatayo sila sa lupa niyo? Pero bakit hinayaan lang ni Sir Rayford na mapunta sa kanila 'yun?"

"Dahil kay Mama," sagot ni Roxie habang nakatingin sa malayo. "Noong naghiwalay sila at nagdesisyon si Mama na pakasalan si Weston, ayaw ni Papa ng gulo. He loved my mother so much that he chose her happiness over our properties. Hinayaan niyang angkinin ni Winston ang lupang iyon para lang hindi mahirapan si Mama sa bago niyang buhay. He gave them a home, Akiko. Isang tahanan na kinuha nila nang walang bayad."

Huminga nang malalim si Roxie, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa determinasyon.

"Kaya ngayong ako naman ang bibili ng sarili kong lupa gamit ang sarili kong pera, wala silang karapatang pigilan ako. Ang lupang kinatitirikan nila ay utang na loob nila sa tatay ko—isang katotohanang pilit nilang ibinabaon sa limot para magmukha silang makapangyarihan sa bayang ito."

"Kaya pala ganoon na lang ang takot ni Weston," pagsang-ayon ni Akiko. "Natatakot siya na kapag bumalik ka at nagkaroon ng sariling pundasyon dito, baka mabulgar ang katotohanang ang Empire niya ay nakatayo sa kabutihang-loob ng isang Russo."

"Eksakto," pagtatapos ni Roxie habang muling hinahawakan ang kanyang mga papeles.

"Hahayaan ko silang maghari-harian sa mansyong iyon, pero itong bagong lupang bibilhin ko? Ito ang magiging panimula ng hustisya para sa akin at para kay Papa. Hindi na ako ang batang Roxie na tinitignan lang sila mula sa malayo. I am here to take back my place in this town, whether Weston Albarando likes it or not."

.

.

.

~ITUTULOY