EXIEL’S POV
Basang-basa ako sa ulan, pero hindi iyon ang dahilan kung bakit nanginginig ang katawan ko. Sa harap ko si Anthea—magulo ang ayos, may mga pasa sa balat, nanginginig ang tinig, pero matatag ang bawat salitang binibitawan niya. Parang mga kutsilyo iyon na paulit-ulit na tumatarak sa dibdib ko.
"Buntis ako noon, Exiel..."
Parang may sumabog sa loob ko. Napaatras ako. Hindi ko makontrol ang pintig ng puso ko—para akong sinakal. Hindi ko alam kung sa lamig ba ng ulan o sa bigat ng katotohanang iyon.
"Hindi ko nasabi sa’yo... pinilit nila akong mawala ’yung bata. Mahal na mahal ko na, pero... pinilit nila ako."
Parang binuksan ang dibdib ko at isinampal sa akin ang katotohanan—hindi ako ang tanging biktima. Ang babaeng akala ko'y traydor, sinungaling, at dahilan ng pagkaguho ng
