Hindi ko alam kung bakit parang may naninikip sa dibdib ko habang pinapanood ko sila sa screen. Para akong sinampal ng katotohanan na matagal ko nang pilit iniilagan: hindi ako ang pinipili. Hindi ako ang tinitingnan. Hindi ako ang mahal.
Si Nikkie ang nasa tabi niya. Si Nikkie ang tinawag niyang “sunshine.” Si Nikkie ang hawak niya, yung kamay na gustong‑gusto kong maramdaman kahit isang beses lang na walang halong intensyon… o guilt.
Ako ‘yung kaibigan lang. Ako yung dapat masaya para sa kanila. Ako yung pediatriciang may malinis na reputasyon, nakaayos ang buhay, at may mukha at ugaling pinupuri ng halos lahat.
Pero bakit ganito?
Bakit parang sinusunog ng inggit ang sikmura ko habang pinapanood ko siyang ngumiti kay Nikkie?
Tinanggal ko ang video call, nilapag ang phone, at napatin
