Perfect Two

Chapter 6

CALEB

It’s her eyes, her eyes that when she looks at me it’s like telling me a million stories, her eyes that's begging me to understand her without saying anything. Her eyes have no hint of fear for me.

Actually, when someone recognized me, the only son of billionaires Floyd Gregory Fuentebella and Dana Paoline Mallari Fuentebella, para silang nakakakita ng multo. Hindi kasi ako mahilig ngumiti, hindi ako palakaibigan. 

Hindi talaga ako proud na makilala bilang anak nila. Gusto kong makilala dahil sa sarili kong achievement. That's why I invested a lot in London. I have more than a hundred shares in hospital businesses here and abroad.

I am famous in the business world but how come, na hindi niya ako kilala?  She is talking casually to me. Iyong tipong parang si Niccolo lang ang kausap niya.

When she asked me  that she want to go,  sa halip na magagalit ako I offered her a ride instead.

Dahil this time nakita ko sa mga mata niya ang takot. At wala ng marami pang alibi, pumayag agad siya na ihatid ko. And it’s about Tito Richard, the owner of the store she works at.  He's Tito Bryan's Buddy when they are in the army service.

Nakita kong may kinuha siya sa drawer ng lamesa ni Tito Bryan at binulsa ito.

We're stuck in the middle of EDSA, she is uncomfortable, she keeps on wiping her nose because beads of sweat are showing.

Judging her facial expression, she is scared. Kahit anong biro ang ibinabato ni Niccolo sa kanya tipid niya lang itong ngingitian.

Her voice keeps on playing in my mind.

"Tabi! If something happens to him! I'll surely blame myself forever."

"Tito! Tandaan mo, kapag may nangyaring masama sayo, I'll make my life a living hell!" 

Inasikaso ko si Tito Richard. Ng magpaalam siya na pupunta ng comfort room.

At pagbalik niya I was surprised by her eyes again. A pitch black orbs! My heart beats irregularly. Could it be her? That cute little girl from ten years ago?

It’s not a coincidence! The name, and her eye color also matches...

Patuloy ang asaran nila ng pinsan ko samantalang ako, I was drowned in a deep thought. When she touched me, it felt like I was electrocuted. Touching me seems like it is usual for her. 

"Kuya minsan sama tayo ..."

"Ilang taon na siya Nic?" I cut him, lalo kasi akong naghihinala sa kanya ng makita ko ang tunay na kulay ng mata niya.

"Sino? Si Nica?" 

"Uummm." Tango ko.

"Maybe she's 18 already. Because I ask her I think two times, unang sagot pwede na siyang kumuha ng driver's licence pangalawang sagot pwede na daw siyang mag night out ng hindi hinahanapan ng ID. Ganun siya, walang matinong sagot."

"Why is she always wearing contacts?"

"I really don't know the full story but she said, her eye color reminds her of her past."

"May boyfriend ba siya?" Dagdag ko.

"Wala." 

"How sure are you?"

"I keep on chasing away any man who comes close to her." Natatawa niyang sabi.

"I can say you like her."

"Yeah! But she busted me. She said I will remain as her Kuya forever. And she said she's been engaged since she was eight." 

Sa narinig ko lalong humigpit ang hawak ko sa manibela.

"I said it's ridiculous! How could that happen? I mean I did something stupid to her many times to get her attention. But Nica is Nica, even Dad can't do anything, when she said no it's a no."

"Let's have breakfast in my house." Kinabig ko ang manibela paliko sa street namin.

"Why? Nakapagpahanda na ako sa bahay."

"I have something to show you." 

"Interesado ka sa kanya Kuya?" 

Pinili ko na lang na huwag siyang sagutin. Sa labas ko na pinark ang sasakyan.

"Halika sa loob ng kwarto ko." 

"Sino 'to?" 

"Do they have some similarities? I mean si Iris?"

"I think their eyes?"

"You haven't seen her before, I mean when she was younger?"

Umiling lang ito.

"I've been looking for her in UK pero hindi ko siya mahanap."

"This girl kissed me and told me I am the one she wanna marry. Pupunta daw sila ng U.K. para doon siya mag-aaral." 

"What the heck! Kuya! You mean.. Ikaw.. Siya..? Oh my God!"

"Please don't tell her, I just want to make sure first."

"Tanungin mo si Mommy saka si Daddy. Hindi ko kasi nakita ang picture niya pinunit ko kaagad noong balak nilang ampunin siya." 

This is our third meeting, medyo naka adjust na kami pareho sa isa’t isa. Meron na rin akong schedule para sa mga kumukuha ng summer class. At sa gabi ako pumapasok sa TWIN BUILDERS. 

"Sir this is a little bit confusing." 

Lumapit ako sa kanya.

"Which one?"

Sinilip ko ang tunuturo niya sa screen ng laptop. And then I realised the space between us is... She smells like a baby.Halos hindi ko naririnig ang sinasabi niya considereng the gap between us. 

"I always get confused with these three, O.D., O.S., and O.U."

 Napatingin ako sa pisngi niya ngunit napatingin din siya sa akin. Tumikhim ako.

Ngumiti naman siya. 

"Sir, nahihiya ka ba sa akin? Namumula ka po!" Sinundan pa niya ng tawa. 

"At bakit naman ako mahihiya sayo Miss Salazar? And I just wanna tell you that that's my natural color." 

Tumawa ulit siya. Sa totoo lang parang tinatambol ang ang puso ko ngayon.

"Okay sinabi niyo eh. Ayaw pa aminin." Bulong niya sa sarili. Sumeryoso naman siya ulit.

"Enough of your childish shits. Lets wrap this up. Pag-aralan mo nalang ang hindi mo maintindihan diyan!"

"Okay, thanks for today Sir."  Pagtayo niya para abutin ang mga gamit tumama sa kanto ng lamesa ang gilid ng kanyang tiyan.

"Aahhh f*ck!"

"Are you ok?" Umupo siya ulit. Sapo ang tagiliran. Nilapitan ko siya at inalalayan makatayo. Namumutla siya.

"O-okay lang." She's gasping for air.

"No, you're not!" Tiningnan niya ang kamay ko na nakahawak sa braso niya. Kaya tinanggal ko kaagad ito.

"I'm sorry." Dumistansya ako sa kanya.

"Bye Doc Caleb!" Marahan siyang naglakad palabas. Hindi ko talaga mapigilan mag alala sa kanya.. F*ck! Hinabol ko siya.

Pinigilan ko ang kamay niya na nakahawak sa door knob.

"Iris!" She stiffened. Alam kong ayaw niyang tinatawag siya sa unang pangalan ayon na rin kay Niccolo.

"Are you sure you are okay?" Tumango lang siya. Matagal kami sa ganoong position. Hindi ko inaalis ang paningin sa kanya gusto kong malaman kung nagsasabi siya ng totoo.

"I-I- I need to go!" 

Mabilis niyang binuksan ang pinto at dali daling umalis.

"My son! Kumusta ka dyan?"

"I think I found her Mom."

"You…. Think?"

 "Babe! Halika dito nahanap na daw ni Caleb si Iris!" Anunsiyo ni Mommy kay Dad.

"Yeah, l have to verify first. I want to talk to Tito Bryan."

"Talaga ba Anak! Mag first base ka kaagad! Tulad ng ginawa ko sa Mommy mo! Awwwww! Babe masakit!" 

"Kung ano ano tinuturo mo sa Anak ko!" Natatawa na lang ako. Mahal na mahal nila ang isa't isa. Pakiramdam nga nila parang nasa early thirthies lang daw sila.

"Basta anak balitaan moko lagi ha! Yay! Makakasama mo na ang love of your life! Ano na ngayon ang itsura niya anak? Gumanda ba lalo?"

"Mom! Parang mas excited kapa kesa sa akin?" 

"Exactly anak! Gusto ko ng magkaapo! Kung hindi lang ako nagkaproblema panigurado marami kang kapatid!"

"Mom! Masyado kang assuming! Apo agad??" 

"Yes honey! Hayaan mo malapit na kaming umuwi. Tulungan kitang manligaw."

"Take your time Mom, Dad. Kayang kaya ko na ang sarili ko.

"Caleb! How are you!" 

"Ayos lang Tito."

"Kamusta naman si Nica bilang estudyante?"

"Speaking of her, Tito. Meron Sana akong itatanong tungkol sa kanya." Pumasok din sa loob ng office ni Tito Bryan si Niccolo.

"Good morning everyone!" Bati niya sa amin. At umupo sa lamesang tinalaga para sa kanya bilang trainee ng Dad niya. 

"Have a sit iho, ano ba gusto mong malaman tungkol kay Nica?" 

"Here, take a look at this Tito." Inabot ko sa kanya ang litrato na matagal ng nakatago sa wallet ko.

"What the f*ck! Paano ka nagkaroon nito?" Medyo napalakas ang boses ni Tito Bryan kaya lumapit si Niccolo.

"Tito si Iris ba at ang batang ito ay iisa?" 

"Look Caleb, this is very confidential, tell me where did you get this photo?" 

"Binigay niya sa akin ten years ago." 

Nang biglang pumasok ang Secretary niya.

"Sir I'm sorry to interrupt you pero ayaw po kasi…"

"Mr. Alvarez! Ano ba ang pinagtuturo mo sa pamangkin ko at natututo nang magdamot sa akin!" 

Sabay kaming tumayo ni Tito Bryan. Lumipat ako sa lamesa ni Niccolo na ngayon ay tiimbagang na nakamasid sa ale. Mukhang kilala niya ang babae.

"Calm down Mrs. Cuevas. Baka nakalimutan mong nasa opisina tayo ngayon." Mahinahong sabi ni Tito Bryan.

"Itong ATM na ito!" Binagsak niya sa lamesa ang hawak. 

"Gusto kong makausap ang magaling kong pamangkin ngayon din!" 

May tinawagan si Tito, maya-maya ang humahangos na Iris ang bumungad sa pinto ng opisina. 

Pagkasara sumandal muna siya at pinakalma ang sarili bago nagsalita. 

"I'm sorry for this bullshit drama Doc. Alvarez!” humahangos niyang sabi.