CHAPTER 32
Simula ng lumabas ako sa ospital ay lagi na lang akong nakakulong sa kwarto. Tulala at laging wala sa sarili. Simula noon nagmistula na akong robot na sunud-sunuran sa kanila na parang wala na akong sariling pag-iisip. Wala na akong lakas para tumanggi pa sa mga gusto nila, dahil pakiramdam ko kasama na rin akong namatay ni Jeremie.
“Mam Liza? Heto na po ang pagkain ninyo, sinamahan ko na rin po ng prutas para mas lumakas pa po kayo” sabi sakin ni Aling Mameng.
“Wala akong ganang kumain manang” sabi ko sa malungkot na tinig.
“Naku mam, simula po ng lumabas kayo sa ospital halos hindi na po kayo kumakain, masama po yan sa kalagayan ninyo.” wika pa ni Aling Mameng.
Oo nga pala. May munting buhay sa sinapupuna
