Tricked (COMPLETED)

Article 1 - Section 15

“You’re spoiling my daughter too much, Tita.” reklamo ko kay Tita Tracy ng makita kung gaano karaming pasalubong ang dala nila para sa anak ko.

“Minsan lang naman Febe, wala naman na kaming pinagkaka-abalahan ng Tito mo. Your brother and ---“ sandali siyang natigilan bago muling nagsalita.

“Wala atang planong magsipag-asawa ang dalawang yun! Puro na lang trabaho ang inaatupag!” pagsusumbong niya pa.

Natigil lang siya sa mga hinaing niya ng marinig namin ang tuwang tuwang boses ng anak ko.

“Wow! This is so nice, Lolo! How did you know I like Elsa?!” tuwang tuwang saad ng bata habang niyayakap ang Elsa doll na dala nina Tita Tracy.

“What would you say Eliza?” tawag ko sa pansin niya. Agad namang binitawan ng bata ang manika at agad na niyakap si Tito Arnold bago hinalikan sa magkabilang pisngi at nagpasalamat, pagkatapos ay tuwang tuwa rin siyang lumapit kay Tita Tracy na nakatayo sa tabi ko at ganoon rin ang ginawa.

“What a sweet child!” tuwang tuwang saad ni Tita Tracy at kinarga pa si Eliza.

“Tita, mabigat po si Eliza.”saad ko at akmang kukunin ang bata ng ilayo niya ito at tuwang tuwang kinausap.

“Hindi, kaya pa ni Lola. Diba apo?” malambing na saad nito at pinugpog ng halik ang mukha ng anak ko. Wala naman akong nagawa kundi ang mapailing na lang.

“Why don’t you just go back to the Philippines, hija?” tanong ni Tito Arnold na umayos ng upo sa sofa ng unit na binili ko rito sa Florida para samin ni Eliza.

“Oo nga para naman madalas na namin kayong mabisita.” dagdag ni Tita Tracy habang nakikipaglaro kay Eliza.

Napatingin ako sa anim na taong gulang na si Eliza, two years ago after all that shits happened, nagresign ako sa ospital na pinagtratrabahuhan ko para pumunta nga dito sa Florida para makalimot.

I bid my farewell to my colleagues and help my other patients find another suitable doctor before leaving. The last patient I talked to was Eliza, but unlike my other patients, she didn’t understand why I had to go.

She was too dependent on me and I knew that if ever I left her during that time, there is a big possibility that she can never recover again.

So I waited for a few more months for some of her relatives to take her, but when I realized that no one is coming, I asked help from my brother for her adoption papers and since, she was considered to be an orphan and I also have a stable financial background just after a few months, she was already my daughter.

After arriving in Florida, I gave all my time and attention to attend to Eliza’s needs. Hindi muna ako nag-trabaho hangga’t hindi pa siya nakakapagsalita. At hindi ko nga pinagsisihan ang desisyon kong iyon.

Eliza is the biggest blessing I have received in my life, she was my angel. She save me, she gave me strength and will to continue living.

The moment, Eliza started to socialize with others and started to smile more often, I felt euphoric. I gained more strength to face the world, to live happily every day.

But I’m not yet sure if I’m ready to face him again.

“Pag-iisipan ko po.” sagot ko na lang para matapos na ang usapan tungkol doon.

“Let’s eat dinner first.” aya ko sabay nanguna nang maglakad patungong kusina.

“Baby, you behave okay? Wag kang pasaway kay Lolo at Lola.” Paalala ko kay Eliza habang inaayos ko ang pagkakatali ng buhok niya.

Nakiusap sina Tita Tracy kung pwede daw nilang ilabas ang bata. Pumayag naman ako, weekend naman ngayon at isasama ko lang naman dapat siya sa clinic if ever.

“Yes, mama.” malambing niyang sagot habang abala sa paglalaro sa manikang dala ng Lola niya.

Pagkalabas namin ng kwarto ay nakabihis narin sina Tita at inaantay na lang kami.

“Hatid ko po muna kayo sa mall bago ako pumuntang clinic.”

“Okay. Eliza, let’s go?” aya ni Tita sa bata na bibo namang sinang-ayunan nito at nauna na silang maglakad palabas ng unit, Tito Arnold was following them.

Nilock ko muna ang unit bago sumunod sa kanila palabas.

“Say babye na kay mama.” parang batang sabi ni Tita Tracy.

“Tita, six-years old na ang anak ko.” paalala ko na tinawanan niya lang bago sila tuluyang magpaalam at lumabas na ng sasakyan para pumasok ng mall.

Sandali ko muna silang pinanood bago ako tuluyang umalis para pumasok sa trabaho.

“Hello there! How are you doing?” bati ko sa mga bata pagpasok ko sa therapy room.

“Doc, Eliza’s not around?” natawa ako ng iyon ang ibungad ng isa sa mga pasyente ko.

I often bring Eliza’s in group therapies like this, nakakatulong kasi yun sa kanya at nakakatulong rin sa ibang bata. Eliza is a jolly and pretty girl, kaya naman ay marami siyang kaibigan, ang nakakapagpasakit nga lang ng ulo ko ay marami ring batang lalaki ang may ‘crush’ umano sa kanya.

Bahagya akong yumukod at magaang pinisil ang pisngi ni Samuel.

“Why are you looking for my daughter?” kunwari ay masungit na saad ko dito. Nakita ko naman ang agarang pagpula ng mukha ng batang amerikano.

“Doc, Samuel has a crush on Eliza!” Charles said making Samuel’s pale face turn redder.

“Is that true Samuel? You like my daughter?” nakangiti kong tanong sa kanya. Sinubukan niya akong tingnan sa mata ngunit agad niya rin itong iniwas at bahagyang yumuko.

“Are you mad?” he asked me.

“Why would I be mad?”

“Because I like Eliza!” he said as if that was an obvious answer.

I chuckled at his reaction and just playfully messed with his hair before I stood up and guide him back to the group to start the session.

After the session, I went back to my office to rest. I checked my phone for any messages from Tita Tracy and she just send me a picture of Eliza eating. I just told them to enjoy and not to spoil her too much, which I doubt that she would do.

Tita Tracy was just so fond of Eliza, noon pa man ay gustong gusto na niya ng anak na babae kaya lang ay hindi na siya nabigyan pa ng pagkakataong muling mag-buntis dahil sa ilang komplikasyong nangyari ng una siyang manganak.

I remember how Eliza struggled to fight her PTSD. Paminsan minsan ay nagtritrigger parin iyon lalo na kung makakakita siya ng mga matatalas na bagay. But unlike before, she learned how to calm herself when the time comes.

I was still reminiscing when my messenger tone rang. Agad ko itong sinagot ng makitang mula sa GC namin nina Tiffany ang tawag.

Agad kong nakita ang mukha ng tatlo kong kaibigan.

“Hey, girls!” bati ko ng nakangiti.

“Hi!” they all greeted back together.

“Febe guess what?” excited na saad ni Tiffany. Agad naman siyang tinulak ni Gail na naging dahilan ng pagkahulog niya sa sofa.

“Ouch! That hurts!” reklamo naman ng una habang tumatayo.

“Pabida kasi.” mataray na saad ni Gail bago ako hinarap ng nakangiti.

“Guess what Feb?!” ngiting ngiting saad  nito.

“Just say it already!” Pia groaned and rolled her eyes.

Tinawanan ko lang ang tatlo.

“What is it ba?” natatawa ko paring tanong.

Nalaglag ang panga ko ng biglang iharap ni Gail ang mga daliri sa camera. Agad na nagningning ang singsing na nakalagay sa ring finger niya.

“Are you getting married?!” excited kong tanong.

“Yes, she is! So you better get your ticket back here before we grabbed your fuckin ass out there!” saad  ni Tiffany habang nakangiti.