Ilang oras na ang nakalipas ngunit nanatili sa upuan si Roman doon sa loob ng kaniyang opisina.
Tap. Tap. Tap.
Paulit-ulit niyang itinatama ang dulo ng daliri sa ibabaw ng lamesa, kasabay ng mga seryosong
bagay na tumatakbo sa kaniyang isipan.
Hindi magaan ang mga bagong ebidensiyang natuklasan niya. Ngunit, alam niyang hindi pa rito
nagtatapos ang lahat.
‘Paano kung sinadya ang pagkamatay ng magulang ni Blair? At hindi aksidente ang nangyari?’
tanong niya sa isipan.
Walang kamalay-malay ang sinuman sa totoong nangyari. At kung sino man ang may
kagagawan nito, handa si Roman na tapusin sila sa pamamagitan ng madugong digmaan.
Isang katok ang nagpabago ng ihip ng hangin. Tinignan niya ang pintuan at simpleng sumagot
ng, “Pasok.”
Pagkaraan ng ilang sandali ay pumasok si Peters na
