EXIEL'S POV
.
Halos hindi ko na makita ang mga tao sa paligid dahil sa makapal na dressing na nakatakip sa pilat sa kaliwang bahagi ng mukha ko. Naaamoy ko pa rin ang matapang na antiseptic na ginamit ng mga doktor bago ako dinala rito sa korte. Para akong multo sa salamin, hindi na halos makilala ang sarili ko.
Sa harap, nakita ko ang mga kaibigan ko – sina Lovely, Jonas, at Marvin – nakaupo sa likuran, nakayuko, halatang naaawa sa kalagayan ko. Si Marvin, na madalas tumatawa kahit sa gitna ng problema, ngayon ay seryosong nakatitig sa sahig. Si Lovely, hindi mapigilan ang pag-iyak, habang si Jonas naman ay mahigpit ang pagkakahawak sa mga kamao, halatang galit.
Pero hindi lang sila ang naroon. Nasa kabilang panig, naroon din ang tiyahin ko – ang kapatid ng yumaong Inang ko – ang baba
