Touch and Die

Chapter #3

= RHEXYL =

"Wala lang po ito, maliit na bagay lang po ang sugat na 'to, hindi ako mamatay." saad ko.

"Sige, pero siguruhin mong gagamutin mo kaagad riyan." Tumango ako bilang tugon.

"Iwan na kita. May gagawin pa ako. Iyong sugat mo, ha. Gamutin mo kaagad, baka ma-infection 'yan." paalala niya muli.

Pagkara niya ng pinto ay humiga ako sa kama, ipinikit ko ang aking mata. Biglang pumasok sa isip ko ang itsura n'ong mga namatay, nakakadiri kasi talaga. Babaliktad talaga ang sikmura ng sinuman ang titingin o makakakita nito.

"Ikaw na babae ka! 'Kay tanda mo na hindi ka pa rin marunong maglinis ng kuwarto mo. Marumi pa rin, kasing rumi mo." malakas na bulyaw ng bumato sa'kin ng unan.

Napabangon ako sa pagkakahiga. Gulat akong nakatingin sa kaniya.

"Mom? " gulat kong saad.

Anong ginagawa niya rito? Naligaw 'ata?

"Don't mom-mom me! Look at your place, sobrang kalat. Linisin mo mga ang mga basura mo." malamig niyang utos.

Dumako ang tingin ko sa kinaroroonan ni yaya. Sinagot niya ang nagtatanong kong mata with her apologizing look.

Tahimik akong tumayo, saka pinulot ang mga kalat isa-isa. Marahan akong gumalaw, nag-iingat na huwag makagawa ng hindi maganda sa kaniyang paningin.

"Bilisan mo ngang kumilos! Ang kupad-kupad mo, mas mabagal ka pa sa pagong, e. Lilinisin mo pa ang kuwarto namin!" inis at iritableng sambit ni Mom.

Tumango ako, at medyo binilisan ko ang kilos ko.

"Ikaw, Rosie! Bakit naka-anga ka pa diyan?" tanong ni Mom kay yaya.

Tiningnan ko si yaya na biglang natauhan, at tarantang lumabas ng kuwarto.

"You and that ugly creature are both stupid and useless!" galit niya pa ring saad.

I close my eyes para kalmahin ang sarili ko. Lihim na napa-iling na lamang ako. Ang kapal ng mukha!

"Maraming taon na ang lumipas pero hindi ka pa rin nagbabago. Napakatanga mo pa rin." patuloy niyang wika.

Pagkatapos kong mapulot ang lahat ng kalat, inilagay ko muna ito sa tabi. Itinago ko rin sa bag ang puting envelope. Hindi ko alam kung bakit pinadala sa akin iyon. Ang weird nga, kasi di naman sinabi kung anong school.

Natauhan ako sa pag-iisip ko nang biglang tumilapon ako. Tumama ang kamay ko sa matulis na bagay. Nahilo rin ako sa impact ng pagtama ng ulo ko sa pader.

Kalma self! Patience Rhexyl!

"Stop daydreaming, idiot!" silyak ni Mom sa akin.

Good thing, nakalabas na si Yaya. Marahil ay nagtataka kayo. Yes, she's indeed my mother. Suwerte ko, 'di ba? Mula ng mamatay si Grandma, nagbago ang buhay ko, mula sa maganda at masaya napunta sa mala-impyernong buhay.

Lahat ng klaseng pananakit physically, mentally at emotionally ay ginawa niya na. She hate and despite me na hindi ko alam kung bakit.

When I was 8 years old. I did everything to survive. I almost died, I was beaten, poison and whipped. Itinapon nila ako sa bangin and left me like a garbage. Mabuti na lang, nahanap ako ni yaya, at dinala rito.

Naging tahimik ang buhay ko, nang mapadpad ako dito sa bahay na 'to. Ito ay pagmamay-ari ng kamag-anak ni yaya, which is binigay sa kaniya.

14 years na ang nakalipas. I survived at the young age, I work hard para may makain kami at makapag-aral ako.

But still, mapaglaro sa'kin ang tadhana. Nakawala ako sa kamay ng sarili kong pamilya, pero nabuhay pa rin ako kasama ang mga taong mapang-husga, mapang-api at mapanakit.

Walang araw na hindi ako ang center of the eye ng mga bully. Sa lumipas na taon, natutunan kong dedmahin ang lahat ng ginagawa nila, kusa na akong lumalayo at umiiwas.

And now, after a long years. Here she is, standing like nothing happened. Grandma remind me, not to hate her, love her, and just understand her. I did what she said, whatever they did to me before, I let it past cause they are my parents, my family.

"Honestly, I'm impressed." I heard she said.

She squat in front of me, tumingin siya sa akin nang matalim at blangko.

"Your still alive, after poisoning you. Tell me, how did you survive? What did you do?" taka niyang sabi pero may bahid ng pagka-uyam.

"Ow! Oo nga pala, that woman! Your s**t yaya help you, and there you are. Do you think you can hide from me?" she add coldly.

"I am not hiding." mahina kong tugon, nakayuko ako avoiding her gaze.

"Really? What if, just what if. I kill her, after all she's use---" I cut her words.

"LEAVE!" I coldly said, not looking at her.

I respect her, I really do.

I clinched my fist firmly, Cool down self!

Marahan akong tumayo, ignoring the wound I've got.

"Maglilinis na po ako ng kuwarto ninyo." mahina at magalang kong sabi.

Hahawakan niya sana ako, pero akong umiwas sa kaniya. Alam ko ang susunod niyang gagawin, dali-dali akong lumabas ng kuwarto. Tinungo ang guest room para linisin.

Napabuntong-hininga na lamang ako. Sa totoo lang, I admire her. She's beautiful in and out, innocent, charming, lovable, thoughtful, and caring. Siya 'yong klase ng ina na hihilingin mong maging ina. But sad to say, hindi siya ganiyan sa'kin, kabaliktaran.

She hate me, disgust me. Ang tingin niya sa'kin ay isang patapon, basura, alipin, walang kuwenta, walang silbi, mahina, lampa, pangit, walang class, punching bag, at stress reliever. That's who I am to her, but to me, she's still my mother.

Muli akong napabuntong-hininga, ginawa ko na lang ang dapat kong gagawin.

Kinabukasan

Maaga akong gumising, ayaw ko mang pumasok nang maaga, subalit ayokong silang maabutan. Maglalakad na lang ako papuntang school.

Pagkababa ko, nakita kong aligagang nagpupunas ng sahig si Yaya.

"I'm sorry po, ipagtitimpla na lang po kita ulit." hinging paumanhin ni yaya.

Nanatili akong nakatayo, pinagmamasdan lang sila. Pumasok sa kusina si yaya, napadako ang tingin ko sa dalawa. Si Dad ay nagbabasa lang ng newspaper habang si Mom, kita mo sa mukha niya ang sobrang inis.

"Napaka-inutil talaga!" iritadong komento ni Mom.

Dumako ang tingin ko kay yaya, may dala siyang muling bagong timplang kape.

"Madam, ito na po." sambit ni yaya habang inaabot ang kape.

Taas kilay na kinuha ito ni Mom. Humigpit ang kapit ko sa strap ng bag ko.

"Madam!" tili ni yaya.

Itinapon ni mom ang mainit na kape kay yaya,

"I don't like it anymore." Mom simply stated.

Dumako ang mata ko sa kamay niyang mayroong hawak na kutsilyo. Mabilis akong kumilos, sinalag ang kutsilyong para kay yaya.

"Rhexyl!" singhap ni yaya.

Bumuhos ang dugo pagkatapos niyang matanggal ang kutsilyong bumaon sa kamay ko.

"Tama na po, ako na lang po ang gagawa sa pinag-uutos po ninyo. Ano po bang kailangan niyo?" mahina kong wika, hindi ko pinansin ang sugat kong nasa kamay.

Tumaas ang sulok ng kaniyang labi. Tiningnan niya ako ng may ngiti sa labi, ngiting mayr'ong hindi maganda, ngiting hindi mo gugustuhing makita mula sa kaniya.

"What I need? Sorry, but I don't need anything. Lahat ba ng gagawin ko ay susundin mo?" nakakaloko niyang tanong.

"Anything," determinado kong tugon.

TheKnightQueen