Touch and Die

Chapter #30

Rhexyl P.O.V

Kasalukuyan akong nakaupo sa lugar na hindi ko alam kung na saan ako naroroon. Ang tanging nakikita ko lang ay purong itim. No lights or something, just darkness.

Mahigpit ang pakakayakap ko sa tuhod ko. I hate darkness but sometimes I am thinking na mas magandang manatili sa ganitong klaseng lugar.

Dito, ang tahimik at walang taong makakapanakit sa'kin. Walang maririnig ng masasakit na salita mula sa ibang tao, o sa aking ina.

Hanggang kailan ako mananatili rito? Ito na lang ba ang gagawin ko? Ang tanggapin ang lahat? Hayaan na tapak-tapakan ako.

I'm so tired. For my 22 years of existing here, wala akong ibang ginawa at natanggap kun'di sakit at panunutya. Natutunan kong magbingi-bingihan sa lahat ng masasakit na salita pero minsan tatagos pa rin.

Bakit lahat ng tao ay ayaw sa'kin. Wala naman akong ginagawa. Nanahimik ako sa isang tabi. Lalapit sila sa'kin para manggulo.

My family hated me so much. I don't know why? Kung tratuhin nila ako ay para akong isang hayop. Kikitilin ang buhay once na mayroong maling nagawa.

The clan where I belong, they don't accept me. Why? That's because having a girl child is forbidden to their clan. For them, woman is weak, useless and stupid.

I did everything to prove that I am not. But still, they don't believe it. So, I stop. Why would I need to waste my time to prove my worthy.

I begun to accept my fate. They wanted me to kill because I am forbidden child. I realized in this world, no will love me and accept me.

That's why, why I am still here? I wanna die and be together with grandma. But unluckily, I'm here. Still alive, may pagkapusa 'ata ako at hindi namamatay laging nakakaligtas.

"Ano ba naman 'yan? Hindi ba siya napalaki ng maayos ng magulang niya?"

"Hahahah! Ang hina mo talaga! Lampa!"

"Humingi ka ng tulong sa pamilyang walang paki-alam sa'yo!"

Tinakpan ko ang dalawang tenga ko gamit ang kamay ko.

"T-Tama n-na!" pagmamakaawa ko.

"Hahhahahaha!"

"You are always be a stupid woman!"

"Wala kang kuwenta."

"Kill yourself!"

"I wanna see your death."

"Your not my daughter. Don't expect that I will love you."

Buwesit! Why would I always hear this?

"Rhexyl," Napaangat ako ng tingin para tingnan ang tumawag sa'kin.

"What are you doing?" she asked.

Namamalikmata ba ako? O, talagang nakikita ko ang sarili ko no'ng bata pa lang ako.

"Don't look at me like that. I am you." she said.

Nakatayo siya sa harapan ko.

"What are you doing here? Tsk! Ganito na lang ba tayo? Walang ginagawa? Nananatili sa ganitong lugar. A place we both hated." wika niya,

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Ang dami niyang sugat at pasa. Dumudugo ang kaniyang ulo. Ang mga sugat niya ay malalim. Ang katawan niya ay punong-puno ng dugo. Kaawa-awa ang kaniyang katayuan.

I pity her. Ganiyan pala ako no'ng bata pa ako. Batang walang nagawa.

"Huwag mo nga akong kaawaan." nakataas kilay na sabi niya.

Ngumiti siya sa'kin.

"Ako'y nakalipas na, isipin mo ang ngayon at bukas. Marami ka pang magagawa. Sinasayang mo lang oras mo. Magagawa mo pa ang bagay na hindi ko nagawa noon." Natawa ako sa sinabi niya.

Sa anyo niyang 'yan. Nagagawa niya pang magtaray.

"You did your best to prove yourself." sagot ko.

"Nope! I escape." sambit niya,

"Because your a kid that time." saad ko,

"Exactly! Kaya ipagpatuloy mo ang aking nasimulan. Lumaban ka, hindi puwedeng wala kang gawin. Your not a kid anymore." she said.

"But, gawin mo hindi para sa iba. Gawin mo para sa sarili mo. You don't need to prove yourself to the family who treat us like an animals. They don't deserve us. Hayaan mo sila. Darating ang araw na luluhod sila sayo, swear!" dagdag niyang wika.

I smiled at her.

"You don't need to worry. There is a perfect time for us. All we need to do is wait." nakangiti kong sabi.

This is not the right time. Nakita ko ang unti-unti niyang paglaho.

"Wake up! You have a lot of things need to do." huli niyang saad bago siya tuluyang naglaho.

Pinunasan ko ang aking luha. Walang mangyayari kung patuloy akong magtatanong. Inangat ko ang aking kamay at tinitigan ang aking kamay na puno ng dugo.

Isang ngiti ang muling sumilay sa aking labi.

******************

Marahan kong iminulat ang mga mata ko. Puting kisame agad ang nakita ko. Inilibot ko ang aking paningin. Wala akong nakitang ibang tao. Tanging ako lang at ang naririnig ko lang na tunog ay ang tunog na nanggagaling sa apparatus.

Tinanggal ko ang nakakabit sa kamay ko. Dumugo ito pero binalewala ko na lang. Bumangon ako at inalala ang nangyari sa'kin.

"But, gawin mo hindi para sa iba. Gawin mo para sa sarili mo. You don't need to prove yourself to the family who treat us like an animals. They don't deserve us. Hayaan mo sila. Darating ang araw na luluhod sila sayo, swear!"

I was dreaming with my youth self. She had a point.

Why would I start this place? I should not let myself na maitapon palabas. Hindi dapat ako mamatay sa lugar na ito at maiuwing bangkay kay mahal na ina.

Dapat mayr'on akong gawin kahit sa maliit na paraan lang.

TheKnightQueen