What That's Style Miss, Yell

"Comma"

CHAPTER 7

Yell POV

Habang nasa loob kami ng Operating Room, nakatutok ako sa bawat galaw ko. Nandito si Zarah sa harapan ko, nakaratay, at alam kong kailangan kong mag-focus sa bawat segundo. Ramdam ko ang tensyon sa paligid, lalo na't critical na ang kondisyon niya mula pa nang dumating siya dito. Hinihingal na ako sa pagod, ngunit hindi ako pwedeng magpahinga. Alam kong umaasa si Tin sa akin, at higit pa roon, umaasa si Zarah na ililigtas ko siya.

Biglang nag-flash ang monitor, at nakita ko ang bumagsak na linya sa heartbeat monitor. Naging flatline ito—diretso, walang galaw. Tumigil ang t***k ng puso ni Zarah. Napasinghap ang mga nurse at iba pang doktor na nasa loob. Walang oras para mag-panic, kailangan kong kumilos agad.

"Defib, now!" sigaw ko, hindi ko na alintana kung sino ang nakakarinig. Ramdam ko ang dagundong ng kaba sa dibdib ko, pero alam kong hindi ko ito pwedeng ipakita.

Isang nurse ang mabilis na nag-abot ng defibrillator pads sa akin, at itinapat ko ito sa dibdib ni Zarah. Mabilis kong isinaayos ang mga pad, pinapanalangin na sana, bumalik pa ang t***k ng puso niya. Mabilis kong pinaandar ang makina at nagbigay ng unang shock.

"Clear!"

Kumalabog ang katawan ni Zarah sa operating table, pero hindi pa rin umakyat ang linya sa monitor. Wala pa rin, flat pa rin ang linya. Hindi ko pinansin ang takot na bumabalot sa isip ko. Kailangan kong maging kalmado. Kailangan kong magtiwala sa kakayahan ko.

"Again! 200 joules this time!"

"Doc, her BP is dropping fast!" sabi ng isang nurse, halatang nanginginig ang boses.

"Just do it! Clear!"

Muli, nagbigay ako ng shock. Nakita kong bahagyang gumalaw ang mga daliri ni Zarah, pero hindi pa rin ito sapat. Hindi pa rin bumabalik ang t***k ng puso niya. Mabilis kong nilapitan ang kanyang mukha, at sa ilalim ng mga ilaw ng operating room, parang nakita ko ang buhay na unti-unting nawawala sa katawan ng bata. Isang batang puno pa ng pangarap. Ang kapatid ni Tin.

Napalunok ako. Hindi ko alam kung bakit pero bigla kong naisip ang mukha ni Tin—ang takot na nakita ko sa kanyang mga mata kanina. Ang pakiusap niya sa akin na iligtas si Zarah. Alam kong kapag hindi ko ito nagawa, hindi lang buhay ni Zarah ang mawawala, kundi pati ang tiwala ni Tin. At baka nga, pati ang relasyon namin.

Isang malalim na hinga. "Let's do this again. One more time," halos bulong ko sa sarili ko.

"Clear!" At muli kong pinaandar ang defibrillator. Napapikit ako, parang pinipigilan ko ang sarili kong huminga. Nang buksan ko ang mga mata ko, nakita ko ang monitor na biglang nag-spike. May t***k na!

Nag-umpisang gumalaw ang linya, kahit mabagal, pero buhay pa siya. Nakahinga ako nang malalim, at ramdam kong para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. Parang biglang bumalik ang kulay sa paligid ko. Pati ang mga nurse sa paligid ko, kahit pagod na, ay napangiti.

“She’s back...” bulong ko, halos hindi makapaniwala.

Ngunit kahit may relief, hindi pa rin tapos ang laban. Alam kong maraming pang maaaring mangyari, at nasa kalagitnaan pa rin kami ng operasyon. Kailangan naming pigilan ang patuloy na pagdurugo sa kanyang mga sugat, at bawasan ang pressure sa kanyang utak. Muli akong bumalik sa trabaho, ngayon ay mas buo ang loob ko.

Habang inaalalayan ko ang bawat hakbang ng operasyon, iniisip ko ang magiging reaksyon ni Tin. Alam ko kung gaano niya kamahal ang kapatid niya. At sa kabila ng pagiging strikto at malamig niya, alam kong may malambot na bahagi siya para kay Zarah. Ang hirap isipin na baka mawala iyon sa kanya. Ayokong makita siyang magdusa.

Nasa puntong halos tapos na kami sa operasyon nang mapansing ko ang pag-ubo ni Zarah. Bagama't hindi pa siya muling nagkakamalay, nagpakita ito ng pag-asa sa amin. Pero alam kong malayo pa ang laban. Matapos ang ilang oras ng maselang pag-opera, nagawa naming isara ang mga sugat ni Zarah at ikabit ang mga tubo para sa kanyang recovery.

“She’s stable for now,” sabi ko sa team ko, humihinga nang malalim. Ramdam ko ang pagod sa katawan ko, pero mas nangingibabaw ang relief. Kahit paano, nagawa kong ibalik siya mula sa bingit ng kamatayan. “But she’s still in a coma. We need to monitor her closely.”

Dahan-dahan akong lumabas ng operating room, halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko sa sobrang pagod. Sa hallway, nakita ko si Tin, nakatayo sa labas, hindi mapakali. Nang makita niya akong lumabas, mabilis siyang lumapit.

"How is she?" tanong niya, ramdam ko ang kaba sa bawat salita niya. Pero may halong desperasyon sa kanyang mga mata, parang natatakot siyang marinig ang magiging sagot ko.

Ipinilit kong ngumiti kahit pagod na pagod na ako. "She made it, Tin. But... she's in a coma. Hindi pa siya ligtas. Pero may pag-asa."

Nakita kong parang lumiwanag ang mga mata niya, kahit alam kong hindi iyon ang pinakamainam na balita. Agad niyang hinawakan ang kamay ko, mahigpit, na para bang iyon na lang ang nag-iisa niyang pinanghahawakan. “Thank you, Yell. Alam kong ginawa mo ang lahat.”

Ngumiti ako, pero nararamdaman ko ang bigat sa dibdib ko. Alam kong mahirap pa rin ang magiging kalagayan ni Zarah, at hindi ko kayang ipangako na magiging maayos ang lahat. Pero sa sandaling iyon, mas pinili ko na lang mag-focus sa kung ano ang nagawa namin.

Pagbalik ko sa loob ng ICU, tinanaw ko si Zarah na naka-intubate at napapalibutan ng mga makina. Para akong tinusok ng pangamba, pero pilit kong inisip ang mga natutunan ko sa bawat operasyon. Alam kong kailangan lang niyang labanan ito, kahit mahirap.

Dahan-dahan kong hinaplos ang braso niya. "Laban ka, Zarah. Hindi ka pa pwedeng sumuko. Maraming nagmamahal sa'yo. Maraming naghihintay na bumalik ka."

Tumingala ako, pilit na pinipigilan ang mga luha. Hindi ko alam kung bakit, pero ang pakiramdam ko sa sandaling iyon ay parang pinagsama-sama lahat ng pagod, takot, at pag-asa. Para sa akin, hindi lang ito isang operasyon. Isa itong pangakong ginawa ko—sa sarili ko, kay Zarah, at higit sa lahat, kay Tin.

Alam kong mahirap ang mga susunod na araw, pero isang bagay ang sigurado ako: hindi ako susuko. Dahil alam kong sa bawat paghinga ni Zarah, mayroon ding isang bahagi sa akin at kay Tin na umaasa sa muling paggising niya.

Tin's POV

Tahimik ang paligid ng ospital. Isang malamig na hangin ang umiikot sa paligid ng recovery room kung saan nakaratay si Zarah, na napapalibutan ng mga makinang humuhuni ng kanyang mga vital signs. Hindi ko maiwasang titigan ang maliit na katawan niya, tila anghel sa kalagitnaan ng matinding laban. Napakaraming mga tubo at wires ang nakakabit sa kanya, parang mga tanikala ng pag-asa na pumipigil sa kanya mula sa bingit ng kamatayan.

Napabuntong-hininga ako, pinipigilang bumigay sa harap nina Mommy at Daddy na ngayon ay parehong balisa sa gilid ng kama ni Zarah. Nakaupo si Mommy sa isang silya, hawak ang kamay ng kapatid ko habang tahimik na humahagulhol. “Zarah, anak, lumaban ka. Hindi pa panahon para iwan mo kami…” pabulong niyang sabi, nanginginig ang kanyang mga labi habang bumubulong ng dasal na sana’y marinig ng langit.

Si Daddy, bagama’t tahimik, ay kitang-kita sa mga mata ang pighati. Nakatingin siya sa anak niyang tila natutulog lamang, ngunit alam niyang hindi niya ito magigising. Kumatok ako sa pinto ng kanyang atensyon. Nagsalubong ang aming mga mata. Alam kong pareho kaming hirap sa sitwasyong ito, pero kailangan kong magpakatatag. Ako ang kuya, ang dapat maging haligi.

“Tin, bakit nangyari ‘to sa kapatid mo? Bakit siya?” sambit ni Mommy, namumugto ang mga mata. “She’s too young. She’s only 22...”

Hindi ko alam ang isasagot. Lahat ng galit, takot, at guilt ay bumabalot sa puso ko. Ramdam ko ang panghihina sa dibdib ko, pero pinilit kong hindi ipakita sa kanila. Kailangan kong maging matatag para sa pamilya ko. “Mom, Dad, gagawin natin ang lahat para makarecover si Zarah. Magtiwala lang tayo,” sabi ko, kahit na parang nag-aalanganin din ako sa sarili kong mga salita.

Napansin kong bumukas ang pinto. Pumasok si Dr. Yell Fernandez, nakasuot pa rin ng scrub suit na bakas pa ang pagod mula sa operasyon. Huminga siya ng malalim bago lumapit sa amin. “Mr. and Mrs. Radoc, Sir. Tin... Gusto ko lang po kayong i-update tungkol sa kalagayan ni Zarah,” aniya, pinilit na magmukhang kalmado kahit kitang-kita ko ang pag-aalala sa kanyang mukha.

“Doc, please, sabihin mo sa amin na magiging okay siya,” pakiusap ni Mommy, umiiyak pa rin habang hawak ang kamay ng kapatid ko.

Nagkatinginan kami ni Yell, at parang may pahiwatig siyang gustong iparating, na mahirap sabihin sa harap ng mga magulang ko. Pero wala siyang magawa kundi ang magsabi ng totoo. “Nasa coma pa rin po si Zarah. She’s stable for now, pero critical pa rin ang condition niya. We need to monitor her closely sa mga susunod na araw...”

Napakuyom ang kamao ko. Ang sakit pakinggan ang katotohanan. Tila sinisiksik ng bawat salita ang pag-asa ko sa mga sulok ng utak ko. Napatingin ako kay Yell, at doon ko lang napansin kung gaano siya napagod. Alam ko ring hirap din siyang makita kami sa ganitong sitwasyon.

“Bakit, Doc? Bakit ganito ang nangyari sa kanya?” halos sigaw ko na, ramdam ang pagkakabasag ng boses ko. “You’re supposed to save her...”

“Tin...” Mahina niyang tugon, tila napayuko sa bigat ng sinabi ko. “I did everything I could. Hindi ko siya sinukuan sa OR. I kept fighting for her, for you. Please... understand.”

Hindi ko mapigilan ang panghihinayang. Napatingin ako kay Zarah, at parang gusto kong balikan ang mga oras na masaya pa siya, masigla, walang anumang alalahanin. “Hindi siya dapat nandito... Hindi siya dapat ganito...” bulong ko sa sarili, habang umaagos ang luha mula sa mga mata ko. Parang bumalik sa akin ang lahat ng mga alaala namin ni Zarah—ang mga simpleng kulitan, tawanan, ang pagiging makulit niya.

Dahan-dahang lumapit si Yell, at inilagay ang kamay niya sa balikat ko. “I’m sorry, Tin. Alam kong mahirap ‘to, pero nandito ako... Hindi ko siya susukuan, at hindi kita iiwan,” mahina niyang sabi, pilit na nagbibigay-lakas sa akin.

Naramdaman ko ang bigat ng responsibilidad sa kanyang mga mata. Alam kong ginagawa niya ang lahat, pero hindi ko maiwasang sisihin ang sitwasyon—at marahil, pati siya. Napayuko na lang ako at hinayaan ang mga luha ko na pumatak. Sa kabila ng lahat, kailangan kong tanggapin na wala akong magagawa kundi magtiwala.

“Tin, we’re not losing hope,” pabulong niyang dagdag. “Zarah is a fighter. Hindi siya susuko.”

Huminga ako ng malalim at tumingin sa kanya. Nandoon pa rin ang tensyon sa pagitan naming dalawa, pero naramdaman ko rin ang sincerity sa kanyang mga salita. Nagbigay siya ng pag-asa sa akin, kahit pa maliit na bahagi lamang iyon sa napakalaking takot na nararamdaman ko.

Pansamantala kong iniwan sina Mommy at Daddy sa loob at lumabas ako ng kwarto. Nakatayo lang ako sa hallway, tahimik na nakikiramdam sa malamig na hangin ng ospital. Hindi ko alam kung kaya ko pa bang kayanin ang mga susunod na oras, pero alam kong hindi ko kayang sumuko. Para kay Zarah, gagawin ko ang lahat.