CHAPTER 21
Hindi pa ako handang bumalik sa dorm, ayoko pang makita si Jeremie pero wala akong choice. Kailangan ko siyang harapin. Naalala ko ang lahat ng natuklasan ko, hilam na hilam na sa luha ang mga mata ko. Namamaga iyon at namumula hindi maipagkakaila ang pinagdaanan ko ng gabing iyon. Naalala ko ang mga tinginan nila ni Hannah sa bar. Muling gustong sumungaw ng mga luha sa mata ko. Hinatid ako ni Alex hanggang sa dorm.
“Are you sure you’re ok?” puno ng pag-aalala ang boses ni Alex.
“Yeah, I’ll be fine don’t worry” sabi ko sabay baba ng sasakyan niya.
Pagpasok ko sa kwarto ay gising pa si Jeremie, at halatang hinihintay ako at kunwari lang na nanonood. Pagtingin ko sa orasan alas-kwatro na pala ng umaga. Buti na lang at walang pasok ka
