MALAGONG BULAKLAK NI LIWAYWAY (SSPG)

LIWAYWAY 14

Hindi na hinintay ni Roxie na lumamig ang tensyon. Kasama si Atlas, dumiretso sila sa Munisipyo ng San Sebastian. Sa halip na sa opisina ng Engineering, dumeretso sila sa VIP lounge kung saan nabalitaan nilang naroon si Weston, kampanteng nagkakape habang naghihintay ng balita mula sa session hall.

Pagbukas ng pinto, tumambad sa kanila ang matandang Albarando. Lumingon ito nang may mapang-uyam na ngiti, tila inaasahan na ang kanilang pagdating.

"Mayor Atlas. At ang ating panauhin mula sa New York, si Ms. Russo," bati ni Weston, hindi man lang tumayo sa kanyang kinauupuan. "Mukhang masama ang timpla ninyo sa ganitong oras ng umaga."

"Weston, alam nating dalawa na walang basehan ang Cease and Desist order na ipinalabas mo sa ilalim ng Oversight Committee," matigas na simula ni Atlas. "Ang zoning permit ni Ms. Russo ay dumaan sa tamang proseso. Bawiin mo ang utos na ito ngayon din."

Tumawa nang mahina si Weston, isang tunog na puno ng pang-uuyam. "Atlas, iho, nakakalimutan mo yata. Ang Oversight Committee ay binuo para masigurong walang 'special treatment' na nangyayari sa bayang ito. May nakita kaming butas sa inyong Environmental Compliance Certificate. Hangga't hindi iyon nabeberipika, mananatiling nakatigil ang makina."

Humakbang si Roxie nang mas malapit. Ang kanyang simpleng suot na puting polo shirt at denim pants ay lalong nagdiin sa kanyang pagiging seryoso at pagiging hands-on sa kanyang mga proyekto. Ang kanyang titig ay hindi kumukurap, matalim at puno ng awtoridad.

"Mr. Albarando," panimula ni Roxie sa isang boses na napakakalma ngunit bakas ang talim. "Huwag na tayong maglokohan. Alam nating pareho na ang 'butas' na sinasabi mo ay gawa-gawa lang para maantala ang proyekto ko. Pero alam mo ba kung ano ang tunay na butas? 'Yung mga dokumentong hawak ko na nagpapatunay na ang mansyong tinitirhan niyo ngayon ay nakapangalan pa rin sa tatay ko—at hindi sa inyo."

Napatigil si Weston sa pag-inom ng kape. Nag-iba ang timpla ng kanyang mukha, ngunit pilit pa rin itong nagpakitang-gilas. "Pananakot ba 'yan, Ms. Russo? Sa sarili kong bayan?"

"Hindi ito pananakot, ito ay babala," sagot ni Roxie. "Bawiin mo ang utos na ito, o sisiguraduhin kong bukas na bukas din, ang balita sa buong Pangasinan ay hindi tungkol sa 'zoning issue' ko, kundi tungkol sa dating Mayor na isang 'squatter' sa sarili niyang tinitirhan."

Namula ang mukha ni Weston sa galit. "Huwag mong pagsalitaan nang ganyan ang pamilya ko! Ang lupang iyon ay ibinigay ni Rayford—"

"Ibinigay bilang hiram, hindi bilang pagmamay-ari," putol ni Roxie. "Atlas, as the Mayor, you have the power to override an order if it is proven to be baseless and malicious. I am giving Mr. Albarando five minutes to call his cohorts and tell them to leave my site. Kapag hindi iyon nangyari, my legal team will not just file an injunction—they will file for an immediate eviction notice for your residence."

Napatingin si Weston kay Atlas, na noon ay nakatayo sa tabi ni Roxie, matikas at hindi matitinag. "Atlas, hahayaan mo ba siyang bastusin ako sa harap mo?"

"Ang batas ay walang kinikilingan, Weston," sagot ni Atlas. "At sa pagkakataong ito, si Roxie ang nasa panig ng batas. Bawiin mo na ang utos bago lumala ang sitwasyon para sa pamilya mo."

Napahigpit ang hawak ni Weston sa kanyang tasa. Sa unang pagkakataon, nakita ng buong munisipyo na ang dating makapangyarihang Albarando ay tila nasukol ng isang babaeng hindi niya inakalang may sapat na tapang na banggain siya.

"Kung ganoon, wala na tayong dapat pang pag-usapan, Weston," malamig na panimula ni Roxie. Inayos niya ang pagkakatayo at tinitigan ang matanda nang walang bahid ng pag-aalinlangan. "Magkita na lang tayo sa korte."

Nanatiling matalim ang tingin ni Weston. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang tasa sa mesa nang may diin, sapat na para lumikha ng tunog na narinig sa buong silid. Isang mapait na tawa ang kumawala sa kanyang mga labi habang dahan-dahang tumatayo para harapin si Roxie nang pantay-pantay ang tingin.

"Korte?" pang-uuyam ni Weston, ang boses ay puno ng kumpyansa. "Hija, akala mo ba ay matatakot mo ako sa ganyang mga salita? Kung sa tingin mo ay pera lang ang labanan dito, nagkakamali ka. Kung mayaman ang mga Russo sa New York, huwag mong kakalimutan na ang mga Albarando ay dekada nang may hawak sa kaban at kapangyarihan ng San Sebastian. Kung may pera ka, mayroon din ako."

Humakbang si Weston nang mas malapit, pilit na ipinaparamdam ang kanyang bigat bilang dating pinuno ng bayan. "Hindi ka lang basta makikipag-asunto sa isang pamilya, Roxie. Makikipag-asunto ka sa isang institusyon. Ihanda mo ang lahat ng pambayad mo sa mga abogado, dahil sisiguraduhin kong bawat sentimo mo ay mauubos bago mo pa man makitang nakatayo ang unang haligi ng mansyon mo."

Hindi natinag si Roxie. Sa kabila ng banta ng yaman at impluwensya ni Weston, nanatili siyang kalmado sa kanyang puting polo shirt at denim pants.

"Gaya ng sabi ko, Weston, sa korte na tayo magpaliwanag," sagot ni Roxie habang tumatalikod. "Doon natin makikita kung kaninong pera ang may mas mahabang pisi, at kung kaninong katotohanan ang mas matibay ang pundasyon."

Mabilis na lumabas si Roxie ng VIP lounge kasama si Atlas. Ramdam ng mga empleyadong nakasubaybay sa hallway na ang pag-uusap na iyon ay hindi lang basta pagtatalo—ito na ang simula ng isang giyera na yayanig sa buong San Sebastian.

Paglabas na paglabas sa main gate ng munisipyo, hindi na hinintay ni Roxie na makarating sa sasakyan. Huminto siya sa ilalim ng isang malaking puno ng narra, malayo sa mga matang mapanghusga ng mga empleyado. Inilabas niya ang kanyang telepono at mabilis na hinanap ang pangalan ni Ledger.

Hindi nagtagal ay sumagot ang malalim at seryosong boses sa kabilang linya.

"Roxie. It’s 10:00 PM here in New York. I assume this isn't a social call," bungad ni Ledger.

"Hindi, Ledger. We’re going to war," diretsahang sagot ni Roxie. Ang kanyang boses ay malamig at matalim, walang bahid ng pag-aalinlangan habang nakatingin sa malayo. "Weston Albarando just issued a Cease and Desist order on the construction. He’s using his local influence to block the Russo legacy. He even threatened me that his money and 'connections' here are untouchable."

Narinig ni Roxie ang mahinang pagtawa ni Ledger sa kabilang linya—isang tawang puno ng panganib. "Money and local connections? He clearly doesn't know who he's dealing with. Anong gusto mong gawin ko?"

"I want the heavyweights, Ledger. Ipadala mo rito ang pinakamagaling nating legal team na eksperto sa International Property Law at Administrative Litigation. Gusto ko ring ihanda ang lahat ng records ng Russo Holdings tungkol sa mansyong tinitirhan ng mga Albarando. We’re filing for a counter-injunction and a formal eviction notice," pagpapatuloy ni Roxie.

"Consider it done," sagot ni Ledger. "I’ll have them on the first flight to Manila by tomorrow. And Roxie? Make sure they understand that when a Russo strikes, we don't just win—we dominate."

"Exactly. I'll wait for the confirmation," huling sabi ni Roxie bago pinatay ang tawag.

Lumingon siya kay Atlas na kanina pa nakikinig sa kanyang tabi. Bakas sa mukha ng Mayor ang pagkamangha sa bilis at bagsik ng naging desisyon ng dalaga.

"Your move, Weston," bulong ni Roxie sa hangin. "Tignan natin kung hanggang saan aabot ang pera mo kapag ang pader na binabangga mo ay hindi lang semento, kundi bakal."

Inayos ni Roxie ang kanyang puting polo shirt at tumingin kay Atlas. "Tara na. Marami pa tayong dapat ihanda. Hindi lang ito legal battle, Mayor Atlas. This is a cleanup operation for San Sebastian."

~ITUTULOY