Hindi ko alam kung bakit, pero tuwing nakikita ko si Nikkie na nakangiti sa tabi ko, parang tumitigil ang oras. Parang lahat ng ingay sa paligid, lahat ng tao, lahat ng abala sa mundo—wala na. Siya lang ang nakikita ko, siya lang ang mahalaga.
Habang nakasakay kami sa kotse papuntang airport, naramdaman ko ang init ng kanyang kamay sa aking palad. Hindi ko man lang sinasadya, ngunit gusto ko lang hawakan iyon habang buhay. Parang sa bawat paghawak, sinasabi ko sa kanya na nandito ako, at hindi ko siya iiwan.
“Nikkie,” bulong ko sa kanya, habang nakatingin siya sa labas ng bintana, “hindi ka ba kinakabahan sa biyahe? O sa… lahat ng gagawin natin sa Boracay?”
Ngumiti siya sa akin, ngunit may kakaibang liwanag sa mga mata niya. “Hindi, Declan. Dahil alam kong kasama ka. Wala nang ibang dap
