What That's Style Miss, Yell

"Zarah's Accident"

CHAPTER 6

Tin Radoc POV

Simula ng araw na iyon sa supply room, hindi na maipagkakaila ni Tin na may kakaiba sa nararamdaman niya kay Yell. Hindi na ito basta simpleng atraksyon o interes. May init, oo, pero may kasama itong malalim na kagustuhang makilala pa ang babaeng ito. Isang bagay na hindi niya naranasan noon sa ibang babae.

Ngunit isang bagay ang malinaw kay Tin—hindi siya madaling bumigay sa emosyon. He’s always been strict, cold, and in control. Kaya kahit pa may nararamdaman siyang masaya kapag nakikita niya si Yell, pilit niyang nilalabanan iyon. Hindi siya sanay sa ganitong uri ng attachment, lalo na sa ilalim ng kanyang posisyon bilang CEO.

"She’s just a colleague," paalala niya sa sarili habang naglalakad siya sa hallway ng ospital isang umaga. Pero nang mapadaan siya sa harap ng nurse station, kung saan nakita niya si Yell na abala sa pag-aasikaso ng mga pasyente, bigla siyang napahinto.

Hindi niya maiwasang mapansin ang ganda ni Yell, ang kanyang determinasyon sa trabaho, at ang kakaibang enerhiya na tila laging pumapalibot sa kanya. Napangiti si Tin ng bahagya, hindi alintana na tinitingnan na siya ng isang nurse.

"Sir?" tanong ng nurse, medyo nagtataka kung bakit nakatayo lang si Tin sa gitna ng hallway.

"Oh, nothing," mabilis niyang sagot, muling bumalik sa kanyang malamig na ekspresyon. "Carry on." At naglakad siya palayo, ngunit sa kanyang isipan ay nananatiling nakaukit ang imahe ni Yell.

Kinagabihan, hindi mapakali si Tin sa kanyang opisina. Palipat-lipat siya ng tingin mula sa kanyang laptop patungo sa mga papeles sa mesa, pero wala ni isa ang makuhang buo ang kanyang atensyon. Hanggang sa isang mensahe ang dumating sa kanyang telepono.

Mula ito kay Yell:

"Hey, you up?"

Simple lang ang tanong, pero para kay Tin, tila tumigil ang mundo niya. Matagal na siyang hindi nakakatanggap ng ganitong klaseng mensahe mula sa kahit sino. Alam niyang maaaring wala itong malalim na kahulugan, pero hindi niya maiwasang mabuhayan ng kakaibang excitement.

Tinignan niya ang oras—alas-nueve na ng gabi. Kadalasan, tapos na ang duty ni Yell ng ganitong oras, at malamang ay nasa bahay na ito. Saglit siyang tumigil bago nag-reply.

"Yeah, what’s up?"

Halos kaagad na nag-reply si Yell:

"Naisip ko lang, coffee tomorrow? I mean, if you’re free."

Napatitig si Tin sa screen ng kanyang telepono. Coffee? Hindi ito opisyal na usapan, hindi rin tungkol sa trabaho. Ito ay isang personal na imbitasyon. Kaagad na naramdaman ni Tin ang pagtaas ng tensyon sa kanyang dibdib, pero kasabay nito ay may bahagyang ngiti sa kanyang labi. Nagreply siya:

"Sure. 10 a.m., by the garden café?"

"Perfect. See you then."

Pagkabasa ng huling mensahe ni Yell, bumalik si Tin sa kanyang upuan at sumandal. What am I doing? tanong niya sa sarili, pero hindi niya maitago ang excitement na makakasama si Yell kinabukasan. Hindi ito basta-basta.

---

Kinabukasan, nang magtagpo sila ni Yell sa café, hindi maipagkakaila ang tensyon sa hangin. Bagama’t magiliw ang kanilang mga ngiti, ramdam nila pareho ang kakaibang damdamin na bumabalot sa kanila.

"Hey," bati ni Yell, suot ang simpleng blouse at pantalon, pero para kay Tin, tila ba siya ang pinakamagandang babae sa paligid.

"Hi," simpleng tugon ni Tin. Iba na ang dating niya ngayon. Hindi na siya ang malamig at masungit na CEO; may kakaibang lambing ang boses niya. "I ordered your coffee already."

"Wow, you remember what I like?" biro ni Yell, pero sa loob, kinikilig siya. Hindi niya inaasahan na maaalala ni Tin ang paborito niyang inumin.

"Of course," sagot ni Tin, na parang ito’y natural na bagay lang. Ngunit sa likod ng kanyang kaswal na tono, alam niyang malaki ang epekto nito kay Yell, at iyon ang gusto niyang iparamdam.

Habang nag-uusap sila, naging mas casual at masaya ang kanilang kwentuhan. Napansin ni Tin na madalas na tumatawa si Yell, at bawat tawa nito ay nagdadala sa kanya ng kakaibang saya. Hindi niya inaasahan na ganito pala kasarap ang makipag-usap kay Yell nang hindi tungkol sa trabaho.

Pero sa likod ng kanilang mga tawanan, naroon ang hindi maitangging pagnanais na mas kilalanin pa ang isa’t isa. Hindi lang ito usapang kaswal—may lalim, may tensyon, at may mga hindi sinasabi na tila lumulutang sa pagitan nila.

"I had a great time today," sabi ni Yell habang tinatapos na nila ang kanilang coffee.

"Me too," sagot ni Tin, at sa unang pagkakataon ay nakita ni Yell na hindi iyon ang tipikal na malamig na CEO na kilala niya. May lambing sa boses, may ngiti na totoo. At alam niyang hindi ito dahil sa posisyon niya sa ospital—ito’y dahil sa nararamdaman niya para kay Yell.

Habang naglalakad sila palabas ng café, naramdaman ni Yell na parang iba na ang mundo nila. Hindi na ito katulad ng dati, hindi na ito simpleng professional relationship. Alam niyang may nagsisimula nang bagong kabanata sa kanilang dalawa.

Ngunit bago pa man sila maghiwalay ng landas, biglang huminto si Tin. Tumitig siya kay Yell nang matagal, na para bang may gustong sabihin pero hindi alam kung paano sisimulan.

"Yell..." mahina niyang simula.

"Yes?" tanong ni Yell, may halong kaba at excitement sa kanyang boses.

Tin took a deep breath. "I don’t think I can keep pretending. What happened between us… it wasn’t just a mistake."

Napatigil si Yell. Alam niya kung ano ang tinutukoy ni Tin—ang nangyari sa supply room, ang init ng kanilang pagtatalik na hindi na niya kayang balewalain. Hindi ito basta pisikal na atraksyon. May mas malalim pa.

Ngumiti si Yell, isang ngiti na puno ng pang-unawa. "I know," sagot niya.

At sa sandaling iyon, parang nagbago ang lahat. Nag-iba ang ihip ng hangin, at alam nilang pareho na hindi na ito babalik sa dati. Ito na ang simula ng isang mas masayang relasyon—puno ng pagmamahalan, tawanan, at siguro… higit pa.

Third Person POV

Sa kabilang dako ng buhay ni Tin, habang ang relasyon nila ni Yell ay nagsisimula pa lamang, isang trahedya naman ang hindi inaasahan. Ang bunsong kapatid ni Tin, si Zarah Radoc, ay pauwi na mula sa isang meeting gamit ang kanyang Ferrari. Sa bilis ng kanyang biyahe, hindi niya napansin ang isang malaking delivery truck na biglang nag-overtake sa kalsada. Nasa gilid siya ng highway, at sa isang iglap, nawalan ng kontrol ang truck at bumangga ito diretso sa sasakyan ni Zarah.

Ang tindi ng banggaan ay halos nagpalipad sa Ferrari ni Zarah at bumaligtad ito nang ilang beses bago tuluyang huminto. Nagdulot ito ng gulat at takot sa mga nakasaksi. Halos wala nang natira sa harap ng kanyang sasakyan, at agad na rumesponde ang mga nakapaligid na tao, tumawag ng ambulansya at pilit na inaabot si Zarah na nakakulong sa loob ng wasak na kotse.

Sa ospital, samantala, nasa kalagitnaan ng masayang pag-uusap sina Tin at Yell sa labas ng garden café. Nagiging magaan ang kanilang pakiramdam, at tila nagsisimula nang magbukas ng kanilang damdamin sa isa’t isa. Ngunit biglang tumigil si Tin sa pagsasalita. Sa isang sulok ng kanyang mata, nakita niya ang isang stretcher na dumaan, at agad na tumindig ang kanyang katawan nang mamukhaan ang duguang pasyente.

Zarah!

“Zarah!” sigaw ni Tin, halos tumigil ang kanyang puso sa kaba. Agad siyang tumakbo patungo sa stretcher, walang pakialam kung sino ang makabangga niya sa kanyang pagmamadali. Tumigil siya sa tabi ng katawan ni Zarah, at doon niya nakita ang duguang mukha ng kanyang kapatid. Halos hindi siya makapaniwala—ang kapatid niyang si Zarah, na palaging malakas at puno ng buhay, ngayo’y walang malay at duguan.

Si Yell naman ay sumunod sa kanya, nagulat at agad siyang lumapit sa stretcher upang suriin ang kondisyon ng pasyente.

“Zarah…” bulong ni Tin, nanginginig ang boses niya. Hawak-hawak niya ang kamay ng kanyang kapatid, habang ang kanyang mga mata ay puno ng takot. “Do something! Please, Yell! Gawin mo ang lahat!”

Ramdam ni Yell ang mabigat na responsibilidad na ngayon ay nakapatong sa kanyang balikat. Agad niyang sinuri ang kalagayan ni Zarah. Marami na itong nawalang dugo, at ang pinakamatinding pinsala ay nasa kanyang tagiliran, na tinamaan ng matalim na bagay—malamang ay mula sa mga debris ng aksidente. Bukod pa rito, may matinding tama ang ulo nito, na malamang ay dahilan kung bakit wala itong malay.

"Tulungan niyo kami dito!" sigaw ni Yell sa mga nurse at doktor na nagmamadali nang dumating. "Kailangan natin siyang dalhin agad sa OR, critical ang kalagayan niya!"

Agad nilang dinala si Zarah sa Operating Room. Hawak-hawak pa rin ni Tin ang kamay ni Zarah, pilit siyang pinapatahan ng mga nurse para hayaan silang gawin ang kanilang trabaho.

“Tin,” sabi ni Yell, hinihila siya palayo para bigyang daan ang mga doktor. “Kailangan naming simulan agad ang operasyon. Manalig ka, gagawin namin ang lahat ng makakaya namin.”

Hindi kumikibo si Tin. Halos hindi siya makahinga habang tinititigan ang duguang katawan ng kanyang kapatid. Para bang isang bangungot na hindi niya kayang gisingin ang sarili mula rito.

"Please, Yell," bulong ni Tin, at sa kauna-unahang pagkakataon, bumaba ang kanyang depensa. "Huwag mong pabayaan si Zarah… She’s all I have."

Naramdaman ni Yell ang bigat ng mga salita ni Tin. Hindi na siya nakita sa ganitong kalagayan—ang dati’y matapang at malamig na CEO, ngayo’y wasak at walang magawa. Hinawakan niya ang balikat ni Tin, inaasahang mapawi kahit kaunti ang sakit na nararamdaman ng lalaki.

"I’ll do everything I can," sagot ni Yell, matatag ngunit may lambing. Alam niyang hindi ito ang oras para magpakita ng kahinaan, pero ramdam din niya ang kaba. Kailangan niyang maging propesyonal, pero hindi maikakailang bumibigat ang sitwasyon dahil ito’y kapatid ni Tin.

Sa loob ng Operating Room, mabilis na kumilos ang buong team ni Yell. Isang tanawing nakakatakot ang sumalubong sa kanila—si Zarah ay hirap huminga, at nag-aagaw-buhay na. Agad nilang sinimulan ang pagsusuri at paghahanda para sa operasyon.

“BP is dropping fast,” sabi ng isa sa mga nurse, halos hindi na maitago ang tensyon sa kanyang boses. "We need to stop the bleeding from the side, doc!"

Yell, gamit ang kanyang expertise, ay agad nagbigay ng mga direktiba. Alam niyang bawat segundo ay mahalaga. Nilinis nila ang sugat sa tagiliran ni Zarah, ngunit mas nakakatakot ang natuklasan nila. May butas na pala ang kanyang liver dahil sa matinding pagtama ng debris.

"Prepare for blood transfusion!" utos ni Yell. "We need to stabilize her!"

Habang nagmamadali ang team na gawin ang lahat ng hakbang, ramdam ni Yell ang bigat ng responsibilidad. Isang maling galaw, at baka hindi na makayanan ni Zarah. Tumutulo na ang pawis niya sa noo, pero hindi siya puwedeng magkamali. Kailangang mailigtas si Zarah—hindi lamang dahil sa propesyon niya, kundi dahil alam niyang ito ang hiling ni Tin.

Sa labas ng Operating Room, si Tin ay walang magawa kundi maglakad-lakad. Pabalik-balik siya sa waiting area, halos pumutok ang kanyang dibdib sa kaba at takot. Hindi siya sanay na mawalan ng kontrol sa sitwasyon, pero ngayong sandali, wala siyang magagawa kundi maghintay at manalangin.

Mula sa mga glass windows ng OR, tanaw niya si Yell na abala sa pag-opera. Ang babaeng iyon ang tanging pag-asa ni Zarah. Napaisip si Tin—ang babaeng minsang naging ka-relasyon niya, ngayon ay nagiging dahilan para sa posibilidad na buhayin muli ang kanyang kapatid.

Hirap man sa emosyon, tumayo si Tin nang matatag. Puno ng sakit at pagsisisi ang kanyang puso, ngunit umaasa siyang ang mga kamay ni Yell, na dati’y nagbigay sa kanya ng kaligayahan, ngayon naman ay magbibigay ng bagong pag-asa kay Zarah.

Sa loob ng OR, patuloy si Yell sa kanyang pagtutok sa operasyon. Alam niyang malapit na, pero alam din niyang hindi ito madali. Matindi ang pinsala ni Zarah, pero hindi siya puwedeng sumuko.

"We’re almost there," bulong niya sa kanyang sarili. "Just hold on, Zarah."

At sa bawat galaw ng kanyang kamay, bawat paghinga ng mga kasama niya sa operating team, umaasa silang lahat na magiging matagumpay ang lahat ng ito—dahil alam nilang higit pa sa propesyon ang nakataya ngayon.