LIWAYWAY 17
1281 Words
Ngunit bago pa man makalayo ang sasakyan ni Alma, isang itim na SUV ang humarang sa daraanan nito malapit sa main gate ng construction site. Napapreno ang driver ni Alma. Mula sa loob, nakita ni Alma si Marcelito na dahan-dahang bumababa ng sasakyan.
Hindi na ito ang pinsang nakita niyang nag-aalaga kay Roxie kanina. Ang mukha ni Marcelito ay parang bakal—matigas, malamig, at walang bakas ng awa. Humakbang siya palapit sa bintana ng sasakyan ni Alma at kumatok nang tatlong beses.
Dahan-dahang ibinaba ni Alma ang salamin, bakas pa rin ang luha sa kanyang mga mata. "Marcelito... iho..."
"Tigilan niyo na ito, Tita Alma," putol ni Marcelito sa isang boses na halos pabulong pero punong-puno ng banta. "Huwag na huwag niyo nang uulitin ang ginawa niyo kanina. Ang lumuhod sa harap ng sarili niyang anak para lang protektahan ang mga taong nagnakaw sa kanya? Pathetic."
Napaatras si Alma sa narinig. "Hindi mo naiintindihan, Marcelito. Pamilya ko rin sina Weston at Paula—"
"At pamilya niyo rin si Roxie. Pero nasaan kayo noong kailangan niya ng ina?" matalim na balik ni Marcelito. "Huwag niyo akong gamitan ng linyang 'pamilya,' dahil sa mundong kinalakhan namin ni Roxie, ang pamilya ay hindi nagluluhod sa putikan para lang gipitin ang sariling dugo."
Sumandal si Marcelito sa pinto ng sasakyan, ang kanyang mga mata ay dumiretso sa mga mata ni Alma.
"Ito ang huling babala ko sa inyo, at pakisabi na rin sa asawa at anak niyo: Ang Hacienda De Villa ay isang tawag lang mula rito. Kung akala niyo ay matatapos ito sa pagluha niyo, nagkakamali kayo. Kapag inulit niyo pa ang emosyonal na blackmail na ito kay Roxie, hindi lang ang munisipyo ang kakalabanin ko. Sisiguraduhin kong bukas na bukas din, wala nang matitirang kahit isang ektarya sa pangalan ng mga Albarando sa buong Pangasinan."
Nanginig ang mga labi ni Alma. "Marcelito, huwag..."
"Umalis na kayo," huling utos ni Marcelito bago niya tinapik ang pinto ng sasakyan. "At sabihin mo kay Paula... kung gusto niya ng giyera, ibibigay ko sa kanya. Pero huwag na huwag ka na niyang gagamitin bilang pain, dahil sa susunod na makita kitang nakaluhod sa site na ito, hindi na kita pauuwiin nang maayos."
Mabilis na pinaharurot ng driver ang sasakyan ni Alma habang naiwang nakatayo si Marcelito sa gitna ng alikabok ng site. Tumingin siya sa malayo, kung nasaan ang ginagawang mansyon ni Roxie, at huminga nang malalim.
"Walang sinumang sisira sa pangarap ng kapatid ko," bulong niya sa sarili bago bumalik sa loob para samahan ang pinsan.
Pagdating ni Alma sa mansyon ng mga Albarando, bakas sa kanyang mukha ang labis na pagkapahiya at trauma mula sa engkwentro niya kay Roxie at sa huling babala ni Marcelito. Nanginginig pa rin ang kanyang mga kamay habang dahan-dahang pumapasok sa opisina ni Weston, kung saan seryosong naghihintay ang mag-ama.
"O, anong balita? Napaamo mo ba ang kapatid mo?" agad na tanong ni Paula, ang kanyang boses ay puno ng kumpyansa at pananabik.
Hindi agad nakasagot si Alma. Napahawak siya sa sandalan ng silya bago tuluyang napahagulgol. "Weston... Paula... itigil na natin ito. Nagmakaawa na ako, lumuhod na ako sa harap ni Roxie sa gitna ng construction site, pero wala... hindi siya natinag."
Nanlaki ang mga mata ni Paula, hindi sa awa, kundi sa galit. "Ano?! Lumuhod ka? Lumuhod ka sa harap ng babaeng 'yan at hindi mo pa rin siya napasuko?"
"Hinarang din ako ni Marcelito bago ako makalabas," pagpapatuloy ni Alma sa pagitan ng hikbi. "Sinabi niya sa akin... na kapag ginamit niyo pa raw akong pain para gipitin si Roxie, sisiguraduhin niyang wala nang matitirang kahit isang ektarya sa pangalan ng mga Albarando sa buong Pangasinan. Galit na galit si Marcelito, Weston. Seryoso siya."
Dito na tuluyang sumabog si Paula. Hinampas niya ang mesa ni Weston, dahilan para tumalbog ang mga gamit dito.
"Wala kang kwenta, Mama!" sigaw ni Paula, ang kanyang mukha ay namumula sa matinding poot. "Ang tanging trabaho mo lang ay gamitin ang pagiging 'ina' mo para makonsensya siya, pero nagmukha ka lang kaawa-awa! Ngayon, lalo silang naging kampante dahil nakita nilang desperada na tayo!"
"Paula, sobra na 'yan. Ina mo ang kausap mo," mahinang pagbabawal ni Weston, bagaman bakas din sa kanyang mukha ang pagkadismaya.
"Ina? Isang inang hindi kayang protektahan ang posisyon natin sa bayang ito?" balik ni Paula sa kanyang ama. "Dahil sa kabiguan niya, lalong lalakas ang loob nina Roxie at Atlas. At si Marcelito... hindi ko akalaing gagamitin niya ang pangalan ng Hacienda De Villa para lang sa isang Roxie Russo!"
Hinarap ni Paula ang kanyang ina na ngayon ay nakayuko na lamang at umiiyak. "Umalis ka na sa harap ko, Mama. Dahil sa ginawa mong pagluhod, hindi lang si Roxie ang nagmukhang panalo—pinagmukha mo kaming talunan sa harap ng sarili nating mga tauhan!"
Naiwang nanginginig si Alma habang mabilis na lumabas ng silid. Samantala, lumingon si Paula kay Weston na may mapanganib na ningning sa mga mata.
"Kung ayaw nilang makuha sa pakiusap at emosyon, Papa, ibibigay ko sa kanila ang totoong giyera. Kung kailangang dumanak ang dugo sa site na 'yan para lang huminto sila, gagawin ko. Hindi ako papayag na isang Russo ang magpapabagsak sa atin!" bulyaw ni Paula, habang ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa matinding poot.
Paalis na sana si Alma nang matigilan siya sa pintuan. Ang takot na kanina ay nagpapaiyak sa kanya ay biglang napalitan ng isang malamig na pangamba—hindi para sa kanyang sarili, kundi para sa panganib na susuungin ng kanyang anak. Dahan-dahan siyang lumingon, ang kanyang mukha ay maputla pa rin pero ang kanyang boses ay naging matatag.
"Paula, tumigil ka," mahinang utos ni Alma, pero may sapat na diin para mapatingin sa kanya ang mag-ama.
"Ano na naman, Mama? Lalabas ka na lang ba para umiyak?" singhal ni Paula.
"Hindi niyo kilala ang binabangga niyo," patuloy ni Alma, habang lumalapit muli sa mesa. "Kilala ko ang mga Russo. Nakalimutan niyo na ba kung kanino ako nanggaling bago ako napunta rito? Nakita ko kung paano magtrabaho ang pamilya ni Rayford. Ang mga Russo... hindi sila lumalaban nang patago. Lumalaban sila nang lantaran dahil alam nilang wala silang katapat."
Tumingin si Alma nang diretso sa mga mata ni Weston. "At si Marcelito... pamangkin siya ni Rayford. Lumaki siya sa anino ng mga Russo bago siya naging isang De Villa. Kung akala niyo ay matatakot sila sa 'dumanak na dugo' na sinasabi mo, Paula, nagkakamali ka. Sila ang uri ng pamilya na kapag tinapakan mo ang isang daliri, ang buong hukbo nila ang reresponde."
"Pananakot lang 'yan, Mama! Nasa teritoryo natin sila!" giit ni Paula.
"Teritoryo? Paula, ang teritoryo ng mga Russo ay kahit saan may batas at kahit saan may pera," babala ni Alma. "Narinig niyo ba ang sinabi ni Marcelito? Isang tawag lang niya, mawawala ang lahat sa atin. Hindi iyon yabang, Paula. Katotohanan iyon. Kapag itinuloy mo ang plano mong pagsabotahe o dahas, hindi lang si Roxie ang kalaban mo. Kakalabanin mo ang buong pwersa ng Hacienda De Villa at ang impluwensya ng mga Russo mula New York hanggang Maynila."
Huminga nang malalim si Alma, ang kanyang mga mata ay puno ng pagsusumamo. "Huwag mong ituloy ang iniisip mo, anak. Dahil kapag ang mga Russo ang gumanti, hindi lang sila mananalo—sisiguraduhin nilang wala nang matitira sa pangalan natin para makabangon pa."
Sandaling natahimik ang silid. Nakita ni Weston ang katotohanan sa mga mata ng kanyang asawa, pero si Paula ay lalong nagngitngit. Ang babala ng kanyang ina ay tila hamon na lalong nagpaalab sa kanyang obsesyong pabagsakin si Roxie.
"Kung ganoon pala sila kadelikado," bulong ni Paula na may mapanganib na ngiti, "ibig sabihin, mas masarap silang makitang bumabagsak."
~ITUTULOY
- Writer
