Hindi ako dapat ganito.
Iyan ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang pinapanood ko silang dalawa mula sa gilid ng veranda. Nandiyan si Nikkie, maingat na inaayos ang suot ni Declan, pinapahiran ng sunscreen ang batok niya, nakakunot-noo sa sobrang pag-aalala na baka masunog siya sa araw.
At si Declan… hinahayaan lang. Ngumingiti. Tinitingnan siya na parang siya lang ang mahalagang tao sa paligid.
Parang may kamay na humihigpit sa dibdib ko.
Wala akong maipintas kay Nikkie.
Iyon ang pinakamasakit na parte.
Hindi siya pabaya. Hindi siya malamig. Hindi siya kulang. Hindi siya selosa, hindi rin controlling. Nandiyan siya palagi—sa tabi ni Declan, sa likod niya, sa harap niya kapag kailangan.
Siya ang tipo ng babaeng madaling mahalin.
At ako? Ako ang babaeng walang lugar sa ek
