ANTHEA'S POV
Ang ulan ay bumagsak nang malakas, tumatama sa aking mukha, na parang hindi ko na mararamdaman ang sakit. Para bang ang lahat ng nararamdaman ko ay unti-unting nilulunod ng malamig na tubig. Hindi ko alam kung gaano na ako katagal naglalakad sa ulan, pero hindi ko alintana. Ang tanging iniisip ko lang ay tumakas—tumakas bago pa siya magdesisyon na tapusin ang buhay ko.
Habang tumatakbo ako sa malawak na bakuran ng Villa DeVera, naririnig ko ang mga sigaw ng mga tauhan ni Exiel.
“Anthea!” sigaw ng isa sa kanila.
Bumangon ako mula sa pagkakadapa, ang aking mga kamay at tuhod ay basang-basa ng putik, ngunit wala akong pakialam. Tumakbo lang ako. Gusto ko lang makalayo. Makalayo sa kanya. Makalayo sa impyernong pinili kong ipaglaban noon.
Puno ang aking dibdib ng takot at pan
