Chapter 27
Ralix POV
“Buhay pa naman. Naninipa pa rin. Kayo d’yan?” masayang saad ko. Naalala ang mukha ni Pia kung naiinis ito. “Si mommy and daddy?” dagdag tanong ko. Namiss ko ng sobra ang mga magulang ko. Ang tagal na nang huli ko silang makita. Hindi man lang ako nakapagpaalam ng maayos sa kanila nang umalis ako sa Maynila para magtago.
Lalo na kay mommy na wala pang malay noon nang iwan ko sa hospital, nakahiga siya doon at nagpapahinga dahil sa biglaang pagtaas ng kanyang presyon. Bigla nanikip ang dibdib ko sa pagbalik ng mga alaala ng mga panahong iyon. Ang itsura niya at ang mga death threats na natatanggap ko.
Huminga ako ng malalim. Kailangan ko planuhin ang lahat. Hindi pwedeng magpadalos-dalos ako. Kailangan safe silang lahat. Isang maling hakbang ko lang pwede silang map
