ANTHONY'S POV
Sa bodega. Sumunod sa akin ang mga pulis na kaibigan ng pamilya – mga tauhan na kayang takutin o bayaran para magsara ng mata at bibig
"Sigurado ka bang nandito siya?" tanong ng isa, nakatingin sa akin habang nakahawak sa baril sa kanyang baywang.
Ngumisi ako, tinapik ang balikat niya. "Oo. Sigurado akong narito ang hayop na dumukot at gumahasa kay Anthea. Wala na siyang tatakbuhan."
Binuksan ko ang pinto ng bodega, bumungad sa amin ang amoy ng dugo at pawis, ang malamig na hangin na parang bangkay na bumabalot sa bawat sulok. Sa malayong bahagi ng silid, naroon si Exiel – nakaluhod, nakasandal sa pader, nakatali ang mga kamay, duguan ang mukha, at halos wala nang ulirat.
"Ayan siya," tinuro ko ang kawawang kalagayan niya, napansin kong nag-aatubili ang ilang pulis. "Hu
