Chapter 2
1329 Words
Felicity
One month passed
ISANG BUWAN na pala silang hiwalay at hanggang ngayon hindi niya parin matanggap. Alam na rin ng lahat na wala na sila at umiyak sila para sakin na na appreciate ko naman.
"Miss Montessori! Explain the independent and dependent variable in research! Kanina pa ako tawag ng tawag sayo!"
Inis siyang tumayo. Nabibwisit na talaga sya sa matandang ito. Ano namang alam ko sa mga yun!
"I don't know the answer ma'am" saka siya umupo. Walang react naman ang mga kaklase niya. Oo na siya na ang brainless. Who cares, sabi nga nila Sandra matalino naman daw ako noong high school nasaan na daw yun na ikinairap ko sa kanila.
Mas lalong lumaki ang ilong ng prof namin sa inis. Sinabi pa nito na puro ganda lang daw ako at yaman lang ang maiyayabang pero walang utak. Syempre alangan namang manahimik siya syempre gumanti siya.
"Aanhin ko naman ang utak kong lahat naman kayang kong makuha sa isang kisap mata lang?" Saka niya nginisihan na lalo nitong ikina galit. Syempre to the rescue ang mga classmates ko.
"Oo nga naman ma'am, ang mahalaga maganda si felicity!" At lahat na ng classmates niya pinagtanggol siya at pinagtulungan ang kawawang guro na nag walk out sa inis. Tumayo na sila at aalis na sana para pumuntang cafeteria ng may lumapit na isang estudyante.
"Hi Miss Fely! Ito lipstick galing pang ibang bansa to, gift ko sayo!" Nakangiting sabi nito. Tinaasan ko siya ng kilay at kulang na lang duruhin siya sa inis.
"What do you think of me Miss? Poor that can't afford to buy my own things? Umalis ka sa harapan ko at baka mangudngud ko yang nguso mong kasing pula ni Santa Claus!" Malamig niyang sabi dito na tuluyan ng umiyak sa hiya dahil sa daming nakarinig.
Ang huli nalang naming narinig bago tumalikod ay ang malakas nitong iyak ng pagbabatuhin nila ito ng papel at pinagtawanan.
"What a trash!" Sabi niya bago naglakad na sinang ayunan ng mga kaibigan niya.
"Hahaha the garbage that needed to throw, what a pathetic girl for offering you that kind of cheap lipstick." Maarting saad ni Jessica and even flip her hair before following me.
HABANG KUMAKAIN bigla nalang tumahimik. Dahil nakatalikod ako sa entrance ng cafeteria hindi ko makikita ang mga pumapasok at lumalabas.
Hindi ko alam kong bakit bigla nalang tumahimik at mga kaibigan niya nakatanga lang sa likod niya. Because of curiosity she move her seat to move freely, and slowly turned around to see what's happening. And when she saw what's going on, everything in her suddenly torn her into pieces. I'm look like a imbecile that gawking at the two persons who walking with holding hands while walking and laughing coz of some jokes. I'm just gawk at them like a stupid! I didn't know I'm already crying when i notice Samantha wiping my tears. Nakakaawa na ba ako? Hindi ko to mapapalampas! Madami nang nag sabi na may nililigawan daw siya tinatawanan niya lang dahil hindi magagawa yun ni Ken, isang buwan palang silang hiwalay and he already find someone o baka naman kaya siya nakipag hiwalay dahil sa babaeng to?
"Let's get out of here!" Matigas na sabi ni Samantha. Tumayo na din sila Sandra at Jessica at kita sa mukha nila ang awa para sakin and I won't let that to happen. I'm not Felicity for nothing b***h! Nauna nang tumayo si Samantha at nag lakad. Nahuli siya at madadaanan ang upuan ng dalawang sweet na sweet, nagtatawanan ang mga ito. The girl is beautiful and innocent so ito ang ipapalit niya sakin, halata namang mahirap lang. Tumayo siya sa gilid ng mga ito. Nang mapansin siya ng babae kaagad itong tumayo at namumutla. It looks like she know me already. Hindi ito makatingin sa kanya at nanginginig ang kamay. Nang bumaling ang lalaki sa tinitingnan ng babae niya at makita siya, kaagad itong tumayo at hinigit ang babae papunta sa likod niya like protecting her from me. Ang sakit sakit at parang hindi na ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Ang mga kaibigan ko bumalik ng hindi ako sumunod.
"Huwag kang gagawa ng hindi mabuti Felicity! At huwag mong idadamay si Angel dito!" Matigas nitong sabi. Pinilit niyang magpakatatag. Huminga siya ng malalim bago tinitigan ang mga ito ng mariin.
Ang mga estudyante ay tumahimik at wala ka man lang maririnig ni kunting ingay. Lahat naka focus sa kanila at inaabangan kong anong mangyayari.
"So, ito ang ipapalit mo sakin? Maganda nga halata namang galing sa basura" sabi niya at tinitigan ang babaeng nakayuko sa likod ng lalaki.
" Look at her uniform, ilang taon nakatambak yan? Bakit yellow na!" Rinig niyang nagtawanan ang mga estudyante at kinutya pa si Angel daw. They shouted boo at her that makes her cry in embarrassment. Kita niyang umigting ang panga ng lalaki.
"Stop Fely! Wala kana talagang pag asa, atleast siya matalino top one sa klase, kahit yun lang maipagmamalaki niya eh ikaw? Ganda at yaman lang!" Sabi nito saka hinigit ang babae paalis. Tinamaan siya doon at gusto niyang umiyak pero hindi niya gagawin. Masama rin ang tingin ng mga estudyante sa babae niya. Siguro mamaya iiyak yan pauwi. Hindi na niya kailangang sabihan pa ang mga estudyante na gawin ang gusto niya, sila na ang maghihiganti para sa kanya.
"Let's go Fely! Bakit kasi baliw na baliw ka dun! Pinapahiya mo lang ang sarili mo!" Kaagad siyang hinila ni Samantha palabas dahil hindi na niya alam kung pano pa ihahakbang ang mga paa. Ang sakit na makita siyang may kasamang iba at ang saya saya niya habang nag uusap sila kanina. Dati saakin lang ang ngiti niya ang tawa niya ngayon nasa ibang babae na. Masakit na masakit! Tumulo ang luha niya at hinayaan si Samantha kung saan ma siya dalhin. Pumunta sila sa Bench malayo layo sa mga tao, tahimik dito at hindi masyadong pinupuntahan. Sa likod ng Bench na iyon ay kakahuyan na at may maliit doon na kubo. Nang umupo sila doon at nag umpisa na siyang umiyak at pinapahid naman ni Samantha ang mga luha niyang tumutulo habang si Sandra tina tap ang likod ko, pinapatahan, habang si Jessica kumuhang tissue at ibinigay kay Sam. Mabuti nalang nandiyan sila para pagaanin ang loob niya. Sandali kaming napatahimik ng may narinig kaming boses sa may kubo na nag uusap.
Suminyas si Sandra na tahimik kaya nagtinginan sila at pinapahiwatig kong sino ang mga iyon. Start na ng klase bakit may tao pa doon. Pupuntahan sana ni Sandra ng higitin siya ni Sam.
"What are you doing!" Inis na sabi nito. She pointed her hand and gesture the small kubo.
"Titingnan ko para ma report natin." Bulong nito samin.
Humina na din ang iyak niya at sumama nalang dito para malaman kong sino ang mga ito. Tiyak pagkakaguluhan ang nga ito bukas. Sumunod ang dalawa at tahimik naming tinignan ang dalawang taong nagyayakapan. Parang gumunaw ang mundo niya sa nasaksihan. Dapat hindi nalang nila tinignan. Curiousity kills the cat nga ika nila.
Kahit ang tatlo natahimik at naaawang tinignan siya.
"Ken, natatakot ako kay Fely. Baka anong gawin niya." Umiiyak na sabi nito sa lalaki na ikinaigting ng panga niya sa galit dito. Ang sarap ingudngud ang mukha! Niyakap naman ito ng lalaki at hinalikan sa noo. They are so sweet to each other. Hanggang sa maghalikan ang mga ito. Hindi na siya makatingin dahil puro luha na ang tumutulo sa mga mata niya. Kinuha ni Jessica ang cellphone at kinuhanan ng video. Hindi na kami nagtagal doon dahil dali dali na siyang tumakbo. Sumunod naman sila at napag usapan na umuwi nalang at para makapag pahinga siya. Nag pasundo siya kay Benito at habang nasa sasakyan doon na tumulo ng tumulo ang luha niya, namamaos na din siya dahil sa sobrang pag iyak. Tahimik lang ang matandang driver at hindi nag sasalita.
Please vote, comments and share and don't forget to follow me Lady Kimmy
Lady Kimmy
- Writer
