The Forbidden Temptation

4: HHT & AVM

And for the third time too, he lent me his wardrobe, the varsity jacket, to be precise, he helped me clean my knees with wet wipes.

"Why do you have wet wipes?" Nagtaas ako ng kilay, nakaupo ako sa gilid ng building na may mga halaman at nakasementong harang, habang naka-squat siya sa harapan ko.

"In case of..." of what? Di niya dinugtungan pa ang sinabi.

Naka-skirt ako kaya nang mapunasan ang tuhod ko'y nakikita na ang pamumula niyon.

Pati iyong slip on sneaker na may one inch heel ko ay sinubukan niya ring punasan kahit hindi na maalis ang ibang putik, hindi na rin magawang alisin yong putik sa rose pink A-line skirt kong above the knee kaya ipanahiram niya sakin ang jacket niyang may nakaimprinta pang initials ng unibersidad at apelyido niya sa likurang hindi ko pinagkaabalahan tignan.

I'm not interested.

"Thanks." Ngumiti ako at tumayo na. "Oh by the way, anong course mo, kilala mo ba si Yosefa Beliquatre?"

"BM and I don't know her," sabi nito sa masungit na pamamaraan.

Beautiful eyes don't deserve to be held that way, he should avoid looking at people this way; pretty eyes should be flaunted; he should smile.

I actually don’t have any idea what his program is. He just said business management.

"Okay," sabi ko at kumaway na para magpaalam.

"Rude."

Napalingon ako sa komento niyang iyon.

"Why? Do I have to do anything other than thank you?" Napakunot ang noo ko. He helped me even if I did not ask him to; I already said my gratitude, I smiled friendlier than him.

Naningkit ang mata niya. "What's your name?" Humalukipkip siya.

Nakaputing v-neck long tee siya sa ikatlo naming pagkikita, walang ibang disenyo bukod sa pulang diagonal line sa kaliwang parte ng damit niya, in his fashion, he seems like an international model in a Hollister brand.

"Kiashana Merovene," sabi ko at humakbang palapit para mag-abot ng kamay rito, nakangiti pa ako.

"Why are you here?"

Napanganga ako sa tanong niya at sa pagkakapanis ng kamay kong hindi niya inabot.

"So what if I'm here?"

"High school ka pa lang diba? Bakit nandito ka?"

Napairap ako sa kanyang tanong.

"Hey mister, doesn't mean you helped me, it gave you the right to ask me questions as if we are close."

Nagtaas siya ng kilay sa aking sinabi.

"Tsaka 'wag ka ngang magsungit," dugtong ko.

Lumapit ako at kinuha iyong kamay niya at ako na ang nag-shake hands ng mga kamay namin. "I don't like rejection, you know."

"At ngumiti ka nang kaunti." Napakislot ito nang tumingkayad ako at inabot ang gilid ng labi niya para pangitiin.

Kumindat ako. "It's Kiashana Merovene again, remember my name. sabi ko't maligayang nag-leap para maiwan siya roon.

I kind of want him to remember my name. I don't know but thinking about it hypes me up.

Napatingin ako nang wala sa sarili kong palad, that was well, warm, and it feels good.

"Sino yang mga yan Efa?" tanong ko.

Napalabas ako sa terrace ng kuwarto ko nang makita na may kausap si Papa na lalaking kaedaran niya rin at isang binata.

"Iyong nakabili ng plantation sa left side," sagot niya, sinundan ko ng tingin ang mga panauhin habang naglalakad palayo para puntahan pa ang kahabaan ng taniman.

Noong nagkasakit ng sunod-sunod ang mga ate ko ay kailangang ibenta ng magulang ko paunti-unti ang ibang lupain namin dito. Noon ay halos one-eight na lang Marcellano ang natitirang lupa na hindi sa amin.

Pero dahil nga madalas at sunod-sunod na nagkasakit ang mga ate ko ay naibenta na pati ang ang bahagi ng plantation malapit sa bahat namin. Kasama rin iyong bahay namin sa left side.

Tatlong beses pa naoperahan ang panganay namin at inoperahan din ang ikalawang ate ko, bago ang mga operation ay mga tuloy-tuloy silang treatment at medication, pero sa kasamaang palad hindi rin nila kinaya.

Malaki iyong mga nagastos ng magulang ko sa mga operasyon, gamot at mataas na kalidad na hospital dahil sa ibang bansa ang pinanggamutan nila.

I was eight years old when Ate Kiana, the middle child, had her continuous treatment. We were left here while my parents had to travel back and forth abroad.

Two years and a half after Ate Kianas' death, Ate Korys' disease occurred. She was the eldest. And it was so sudden that the operation was taken in Manila. She was in a coma for months, woke up strong and after four-months, she was found dead sleeping in her room.

Brain AVM, an abnormality or malformations of blood vessels connecting arteries and veins in the brain, without the normal blood vessels to handle blood flow under pressure, AVMs may start bleeding.

The bleeding causes a blood clot or hemorrhage.

My sisters had HHT, it's a rare disease but it's hereditary. HHT triggers AVM too. And because it's rare there were only few HHT specialists worldwide.

Unfortunately my sisters inherited HHT. Dahil doon ay madalas may checkup sina mama at papa sa akin taon-taon, gladly, hindi naman ako nakikitaan ng kung ano sa aking utak. I’m just a little bit crazy and conceited lang talaga, iyon ang sakit ko.

I realized at a very young age that time may also limit me too.

Babawiin ng maaga ang buhay ko, kaya dapay gawin ko na ang lahat ngayon pa lang. Minsan naisip ko kung masama ako baka hindi agad ako bawian ng buhay. Sabi nila ang masamang d**o matagal mamatay.

Bawat taon ay ibinubuhos ko lahat ng gusto kong gawin. I am not assuming that I may have the same fate like my sisters do but analyzing it, life is too short for me to spend it in a very subtle and free-risky life.

Pinalilibutan ng plantation ang bahay namin at sa haba noon ay kailangan pa nilang sumakay nila Papa at noong kasama nito sa isang golf cart upang malibot ang ibang parte.

With an aerial view the plantation would look like a green spiral terraces of plants. We have three houses and it was in between our plantation. Looking at these green plants is extraordinarily refreshing and beautiful.

It is just sad to look at. It yells for help from being wide and alone. As if having a mass of riches does not satisfy it either, green colors want another color.

Like our family, we may have health, we may not be totally alone but deep inside we’re broken and sad. Losing members of the family is like losing big shards from a whole.

That day we ate dinner together, Mr. Valor Kingsman, the man behind the San Carlos bio-energy and the one who bought our plantation.

Pamilyar ito, siguro ay dahil nakikita ko na siya sa mga articles, foreigner siya kaya hindi nakakapagtakang itong anak niyang lalaking si Pythos ay guwapo rin.

"You have been doing well since last year's international cup," sabi ni Papa, matapos ang negosyo ay naungkat naman ang usapan tungkol sa hilig ni Pythos sa car racing, which I find cool.

I really like guys who are active, though he is 'kano' at 'maskulado', pwede na rin pero mukha siyang suplado, mas bagay sila ni Efa.

"My daughter likes fashion designing," proud na sabi ni Papa, mahiyain akong tumingin, doon na ako tinitigan ni Pythos nang mariin.

Tinaasan ko siya ng kilay para sabihing, 'What are you looking at, boy kano?'

"That's good; Kia and my daughter will get along well; she also likes fashion," sabi ni Mr. Kingsman.

Nagkomento pa si Papa sa sinabi ni Mr. Kingsman at sa bawat palitan ng usapan nila ay hindi inaalis ni Pythos ang tingin sa akin.

Ginalaw-galaw ko na naman ang ulo ko hindi ko na mapigilang magtaray, hindi ko gusto ang mga tipo ng titig niyang nang-iinsulto.

Inirapan ko siya kaya siniko ako ni Efa, tinignan niya ako na itigil ang pagtataray ko kung ayaw kong mapansin nina Mama at Papa.

He is rudely looking at me. Gusto ko pa naman siya noong una, ngayon, hindi na.

"It would be nice if you also invite your other son to come along here too," narinig kong sabi ni Mama.

"He'd really be here, siya ang pag-aasikasuhin ko sa maiiwan dito, si Pythos naman ay para sa negosyo namin sa Texas, iyong babae ay para sa bio-energy," sabi ni Mr. Kingsman.

“I’m wondering, why did you let your boys study here when the quality of school abroad was far better than here, no offense meant but, I mean they can have a lot of options when choosing programs that would align your business.” Nagkibit ng balikat si papa.

Tumawa si mama dahil sa sinabi ni papa. “San Carlos’ university can be an Ivy league school, dear, it’s one of the most prestigious school in the Philippines” sabi ni mama na siyang tinanguan naman ni Mr. Kingsman.

Patuloy sila sa pag-uusap hanggang sa portico, ang bata pa ng mga anak nila pero ang lalaki na ng mga iniatas na trabaho.

Nakisali rin si Mama, ako naman ay nababagot na, lalo na noong nakisali na rin sa usapan si Efa, wala naman akong alam d'yan sa negosyo nila.

"Don't have interest with your family's business huh?" tanong ni Pythos nang makalapit.

Inilabas ko kasi ang phone ko at binuksan ang app na pwede kong pagguhitan ng mga disenyo ko.

"Don't mind me boy." Inirapan ko siya.

"Ang taray mo naman," sabi nito.

Nagulat ako nang ngisihan niya ako, kanina kasi ay para niya akong hinuhulog sa balon sa lalim ng mga tingin niya.

"Ikaw nga masungit kung makatingin sa'kin." Hindi ko siya tinignan habang sinsabi ko iyon dahil abala ako sa aking ginagawa.

"I just looked at you, that's all. You look familiar," anito.

"I've been modeling for a clothing line and was into a few TV commercials; that's why I look familiar to you." Nagkibit ako ng balikat dahil abala na ako sa shading part sa aking tinuloy na disenyong damit.

"Hindi talaga eh." Pagpupumilit niya, bahala na siyang mag-isip sa kung ano man 'yon.

"I saw you somewhere else," dagdag niya pa.

"You know what, boy, I'm kind of a famous kasi, siguro you've seen my photos being gawked at by your male friends." Nababagot ko siyang tinignan, stating to him a fact that does not surprise me at all. Hah! Confidence!

"Damn confidence." Napailing itong nakangisi. "Really... something." Natawa siya pero hindi ko na pinansin iyon, abala ako sa aking ginagawa.

Ibinaba ko ang hawak kong phone. "Yeah! You might think I am too full of myself, well, yes, boy, I am wearing my confidence like armor, it says... lethal." Inilabas ko ang dila ko para abutin ang aking harapang ngipin.

Napailing siya, pero inirapan ko na lang at tinalikuran siyang nakangisi roon.

Hah! As I'm telling myself, life is too short to be spent in a subtle way. I should live in a lethal world, like a lethal weapon.

I was with Ygen when he was shopping for an airsoft gun in an accessories store in Megaworld's mall. Hindi naman ako nabagot dahil sinasamahan niya rin naman ako mag-shopping kapag hindi available si Efa.

Hinatid namin si Efa na nagpaalam sa magulang kong may gagawing group project sa unit ng kaklase niyang nakatira sa isang unit sa Megaworld.

Megaworld is a small downtown District here in San Carlos, just liek the Upper East in Bacolod. Ala siete na ng gabi at hinihintay lang talaga naming matapos si Efa.

"This one's a handsome assault rifle, isn't it?" tanong ni Ygen napagilid naman ang ulo ko— trying to find the handsome part of the long gun.

"This Demolition Ranch UDR-15 AR15 Airsoft AEG Training Rifle is hotter."

Napalingon kaming pareho sa nagsalita.

"Hey Hercules!" bati ni Ygen ang nag-fist bomb silang dalawa, nagtaas ako ng kilay. I keep seeing this guy. I was about to say something when one of my flings called me, saying that Efa was drunk.

Nagulat ako at halos kaladkarin ko na si Ygen kaya't naiwan nito ang kausap nito.

Nilingon ko si... Hercules habang naiiwan namin at hila-hila ko si Ygen.

He was standing in the middle of the store with his hands in his pockets.

Maybe that's why our plantation looks so sad for having a mass of green because the place would look better if it were colorful.

Just like Hercules with his ginger hair, plain white shirt, olive color six pocket jeans, and a fancy white sneaker while being surrounded with black and white accessories of guns. He’s the color that would give life to a dry and dreary shade of black and white.

Hindi naman gaanong mahigpit ang magulang ko sa kanya, kasi alam nilang hindi gagawa ng hindi maganda si Efa, pero nakakagulat lang na malaman na naglasing ito sa isang bar na inakala kong project ang gagawin.

"I can't tell my parents about this, Ygen." Papasok na kami sa bar.

Hindi naman kami hinarangan dahil ipinaliwanag naman namin ni Ygen ang sitwasyon, kilala din siya kaya sinamahan pa kami nong bouncer sa table nina Efa.

Madami sila roon at nakasandal na ang ulo ni Efa sa headrest ng couch, lumulupaypay na.

"Hi, Kia, can't believe that your cousin is ambisyosa no?" bungad agad ni Sophie nang daluhan ko si Efa.

Napakunot ang noo ko nang sundan iyon ng ibang tawa ng babaeng naroon. "Efa, uuwi na tayo," yaya ko.

Tumulong si Ygen sa pagpapatayo kay Efa.

"Kakaiba rin ang confidence ng babaeng 'yan, pagkatapos kay Huen, kay Raegar naman?" pagpatuloy ni Shanta, nangunot na talaga ang noo ko.

"What's happening,Shanta? Bakitt kasama niyo si Efa rito?" This biatch will never level my bitchymode,e but Efa's state is important right now, so bitching them is a waste of time.

"Sumama sa'min, binabantayan ang bagong crush niya ayon sa dance floor, hindi siya ang kasayawan, alam mo bantayan mo yang pinsan mo, ang bilis ma-fall," sabi ni Phenoe.

“Hindi naman siguro, feeling ko gusto siya ni Raegar,” sabat ni Shanta na agad naman tumahimik nang tignan ng masama ni Sophie at Phenoe.

Poor Shanta, chooses the wrong flock.

Sigurado akong hindi pagbabantay ng crush ni Efa ang dahilan ng pag-inom niya.

Napatingin ako kay Phenoe na umiiling habang nakangisi.

I was so focused on myself that I ignored Efas' life.

Sa gabing 'to, may napansin ako.

And noticing everything about her few changes gave me an idea.

Just like mine, her pure and healthy heart was intoxicated.

I wish to stay longer in this world. I want to see myself in the mirror getting old.

Toxin's here.