MALAGONG BULAKLAK NI LIWAYWAY (SSPG)

LIWAYWAY 19

Next day~

Sa loob ng isang lumang bodega sa dulo ng Hacienda De Villa, madilim at tanging isang bumbilya lamang ang nagbibigay ng liwanag sa gitna. Nakagapos ang mga kamay ni Ernest sa isang silyang kahoy, pawisan at bakas ang takot sa kanyang mukha.

Bumukas ang malaking pinto ng bodega, na lumikha ng nakakangilong tunog ng bakal. Pumasok si Marcelito, seryoso ang mukha, kasunod si Roxie na nakasuot pa rin ng kanyang pormal na damit mula sa airport. Ang tunog ng takong ng sapatos ni Roxie sa semento ay tila bawat t***k ng kaba sa dibdib ni Ernest.

"Ernest," malamig na tawag ni Roxie habang humihinto sa harap nito. "Hindi ko akalaing ang tiwala ni Paula ay ipapagawa niya sa isang taong madaling mahuli."

"Wala akong kinalaman sa sinasabi niyo! Napadaan lang ako sa site!" pagmamatigas pa rin ni Ernest, bagaman nanginginig ang kanyang boses.

Isang mahinang tawa ang kumawala kay Marcelito habang inilalapag sa harap ni Ernest ang isang transparent na plastic bag na naglalaman ng lighter at ang galon ng gasolina na nakuha sa kanya kagabi.

"Napadaan? May dalang pang-sunog?" singhal ni Marcelito, ang kanyang boses ay parang kulog sa loob ng bodega. "Huwag mo kaming gagawing tanga, Ernest. Alam mo kung sino ang kinakalaban mo. Isang tawag ko lang sa mga tauhan ko sa labas, hinding-hindi ka na makakalabas ng bayang ito."

Lumapit si Roxie, bahagyang yumuko para magpantay ang paningin nila ni Ernest. Ang kanyang mga mata ay walang bakas ng awa. "Sabihin mo sa akin, Ernest. Ano pa ang plano ni Paula? Hanggang saan ang kaya niyang gawin para lang mapatigil ako? Balak ba niyang pumatay para lang sa lupang ito?"

Hindi nakasagot si Ernest, napalunok na lamang siya.

"Alam kong pamilya ang turing mo sa mga Albarando," pagpapatuloy ni Roxie, ang boses ay naging mas malamig. "Pero isipin mo ito: Habang nandito ka, nakagapos at nanganganib ang buhay, nasaan si Paula? Nandoon siya sa kanilang mansyon, humihigop ng kape, at handang itanggi na kilala ka niya oras na pumasok ang mga abogado ko mula New York."

"S-sinabi niya... sisiguraduhin niyang hindi kayo makakatulog nang mahimbing," utal na sagot ni Ernest, bumigay na sa tindi ng presyur. "Gusto niyang ubusin ang mga tauhan niyo. Sabi niya, kung hindi makuha sa legal, dadaanin sa dahas hanggang sa kayo na mismo ang kusang umalis ng San Sebastian."

Tumingin si Roxie kay Marcelito. Isang makahulugang tingin na nagpapahiwatig na nakuha na nila ang kailangan nila.

"Dahas pala ang gusto niya," bulong ni Roxie habang tumatayo nang tuwid. "Ernest, dahil nagsabi ka ng totoo, mananatili ka muna rito sa pangangalaga ni Marcelito. Pero sa oras na lumabas ang legal team ko bukas, ikaw ang magiging pangunahing saksi laban sa mga Albarando."

"H-huwag! Papatayin ako ni Paula!" sigaw ni Ernest.

"Mas matakot ka sa akin, Ernest," huling sabi ni Marcelito bago tinalikuran ang lalaki. "Dahil ang mga Russo, hindi lang marunong lumaban... marunong kaming rumespeto sa batas na hindi kayang gawin ng mga Albarando."

Paglabas nila ng bodega, huminga nang malalim si Roxie at tumingin sa malawak na lupain ng hacienda.

"Marcelito, ihanda mo ang security team," utos ni Roxie habang naglalakad sila palabas ng bodega. "Kung dahas ang gusto ni Paula, ibibigay natin sa kanya ang hustisya. Pero bago iyon, dadaan tayo sa munisipyo kasama si Atty. Pierce. Oras na para makita ni Weston ang tunay na bigat ng pangalang Russo."

Tumango si Marcelito, ang kanyang mga mata ay nananatiling matalas. "Huwag kang mag-alala, Roxie. Nakahanda na ang lahat. Pero bago ang gulo, kailangan mo munang mag-recharge. Let's go back to the main house. Iridessa is waiting for us."

Pagdating nila sa malaking mansyon ng mga De Villa, amoy pa lang ng nilulutong pagkain ay sapat na para bahagyang gumaan ang pakiramdam ni Roxie. Sa may pintuan, mabilis na lumabas ang isang napakagandang babae na may dalang init at liwanag—si Iridessa. Halos kauuwi lang din nito galing sa isang mahalagang business trip sa Maynila.

"Roxie!" masayang tawag ni Iridessa.

"Iridessa!" hindi napigilan ni Roxie na mapangiti nang malawak.

Nagyakapan ang dalawa nang mahigpit. Halos isang taon na rin silang hindi nagkikita dahil parehong lunod sa kani-kanilang negosyo—si Roxie sa New York at si Iridessa sa pagpapatakbo ng kanilang mga kumpanya rito sa Pilipinas.

"Miss na miss kita! Look at you, lalong naging palaban ang aura mo," biro ni Iridessa habang sinusuri ang kaibigan. "Narinig ko ang mga nangyayari. I'm so sorry na kailangan mong harapin ang mga Albarando sa pagbalik mo."

"Ganito talaga siguro ang tadhana, Dess," buntong-hininga ni Roxie. "Pero salamat sa pagpapatuloy sa akin dito. I really needed this."

"Ano ka ba, pamilya tayo. Come on, nakahanda na ang lunch. I personally supervised the kitchen," aya ni Iridessa habang inaalalayan sila patungo sa dining hall.

Habang kumakain sila ng masaganang tanghalian—mga pagkaing Pilipino na matagal na ring hindi natikman ni Roxie nang ganoon kasarap—pansamantalang natigil ang tensyon. Nagkuwentuhan sila tungkol sa kanilang mga negosyo, sa buhay sa Maynila, at sa mga plano nila sa hinaharap.

"You know, Roxie," seryosong sabi ni Iridessa habang humihigop ng tsaa, "Marcelito and I will not let them touch you. Kung kailangang gamitin namin ang lahat ng resources ng De Villa para suportahan ang legal team mo, gagawin namin. You are not alone in this fight."

Tumingin si Roxie kay Iridessa at Marcelito. Sa gitna ng kataksilan ng sarili niyang ina at ng poot ni Paula, nakahanap siya ng tunay na pamilya sa kanyang mga pinsan.

"Salamat," mahinang sabi ni Roxie, ang kanyang determinasyon ay lalong tumibay. "Dahil sa inyo, mas lalo akong naniniwala na tama ang desisyon kong bumalik. At bukas... sisiguraduhin nating hindi makakalimutan ng San Sebastian ang araw na ito."

Matapos ang lunch, muling bumalik ang seryosong aura sa silid. Tumayo na si Roxie, ang kanyang mga mata ay muling naging bato. "Let's go. Atty. Pierce is waiting. It's time to visit the municipal hall."

"Mag-iingat kayo," huling bilin ni Iridessa habang hinahawakan ang kamay ni Roxie. "Dito lang ako sa Hacienda. Kung kailangan niyo ng dagdag na tao o anumang suporta, isang tawag lang."

Tumango si Roxie at mabilis na sumakay sa itim na SUV ni Marcelito. Habang binabaybay nila ang daan pabalik sa site para sunduin ang legal team, hindi maalis ni Roxie ang tingin sa labas ng bintana. Ang tahimik na kalsada ng San Sebastian ay tila nagbabadya ng isang malakas na unos.

"Roxie, tignan mo 'yun," mahinang sabi ni Marcelito, itinuturo ang isang grupo ng mga lalaking nakatambay sa kanto bago pumasok sa main gate ng site.

Napansin ni Roxie ang pamilyar na mga mukha—mga tauhan ni Weston na madalas niyang makita sa munisipyo. Kitang-kita ang tensyon sa kanilang mga kilos habang nakamasid sa bawat sasakyang pumapasok.

"Nagbabantay sila," dugtong ni Marcelito. "Gusto nilang malaman kung nasaan si Ernest. Pero hindi nila alam na ang kakaharapin nila ngayon ay hindi lang bala, kundi ang batas."

Pagdating sa site, bumungad sa kanila si Atty. Pierce at ang tatlong pang abogado mula New York. Hawak na nila ang mga asul na folder na naglalaman ng mga dokumentong magpapaguho sa mundo ng mga Albarando.

"The affidavits are ready, Ms. Russo," seryosong saad ni Atty. Pierce. "We have Ernest's signed statement, the copies of the illegally withheld permits, and the evidence of the attempted arson. This is more than enough to file for a permanent injunction and criminal charges against the Vice Mayor and his daughter."

Huminga nang malalim si Roxie. Sa gitna ng init ng araw, ramdam niya ang lamig ng katarungan. "Good. Marcelito, isama natin ang security team sa likod. Ayokong magkaroon sila ng pagkakataong makalapit sa amin sa loob ng munisipyo."

"Don't worry," sagot ni Marcelito habang binubuksan ang kanyang radyo. "Team Alpha, move out. We're heading to the Municipal Hall. Full alert."

Habang papalayo ang kanilang convoy, nakita ni Roxie sa side mirror ang mga tauhan ni Weston na nagmamadaling kumuha ng telepono para mag-ulat. Alam niyang sa mga sandaling ito, nakarating na kay Weston at Paula ang balitang paparating na sila.

"This is it, Marcelito," bulong ni Roxie habang inaayos ang kanyang pormal na blazer.

"The cleanup starts now."

~ITUTULOY