EXIEL’S POV
Lumipas ang ilang oras pero hindi bumaba ang lagnat ni Anthea. Sa halip, lalo pa siyang nanghina.
Pinipilit kong huwag mag-panic. Paulit-ulit kong pinapalitan ang malamig na pamunas sa noo at leeg niya, pero halos wala pa ring pagbabago. Nanginginig na ang mga daliri ko.
“Anthea… kapit lang. Konting tiis pa, please.”
Pero nang makitang humigpit ang kanyang paghinga, at ang dibdib niyang kanina’y unti-unting umaangat — ngayon ay tila hirap na hirap nang sumagap ng hangin — hindi na ako nagdalawang-isip.
"MANANG RESING! IHANDA ANG SASAKYAN! NGAYON NA!"
Hindi ko na hinintay ang sagot. Binalot ko ng kumot ang katawan ni Anthea at buong lakas na binuhat siya papalabas ng bahay habang ang ulan ay muling bumuhos, kasabay ng kaba sa dibdib ko.
Sa Ospital
Pagdating sa emergency
