10 DAYS AGO

Chapter 15: cam_1126_finalnight.mp4

Dahil wala na akong ibang makapitan kundi ang lumang tape, ipinasok ko ulit ito sa cassette player. Pero, sa pagkakataong ‘to, pinatugtog ko nang mas mabagal. Bawat segundo ay parang hinihiwa ang kaluluwa ko—tila bawat salita ni Pia ay may kasamang panawagan.

Tumunog ulit ang boses ng lalaking hindi ko pa rin makilala.

“Pia, may oras ka pa. Sabihin mo sa kanya ang totoo.”

Paulit-ulit. Mabagal. Malinaw.

Hindi ito ordinaryong mensahe. Para itong babala.

Pinikit ko ang mga mata. At sa katahimikan ng kwarto, may narinig akong kakaiba—isang pamilyar na ingay sa likod ng boses ni Pia.

Isang musika.

Isang himig na kilala ko.

Isang kanta na hinding-hindi ko akalaing maririnig muli.

Bumalik ako sa simula ng tape at pinakinggan ulit. Boses ni Pia. Boses ng lalaki. At doon nga—nasa background, halos hindi marinig.

“Pia, may oras ka pa…”

Sa ilalim ng salitang iyon, tumutugtog ang mahina at punit-punit na melodiya.

Kumakabog na ang dibdib ko habang dahan-dahan kong iniikot ang volume knob pataas.

Tunog piano… slow rhythm… minor chords…

Napamulagat ako.

“Hindi puwede…”

Alam ko ‘tong kantang ‘to.

Isa lang ‘to sa playlist ni Pia na halos hindi niya pinapatugtog.

Pinatugtog lang niya ito isang beses.

Noong gabing umiiyak siya sa harap ko.

Noong gabi bago niya inamin ang pagtataksil.

Naglagay ako ng earphones. Sinubukan kong i-isolate ang background sound.

Kahit garalgal, klaro sa akin ang chorus ng kanta.

“You don’t see me… you never did…”

Isang linya na paulit-ulit din niyang sinasabi sa akin—sa mga away, sa mga tahimik na gabi.

Muling bumalik ang bigat sa dibdib ko.

Tumayo ako at kinuha ang lumang laptop ko. May mga lumang video kami ni Pia doon, mga araw na masaya pa kami.

Pero may isa akong clip na matagal ko nang hindi pinanood.

Ang pangalan ng file: “Last Night.mp4 or something. Hindi ko maalala.”

Hahanapin ko ba?

Tumigil ako sa paghinga at pinindot ulit ang play.

Pinagpawisan na ang palad ko habang muli kong ini-rewind ang tape. Tinanggal ko ang earphones at sinaksak ito sa laptop. Ginamit ko ang audio editor na matagal ko nang hindi nabubuksan—sinubukan kong alisin ang vocals at palakasin ang background sound.

Nang lumabas ang waveform, kinilabutan ako.

Naroon talaga ang musika. Hindi ito guni-guni.

Mabagal. Malungkot. Pamilyar.

Ang tono ay parang awit ng pamamaalam.

Pinatugtog ko ang isolated audio.

Dun-dun-dun-dunn… You don’t see me… you never did…

Halos mabitawan ko ang mouse.

Ang kantang ito—ay hindi basta random na kanta. Isa ito sa mga kantang tinutugtog lang ni Pia kapag hindi niya alam kung paano sabihin ang nararamdaman niya.

Bumalik ang sikip sa dibdib ko.

Nang huli kong marinig ang kantang ito, gabing-gabi na nun. Nasa kwarto kami. Tahimik. Walang imikan.

Si Pia, nakatalikod sa akin, umiiyak.

Tinanong ko kung okay lang siya. Ang sagot niya: “Okay lang.”

Pero hindi okay ang tono ng boses niya.

Hindi okay ang katahimikan.

At ngayon, habang pinapakinggan ko ulit ang kantang ‘yon, ramdam ko ang parehong lamig—hindi lang sa kwarto, kundi sa pagitan naming dalawa.

At sa tape, sa likod ng kantang ‘yon, may boses ng isang lalaki.

“Sabihin mo na sa kanya. May oras ka pa.”

FLASHBACK.

“Bakit mo pinapatugtog ‘to?” tanong ko noon habang nililinis niya ang mesa.

Napatingin lang siya sa akin. “Wala lang. Ganda kasi.”

Pero hindi ‘to basta kanta lang.

Sa playlist niya na puro upbeat pop at indie love songs, itong kantang ito ang kakaiba. Malungkot. Malalim.

Tumingin ako sa kanya. “Pia…”

Hindi siya nagsalita. Tinitigan lang ako, parang may gustong sabihin… pero hindi niya masabi.

Kinabukasan, umamin siya.

“Gabi lang ‘yon, Gabo. Isang gabi lang.”

Pero nagsimula ang lahat sa kantang ‘yon.

At ngayon, parang binabalik ako ng tape sa gabing ‘yon para makita ang hindi ko nakita.

Binuksan ko ang lumang laptop.

Hinila ko ang external hard drive, habang hinihingal sa kaba.

“Nasaan ‘yon… nasaan…”

Folder after folder. Video after video.

Hanggang sa nakita ko: cam_1126_finalnight.mp4

Hindi ko alam kung bakit ko ito pinangalanan ng ganon.

Pinindot ko ang play.

Si Pia. Nakaupo sa kama.

Umiiyak.

Yakap ang mga tuhod.

Wala siyang makeup.

Puyat ang mga mata.

At sa background—tumutugtog ang kantang ‘yon.

“You don’t see me…”

Walang nagsasalita. Walang galaw.

Tila sinasadya niyang i-record ang sarili niya.

At sa mga segundo bago matapos ang video—biglang gumalaw ang kurtina.

May aninong dumaan sa likod niya.

Hindi ko maalis ang tingin ko sa screen.

Si Pia, nagsimulang magsalita.

Pero hindi malinaw. Parang may iniilagan.

“Kung hindi ko masabi ngayon…”

Bigla siyang napatigil.

Tumingin sa gilid ng camera.

“Tumigil ka. Hindi pa ako handa.”

Sinong kausap niya?

Pumitik ang ilaw.

Tumingin siya ulit sa camera.

“Gabo… sana maintindihan mo.”

At saka tumingin pababa.

Isang bagay ang iniabot sa kanya ng hindi nakikitang kamay.

Isang sobre.

Ang parehong sobre na nakita ko kanina sa sahig…

Na may dugo.

Bigla kong pinindot ang pause.

May kung ano sa kwarto…

Binalik ko ang video ng ilang segundo.

Pinanood ko frame by frame.

Hanggang sa nakita ko.

Isang silhouette sa kanan.

Matangkad. Naka-itim.

Walang mukha.

Parang multo. Parang tao.

Ang anino ay tumayo sa tabi ni Pia.

At sa dulo ng video, habang umiiyak siya, ang anino ay lumapit.

Wala akong narinig na tunog. Wala siyang sinabi.

Pero bago mamatay ang video, lumapit siya sa camera, at bumulong.

“Alam mo na ba ang ginawa mo?”

Tumigil ang mundo.

At sa loob ng utak ko, may boses na bumubulong rin.

“Hindi lang siya ang nawawala, Gabo… pati ikaw.”

Pinindot ko ang spacebar, muling inulit ang huling parte ng video.

Frame by frame. Mabagal. Mabigat.

Hanggang sa isang split-second…

BOOM!

Parang binagsakan ako ng mundo.

Ang aninong nasa tabi ni Pia… hindi lang basta anino.

May pamilyar na tikas.

May pamilyar na balikat.

May suot na bracelet sa kaliwang kamay—yung parehong bracelet na binigay ko sa kanya.

Pero ang nakakagimbal?

Hindi suot ni Pia ang bracelet.

Ang lalaking nasa likod niya ang may suot nun.

At sa sumunod na frame, habang binubulong niya ang “Alam mo na ba ang ginawa mo?”

Tumambad sa screen…

Ang mukha niya.

Ako.

“Hindi… imposible ‘to…”

Gamit ang video software, pinili ko ang pinakamalinaw na frame.

In-enhance ko. Adjusted contrast. Saturation. Gamma.

Dahan-dahan luminaw ang aninong mukha.

May sugat sa ilalim ng mata.

Parehong hiwa na meron ako ngayon.

Punit ang kuwelyo ng polo.

Parehong polo na suot ko noong gabing ‘yon.

“Anong ibig sabihin nito?”

Ako ba ang nando’n?

Ako ba ang nasa tabi ni Pia habang umiiyak siya?

Ako ba ang pinagmulan ng takot sa mga mata niya?

Hindi na lang ito pagtataksil.

Hindi lang ito relasyon.

May nangyaring mas malala.

At ako… baka nga ako ang dahilan.

Tumigil ang mundo ko.

Napaluhod ako sa harap ng laptop.

Bakit hindi ko ‘to maalala?

Pia.

Yung lungkot sa mga mata niya…

Yung panginginig ng boses niya…

Hindi lang dahil sa kasalanan.

Dahil sa takot.

Sa takot sa akin.

Baka hindi lang siya nagtatago.

Baka tumatakas siya.

Tumatakas mula sa isang bagay na ayaw niyang harapin.

Tumatakas…

mula sa akin.

At kung totoo ‘yon…

Kung ako ang dahilan kung bakit siya nawala…

Ano pa ang kaya kong gawin na hindi ko naaalala?

Vrrrrt.

Tumunog ang cellphone ko.

Isa lang na text.

Galing sa unknown number.

“Nakita mo na ba siya?”

Napatingin ako sa screen ng laptop—naka-pause pa rin sa frame kung saan nakatayo ako sa likod ni Pia.

Ang mga mata niya, punong-puno ng luha.

Ako, nakatayo sa dilim, parang anino.

Ang buong katawan ko, nanginginig.

At habang binabasa ko ang mensahe, biglang pumasok sa isip ko ang tanong na hindi ko na kayang itaboy.

Kung ako ‘yung nasa video…

…ano pa ang mga kaya kong gawin na hindi ko maalala?

At sino talaga ang nagmamanipula sa’kin?