Touch and Die

Chapter #17

Rhexyl's P.O.V

Ano bang problema ng lalaking 'to? I ignore him. Drag me where? Paki ko! As if, madadala niya ako sa ganiyan.

Buti na lang nakabalik na ako sa reyalidad ko. Nabuhayan ako ng tumunog na ang elevator. Lalayas na sana ako ng mayroong humawak sa'kin na siyang ikinagulat ko.

Mas nagulat ako ng kaladkarin niya ako palabas.

"Teka sandali! Saan mo ba ako dadalhin? Hinay-hinay naman sa pagkaladkad. FYI! Tao kinakaladkad mo hindi hayop." inis kong bulalas.

Pero ang impakto. Oo impakto! I-M-P-A-K-T-O SIYA!

Bitbit niya ako hanggang sa makapasok kami ng school campus. Ang ibang studyante ay napatingin din sa'min. Buti na lang kunti lang.

Pumasok kami ng glass elevator.

"Let me go!" inis kong sabi.

Binitawan naman niya ako. Matalim na tingin ang binigay ko sa kaniya.

Huminto ang glass elevator sa 16th floor. Tumaas ang kilay ko. Ano na naman ang gagawin ko rito?

I think alam ko na kung saan ako mapapadpad.

DEAN OFFICE!

Pagbukas ng glass elevator, dumistansya ako sa kaniya.

"No need to drag me. Sasama ako sayo ng matiwasay." bored at walang gana kong sabi.

What a first day. Hindi sa classroom ang unang araw kun'di sa dean office. Ang galing mo talaga Rhexyl. So proud of you!

Tahimik akong nakasunod sa kaniya. What's the point of running. Napabusangot ako. All I want is a quite place and life. 'Yong walang nagingi-alam sa'kin.

Ang higpit naman nila. Sa iba ngang napasukan ko, sa pangatlong beses lang ako pinatawag. Tapos sa pang-apat kick out na. Baka dito sa pangalawang tawag, itatapon ka na palabas.

Sa pagmuni-muni ko, 'di ko napansin na nasa tapat na kami ng pintuan ng ----

DETENTION OFFICE?

Pumasok kami.

"Have a sit." sabi ng babaeng naka-upo.

Wala talagang pangit dito. Kasi kahit may edaran na maganda pa rin. Pahingi nga ng genes baka pagmatanda na ako maganda pa rin ako.

Bored akong sumunod, umupo ako sa upuan na nasa harapan ng table niya. Mukhang inaasahan na niya ang pagpunta ko rito.

Napabusangot ako ng mukha. Alam ko na sasabihin niya.

"What time is it?" mahinahong tanong niya.

Mabilis na napabaling ako ng tingin sa kaniya.

"Wala po ba kayong orasan? Mali po yata kayo ng natanungan. Wala po kasi akong relo. Isa lang po akong dukha na walang kakayahang bumili ng mamahaling relo." inosente kong sagot.

Naparito lang ba ako for that? Mukha ba akong orasan? Hello! Hindi ba halatang tanghali na. Tirik na tirik na nga ang araw sa labas.

"Mukha naman pong mayaman kayo. Bumili na lang po kayo, para hindi ----" naputol ang sasabihin ko ng mayroong sumabat.

"Answer her, properly." saad ni impakto.

I close my eyes.

"11:45 am," sagot ko.

Sumandal ako sa upuan. Napansin kong mayroon siyang tiningnan. Mukhang tamang oras ang sinabi ko. Bakas sa mukha niya ang paghanga.

"What time is your class?" she asked again.

"7:30 am," walang gana kong sagot.

"Ms. Salvez, we do not tolerate the students who did not follow some rules in a first place." simula ng panenermon niya.

I looked away. Lihim kong nilinis ang tainga ko. Hanggang dito ba naman ay mayroong manong guard version.

"Read the rules, Ms. Salvez. Next time you do this again." Pinutol ko na ang sasabihin niya.

Napasulyap ako sa pangalang nakalagay.

Dahlia Clarielyn A. Connel

DISIPLINARY

"Mrs. Connel, I'm not stupid. I am aware that my class starting at 7:30 am. Masuwerte pa nga po dahil nagising ako ng maaga for my last subject." magalang kong sabi. .

Tumayo na ako.

"At ngayon po ay late na ako for my last class. Kung maaari po sana ay palabasin niyo na ako dahil hindi na ako makakaabot kung magtatagal pa ako dito." magalang ko pang dagdag.

Tumingin ako sa kaniya.

"May I?" tanong ko.

"You can leave. Next time wear your proper uniform." saad niya.

"You will see me wearing uniform in your dreams. Mind your own clothes, Mrs. Connel. Have a nice day." magalang kong wika.

Walang imik akong lumabas. Hindi ko na tiningnan pa ang kumaladkad sa'kin.

"Tsk!" ako pagkalabas ko.

Bumaba ako gamit ang hagdan. Huminto ako sa paglalakad, nakita kong sabay-sabay na bumukas ang pinto.

Lumabas ang mga studyante, mayroon akong nakitang mayroong dugo ang kanilang mga damit. Pinaglalaruan ang dagger na may dugo pa. Walang tumatawa sa kanila, mga seryoso ang mukha nila.

Napalunok ako ng lumagpas sila sa'kin. Napabaling ako sa classroom na nilabasan nila. I saw a blood sa glass wall nila.

What the f*ck!

Marahan akong tumalikod. Wrong floor 'ata ako?

"Rhexyl," Nahinto ako sa paglakad ng marinig ko ang pangalan ko.

Lumingon ako, hinanap ang tumawag sa pangalan ko.

"Hi," Yhoquin said.

Siya 'yong lumapit sa'kin kahapon. Dumistansya ako sa kaniya, sa kanila. Lumapit din kasi ang mga kasama niya.

Ngumiti siya sa ginawa ko.

"Don't worry, I won't hurt you nor bully you." sabi niya,

Napatingin ako sa kaniya.

"He did some research about you. In your previous school, you are the center of bullying but here, they won't bully you. They will kill you." sambit ng hindi ko kilala.

Kill?

"Drewhein, huwag mo namang biglain." Acer said.

Drewhein is his name.

"Really?" sagot ko kay Drewhein.

Tiningnan ko lang siya ng may pagkabagot. Napansin kong naglalaro ang kasamahan niyang isa ng swift knife. Nahinto pa nga ito at napatingin sa'kin.

"Not scared?" Fhinn asked.

"Why would I be scared?" balik kong tanong sa kaniya.

"He is serious. You don't know what inside of this school. In your case, you won't be able to stay here." seryosong saad ni Fhinn.

"Mind me to tell what really inside of this school. So, I can be aware and avoid it as much as I can." saad ko,

Nasa corridor kami. Lima silang magkakasama. At mukhang na-hotseat ako.

"Killing is our hobby." sagot ng isa pang hindi ko kilala.

Naglalaro siya kanina ng gulf ball. Seryoso siyang nakatingin sa'kin. Tiningnan ko sila isa-isa, iba na ang kulay ng uniform nila. Kahapon white ang suot nila. Ngayon ay gray na. Gray ang pants nila, maging ang upper uniform nila. Color black ang kulay ng edge ng uniform nila, maging ang sa collar. Mayroong tatlong ribbon na nakalagay sa left side ng damit nila. Kulay gold ang kulay nito.

"Your lucky because you're in here, but this place is different from the lowest floor." Yhoquin said too.

Mukha nga, kasi wala man lang akong nakitang nakangiti rito.

"Okay, thanks for the info." sabi ko,

Killing is their hobby? Kaya pala, mayroon akong nakitang dugo sa isa sa mga students kanina.

"If you think that you can leave here. Don't think about it, dahil walang nakakalabas dito ng buhay." seryosong muling sabi ng isa.

Natigilan ako sa sinabi niya. I realize something, Pinatapon nila ako rito not because they wanted me to be discipline but because they wished for my death.

TheKnightQueen