(Still Marcus' POV)
Halos tatlong oras na akong nag-iikot-ikot sa gilid ng mga kainan dito sa palengke pero wala pa rin akong makitang pagkain na paborito ni Amarah. Pinagtitinginan na rin ako ng mga tao dahil ilang ulit na akong nagpabalik-balik sa lugar na ito. Umaasang sa susunod na pagbalik ay naroon na ang hinahanap ko.
Laylay ang balikat na bumaba ako sa sasakyan ngunit ang pag-asang makakahanap ako ng pagkain na iyon ay hindi nawawala sa akin.
"Excuse me. Pwede magtanong?" Naglakas loob na akong lumapit sa isang babae na nakatayo sa isang gilid. Medyo matagal na rin ang inilagi ko sa labas. Baka mamaya ay magising si Amarah na wala ako sa tabi nya.
Impit na kilig ang narinig ko mula rito nang ngitian ko sya. Tumango ito at saka hinawi ang buhok papunta sa likod ng taenga. Mag
