What That's Style Miss, Yell

"Unang Intimate" (SPG)

CHAPTER 5

Third Person POV

Pagkatapos ang pangyayaring iyon sinimulan ni Tin na yakapin si Yell, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang humahaplos sa kanyang likod. Sinalubong siya ng malambot na mga labi ni Yell, ang kanyang init ay nagbigay buhay sa puso ni Tin.

“Mr. Tin,” bulong ni Yell, ang boses ay puno ng pagnanasa. “Ikaw lang ang gusto ko.”

Habang unti-unting nawawala ang distansya sa pagitan nila, ang kanilang mga halik ay lumalim, punung-puno ng damdamin at pagnanasa. Ang bawat galaw ay tila nagdadala ng higit pang init sa kanilang mga katawan. Ramdam ni Rin ang bawat t***k ng puso ni Yell sa pagitan ng kanilang mga labi, at hindi siya makapaghintay na mas lalo pa silang maging malapit.

Hindi nagtagal, ang kanilang mga paghinga ay naging mas mabigat. Ang bawat halik ay nagiging mas madamdamin, mas mainit. Wala na silang ibang iniisip kundi ang kanilang pagmamahalan. Tila bumagsak ang mga hadlang sa paligid nila.

Hinubad ni Tin ang suot ni Tin, hanggang sa panty na lamang ang natira. "Can I?" tanong ni Tin, na may ngiti sa labi. Tumango si Yell, at sinimulan ni Tin ang pagkain sa kanyang p********e.

"Ohh... god... ang sarap niyan, sige pa, ituloy mo pa... ohh... shit... fuck..." Hindi mapigilan ni Yell ang pag-ungol habang nilalaro ni Tin ang kanyang tinggil at paglabas-masok ng mahabang daliri. Ang bawat galaw ni Tin ay nagdadala ng kakaibang sarap sa kanya.

"Don't stop, bilisan mo, Sir Tin," halos magmakaawa si Yell. Mas binilisan ni Nosgel ang kanyang ginagawa, napapikit si Yell sa sobrang sarap.

"I'm coming... shit... parang naiihi na ako... ohh... ahh... ahhhh... fuck..." Napaungol si Yell habang nilalabasan. Hindi tumigil si Tin at nilunok pa ang lahat ng inilabas ni Yell ang likido na kulay puti malapot naparang ice cream. Pagkatapos ay ipinasok na ni Tin ang kanyang ari sa p********e ni Yell. Mahaba at mataba ito, kaya napaikot ang mata ni Yell sa sarap at sakit.

"Don't worry Baby, I will be gentle," bulong ni Tin habang dahan-dahang naglabas-masok. "Does it still hurt?"

"No, it's... it's good now. Just go slow, please," sagot ni Yell. Tumango si Tin at mas binagalan ang kilos. Ramdam ni Yell ang mainit na hininga ni Tin sa kanyang leeg habang patuloy ang pag-indayog nito.

"You're so beautiful," bulong ni Tin. Ngumiti si Yell, nararamdaman ang kilig sa bawat salita ni Tin.

"Ikaw din... you're... amazing," sagot ni Yell, nanginginig ang boses. Bawat ulos ni Tin ay nagdadala ng mas matinding sarap. Hindi na napigilan ni Yell ang sarili at napayakap siya ng mahigpit kay Tin.

"Tin .. I'm close... I think I'm gonna..." Hindi natapos ni Yell ang sasabihin dahil sa tindi ng sensasyon. Napaungol siya nang malakas habang nararamdaman ang climax niya.

"Oh, fuck... Sir Tin!" Napaungol si Yell hanggang sa maramdaman niyang nilalabasan si tin sa loob niya.

"Shit... I'm coming," bulong ni Tin. Ramdam ni Tin ang init ng likido ni Tin sa loob niya.

Pagkatapos ng kanilang mainit na pagtatalik, hingal na hingal silang pareho. "That was... wow," sabi ni Yell, tumatawa.

"Yeah," sagot ni Tin, tumatawa rin. "You were amazing." Hinalikan niya si Yell sa noo.

Sa loob ng kwarto, si Tin at Yell ay nakahiga sa kama sa Helicopter Position, ang mga ilaw ay dim, nag-aambag sa mainit na ambiance. Si Yell ay nakataas ang mga binti, nakasabit sa balikat ni Tin, ang kanyang katawan ay bahagyang nakapaling pabalik, habang siya ay nakadapa. Ang bawat galaw nila ay nag-uumpisa ng isang maselang sayaw ng pagnanasa.

Biglang ngumiti si Yell, na may konting kapilyuhan sa mukha. "How about we try something else?" bulong niya. Bago pa makasagot si Tin, Pinahiga si Yell at sinimulan nila ang helicopter style.

Sabi pa ni Tin, kay Yell What that's style Miss Yell? tanong ni Tin naguguluhan sa kanilang position.

Habang pinapasok ni Tin ang kanyang manhood sa p********e ni Yell, narinig ang malalim na pag-ungol mula sa kanyang mga labi, puno ng sarap at damdamin. Dahan-dahan niyang inadjust ang kanyang anggulo, sinisiguro na maabot ang mga tamang bahagi ng katawan ni Yell. Ang mga binti ni Yell ay umiikot, tila parang rotor blades ng helicopter, na nagdadala ng mas malalim na sensasyon sa kanilang dalawa.

Ang kanyang mga kamay ay mahigpit na humahawak sa mga hita ni Yell, tinutulungan siyang mag-adjust sa bawat pag-ulos. Si Yell ay nagpapakita ng kanyang pagkasensitibo, sumasabay sa bawat galaw, ang kanyang mga binti ay unti-unting umaabot, nagbibigay ng higit na lalim at sarap. Ang kanyang mga ungol ay umaabot sa hangin, lumalakas habang siya ay nagiging mas mapusok.

Habang nagiging mas mabilis ang kanilang ritmo, ang mga tunog ng kanilang paghinga at mga ungol ay nagiging isa, umaabot sa mga hangganan ng ligaya. Sa bawat pag-ikot ng kanilang mga katawan, nagiging mas malapit ang kanilang koneksyon. Si Tin ay nagbigay ng mas malalim na pag-ulos, ang kanyang mga hips ay nagiging mas masigla, tila umaabot sa pinakamalalim na bahagi ni Yell.

Ang kwarto ay puno ng damdamin at init, ang kanilang mga pag-ungol ay tila mga sinfonya ng kasiyahan. Sa bawat pag-ikot, nagiging mas masaya ang kanilang intima, nagiging isang walang katapusang sayaw ng pagnanasa at pagmamahalan.

"You feel so good Baby," bulong ni Tin habang nilalamas ang dibdib ni Yell. "Sh*t... you're so tight," dagdag pa niya, at mas binilisan ang galaw.

"Don't stop, bilisan mo, Mr. Tin," halos magmakaawa si Yell. Mas binilisan ni Rin ang kanyang ginagawa, napapikit si Yell sa sobrang sarap.

"F@ck me harder," halos magmakaawa si Yell. Sumunod si Tin, mas binilisan at pinalalim ang bawat ulos.

"Sh*t, I'm close," bulong ni Tin, humihingal. "You want me to come inside?"

"Yes... please... fill me up," sagot ni Yell. Nararamdaman niya ang init sa loob niya nang nilabasan si Tin.

"Mr. Tin... I'm close... I think I'm gonna..." Hindi natapos ni Yell ang sasabihin dahil sa tindi ng sensasyon. Napaungol siya nang malakas habang nararamdaman ang climax niya.

"Oh, f@ck... Mr. Tin!" Napaungol si Yell hanggang sa maramdaman niyang nilalabasan si Nosgel sa loob niya.

"Sh*t... I'm coming," bulong ni Tin. Ramdam ni Yell ang init ng likido ni Nosgel sa loob niya.

Pagkatapos ay hingal na hingal silang dalawa, nakahiga sa kama. "That was... amazing," sabi ni Yell, na may ngiti sa labi.

"Yeah, it really was," sagot ni Tin, hinawakan ang kamay ni Yell at hinalikan ito. "I'm glad we did this.”

Nang natapos ang kanilang pag-iisa, magkasama silang humiga sa kama, nakayakap sa isa't isa. Ramdam pa rin ang init ng kanilang katawan. Si Yell ay humihingal sa dibdib ni Tin, at nakikinig silang dalawa sa t***k ng kanilang puso, tila sinasabi ng bawat t***k na tama ang kanilang desisyon.

“I never want to lose you, Yell,” bulong ni Nosgel habang hinahaplos ang buhok ni Yell. “Hindi ko alam kung paano ko harapin ang lahat ng ito kung wala ka.”

Naramdaman niya ang ngiti ni Yell kahit hindi niya siya nakikita. “You won’t lose me, Tin. I’m here, palagi. Kahit anong mangyari.”

Nagpakatatag si Tin, nakaramdam ng kapayapaan habang yakap-yakap si Yell. Sa bawat pagsasalita nila, tila napapawi ang mga problema. Wala nang kasal na nakatakdang mangyari, wala nang takot sa hinaharap—sila lamang ang mahalaga sa sandaling ito.

Pagkatapos nangvkanilang pagtatalik aya agad silang nagbihis at lumabas na parang walang nangyari sa kanila. Nakatagpo sila ng katahimikan sa gitna ng gulo, sa ilalim ng mga bituin na nagiging saksi sa kanilang pagmamahalan. Sa bawat paghinga, alam ni Tin na kasama niya si Yell, at iyon ang nagbibigay sa kanya ng lakas upang ipaglaban ang kanilang pag-ibig, kahit gaano pa kahirap ang sitwasyon.

Pagkatapos ng di-inaasahang pangyayari sa madilim na silid, biglang bumalik ang ilaw sa ospital. Halos sabay na kumurap sina Yell at Tin, bumalik ang kanilang mga ulirat mula sa init ng kanilang pinagdaanan. Hindi nila inasahan ang nangyari, at ngayon, ang awkward na katahimikan ay tila mas mabigat pa kaysa sa tensyon kanina.

Mabilis na inayos ni Yell ang kanyang sarili, hinabol ang kanyang hininga at kinapa ang buhok na magulo. "I— I need to go," mabilis niyang sabi, ang boses ay halatang nahihiya at naguguluhan. Hindi niya kayang harapin si Tin sa mga oras na iyon. Hindi niya alam kung anong sasabihin, kung papaano ipapaliwanag ang nangyari. Ang puso niya ay mabilis ang t***k, hindi lamang dahil sa pagkalito kundi dahil sa kaba at hiya.

Tumalikod siya, mabilis na kinuha ang kanyang bag, at dali-daling lumabas ng supply room. Hindi na niya nagawang tumingin pa kay Tin, masyado siyang nahihiya. Para bang gusto niyang maglaho na lang sa lupa sa sandaling iyon.

Naiwan naman si Tin, tahimik na nakatingin sa pintuan kung saan lumabas si Yell. Nanatili siyang nakatayo sa loob ng ilang segundo, iniisip kung ano ang gagawin o sasabihin. Alam niyang naging masyadong mabilis ang lahat, at kahit siya ay hindi sigurado kung papaano haharapin ang sitwasyon. Sa kabila ng kanyang malamig at kontroladong panlabas na ugali, naramdaman niyang may nagbago sa kanya matapos ang nangyari.

Napa-isip si Tin, ang kanyang mga labi ay bumuo ng maliit na ngiti. Hindi niya inasahan ang biglaang pangyayari, lalo na ang reaksyon ni Yell. Ngunit, sa likod ng ngiting iyon ay may halong pagkalito at pagtatanong sa sarili. “Bakit ko hinayaan na mangyari iyon?” tanong niya sa sarili. Sanay siyang kontrolado ang lahat, ngunit ngayon, parang siya mismo ang nawalan ng kontrol.

Sa kabilang banda, nagmamadaling lumakad si Yell palabas ng ospital. Pilit niyang pinapakalma ang sarili, ngunit hindi niya maiwasang balikan sa isipan ang nangyari sa loob ng silid. "Anong ginawa ko?" bulong niya sa sarili, halos pabulong habang binabaybay ang hallways ng ospital. Hindi niya maintindihan kung bakit siya natangay ng emosyon sa ganong paraan, at mas lalong hindi niya maintindihan kung bakit si Tin Radoc pa.

"Hindi pwede 'to. Hindi talaga dapat nangyari 'to," patuloy niyang binubulong habang naglalakad. Naramdaman niyang umiinit ang kanyang pisngi sa hiya, lalo na't hindi niya alam kung paano na sila magkikita ni Tin pagkatapos ng lahat.

Paglabas niya ng ospital, sumandal siya sa isang poste at huminga ng malalim. Pilit niyang pinakalma ang sariling damdamin. Kailangan niyang bumalik sa realidad, kailangan niyang kalimutan ang nangyari. "Focus, Yell. Work. Focus on work." Pero kahit anong pilit, bumabalik sa isip niya ang halik nila ni Tin, ang kanilang mga titig, at ang hindi maipaliwanag na atraksyong naramdaman niya kanina.

Kinabukasan, maaga pa lang ay pumasok na si Yell sa ospital, sinusubukan na ibalik ang kanyang dating routine. Ngunit kahit anong gawin niya, ramdam niyang naiiba ang araw na iyon. Naiiba dahil alam niyang posibleng magkrus muli ang kanilang landas ni Tin, at hindi pa siya handang harapin iyon.

Nasa nurse station siya, tahimik na sinusuri ang ilang mga papeles, nang biglang naramdaman niyang parang may nakatingin sa kanya. Nang itaas niya ang ulo, nakita niyang papalapit si Tin, kasama ang ilang board members ng ospital. Hindi siya makagalaw sa kinatatayuan niya, at bigla siyang kinabahan.

Nagpatuloy si Tin sa kanyang paglalakad, tila walang nangyari. Suot niya ang kanyang pormal na business attire, at gaya ng dati, malamig ang kanyang ekspresyon. Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata, kahit ilang segundo lang iyon, parang tumigil ang mundo ni Yell. Nakita niya ang bahagyang ngiti sa labi ni Tin, na parang alam nito ang iniisip niya. Hindi siya sigurado kung iniisip din ba ni Tin ang nangyari kagabi o simpleng sinasadyang ipaalala iyon sa kanya sa pamamagitan ng tingin.

“Dr. Fernandez,” bati ni Tin, na tila walang nangyari. Pormal at malamig pa rin ang kanyang tono, pero may kakaibang laman sa kanyang boses na hindi mapigilang pansinin ni Yell.

“Mr. Radoc,” sagot naman ni Yell, sinusubukan na huwag ipahalata ang kanyang kaba. Kailangan niyang magpakita ng professionalism. Hindi siya pwedeng magpatalo sa damdamin. He’s still my boss, paulit-ulit niyang ipinapaalala sa sarili. Hindi siya pwedeng magpadala sa anumang nararamdaman niya.

Sa kanilang maikling pag-uusap, naramdaman ni Yell ang kakaibang distansya sa pagitan nila—hindi lamang dahil sa kanilang posisyon sa ospital, kundi dahil na rin sa nangyari kagabi. Sa kabila ng kanilang professionalism, alam niyang hindi na sila makakabalik sa dati. Mayroon nang isang bagay na pumagitna sa kanilang dalawa, isang bagay na hindi nila kayang balewalain.

Habang umaalis si Tin kasama ang mga board members, muling tumahimik si Yell. "Ano na ngayon?" tanong niya sa sarili. Alam niyang mahirap itanggi ang nararamdaman, pero alam din niyang hindi pwedeng magpatuloy ito. "Professional relationship. That’s all this can ever be," pagpapaalala niya sa sarili.

Habang mag-isang nag-iisip si Yell sa kanyang opisina, bigla niyang narinig ang isang mahinang katok sa pinto. Inaasahan niyang isa sa mga nurses ito o kaya'y si Dr. Reyes, pero nang buksan niya ang pinto, tumambad si Tin—nakatayo sa harap ng kanyang opisina, may bahagyang ngiti sa mga labi.

"May kailangan ka?" tanong ni Yell, sinusubukang itago ang kaba sa kanyang boses.

Tin crossed his arms, tumitig kay Yell nang diretso sa mata. "I just wanted to talk," sagot niya, may malalim na tono na tila may ibang ibig sabihin. "I think we need to clear the air."

Biglang bumilis ang t***k ng puso ni Yell. Alam niyang hindi sila pwedeng mag-usap tungkol sa nangyari, pero ramdam niyang ito na ang pagkakataon para harapin ang kanilang sitwasyon. "Fine," sagot niya, hindi maitatanggi ang kaba at excitement na magkahalong dumadaloy sa kanya.