HBHT-32
1858 Words
Upang maiwasan ang lumalalang sitwasyon, nagpasya si Fabio na pansamantalang manatili sa bahay ni Aling Pilar. Alam niyang hindi magiging madali para kay Stefany na harapin ang inggit at galit ng mga dalaga sa hacienda, kaya't mas minabuti niyang maging malapit dito upang bantayan siya.
“Aling Pilar, dito muna ako. Ayokong mapahamak si Stefany,” seryosong sabi ni Fabio habang inaayos ang kanyang mga gamit.
Ngumiti si Aling Pilar, halatang kinikilig sa sitwasyon. “Naku, Fabio, napakabuti mo talaga. Sana lahat ng lalaki ganyan.”
Habang si Stefany naman ay naguguluhan sa biglaang desisyon ni Fabio. “Bakit kailangan mo pang dito tumira? Hindi mo naman kailangang gawin ito,” tanong niya, pilit na iniiwas ang tingin kay Fabio.
“Stefany, alam kong kaya mo ang sarili mo, pero ayokong hayaan na may mangyari sa’yo dahil sa mga taong walang magawa kundi manghusga,” sagot ni Fabio, halatang nag-aalala.
Tahimik na napabuntong-hininga si Stefany. Sa kabila ng inis niya sa pagiging sobrang protektibo ni Fabio, hindi niya maitanggi na mas ligtas ang pakiramdam niya kapag nasa paligid ito.
---
Sa Gabi
Habang nasa hapag-kainan sila, nagtatawanan sina Aling Pilar at Fabio habang si Stefany naman ay tahimik lang na kumakain.
“Stefany, bakit ang tahimik mo? Hindi ba masarap ang laing ko?” tanong ni Aling Pilar, nagtataka.
“H-ha? Hindi naman po. Masarap po. Sadyang pagod lang ako,” sagot ni Stefany, pilit na ngumiti.
Biglang sumingit si Fabio, “Baka kasi iniisip mo pa rin yung mga nangyari kahapon. Sabi ko naman sa’yo, huwag mo nang intindihin yun. Ako ang bahala sa’yo.”
Nagtaas ng kilay si Stefany. “Wow, parang superhero ka naman kung magsalita. Kaya ko ang sarili ko, ha?”
Ngumiti lang si Fabio, pero halatang hindi siya naniniwala. “Sige na, kung kaya mo, bakit hindi mo pa ako pinapalayas dito?” biro niya, sabay kindat.
Namula ang pisngi ni Stefany. “Hay nako! Tumigil ka na nga diyan!” sagot niya, pero lihim siyang kinilig.
---
Kinabukasan
Sa bahay ni Aling Pilar, naging usap-usapan ng mga kapitbahay ang pananatili ni Fabio. Lalo pang lumaki ang inggit ng mga dalaga sa hacienda nang malaman nilang magkasama pa sa iisang bahay sina Fabio at Stefany.
“Akala ko ba simpleng tao lang si Stefany? Bakit parang siya pa ang maswerte?” tanong ng isang dalaga.
“Hindi bale, hindi magtatagal. Lalabas din ang tunay na kulay niya,” dagdag ng isa pa.
Samantala, si Fabio ay nanatiling kalmado sa kabila ng mga tsismis. Para sa kanya, ang mahalaga ay ligtas si Stefany, kahit pa ang kapalit nito ay masira ang reputasyon niya.
Nakarating kay Faith at Yvo Ellison, ang mga magulang ni Fabio, ang balita tungkol sa tsismis na kumakalat sa hacienda. Bagama’t sanay na sila sa mga usapan tungkol sa anak nilang si Fabio, ang partikular na tsismis na ito ay tila may kakaibang bigat.
“Anong ibig sabihin nito, Yvo? May babae raw si Fabio, at ang nakakagulat pa, hindi marunong sa gawaing bahay?” tanong ni Faith habang nakaupo sa kanilang malawak na veranda, hawak ang isang tasa ng tsaa.
Umiling si Yvo, bakas sa mukha ang pagkabahala. “Alam mo naman ang anak mo, Faith. Hindi basta nagpapakilala ng kahit sino. Pero kung totoo man ito, bakit hindi siya nagkukuwento sa atin?”
“Siguro, dahil alam niyang hindi natin ito papabayaan. Yvo, kailangan nating malaman kung sino ang babaeng ito,” madiing sabi ni Faith, halatang hindi mapakali.
---
Sa Hacienda
Nang araw ding iyon, nagdesisyon si Faith at Yvo na bumisita sa hacienda upang personal na alamin ang sitwasyon. Pagdating nila, nagulat si Fabio na makita ang mga magulang.
“Mom, Dad? Anong ginagawa niyo dito?” tanong ni Fabio, halatang nagulat.
“Fabio, gusto lang naming malaman ang tungkol sa babaeng pinag-uusapan ng lahat,” sagot ni Faith, deretsahang tinitigan ang anak.
Napakamot sa ulo si Fabio. “Tsismis lang ‘yan. Wala kayong dapat alalahanin.”
Ngunit hindi nagpaawat si Faith. “Fabio, alam mo kung gaano kaimportante sa amin ang pangalan ng pamilya natin. Sino ba talaga ang babaeng ‘yan?”
---
Si Stefany
Samantala, si Stefany naman ay abala sa bahay ni Aling Pilar, walang kamalay-malay sa pagdating ng mga magulang ni Fabio. Pero nagulat siya nang biglang dumating si Elena, dala ang masamang balita.
“Stefany, naku! Narinig mo na ba? Dumating na ang mga magulang ni Fabio! Tiyak ako, gusto ka nilang makita,” sabi ni Elena, na halatang may halong panunuya.
Natigilan si Stefany. “Bakit naman ako gusto nilang makita? Wala naman akong kinalaman sa kanila.”
Napabuntong-hininga si Elena. “Kung ako sa’yo, maghanda ka na. Baka kapag nakita ka nila, lalo ka nilang husgahan. Alam mo naman ang tsismis, hindi marunong sa gawaing bahay, pero gustong makuha ang puso ng Ellison.”
Napalunok si Stefany. Alam niyang darating ang araw na haharapin niya ang mga taong bahagi ng buhay ni Fabio, pero hindi niya inaasahan na mangyayari ito nang ganito kabilis.
STEFANY POV
Habang tahimik akong nag-aayos ng mga gamit sa bahay ni Aling Pilar, hindi ko mapigilan ang pag-ikot ng mga tanong sa isip ko. Sino nga ba talaga si Fabio? Bakit parang may itinatago siya? At bakit parang ang bigat ng pangalan niyang “Ellison”?
Naalala ko ang mga tsismis na narinig ko kanina mula kay Elena. Dumating daw ang mga magulang ni Fabio—sina Faith at Yvo Ellison. Ellison? Napahinto ako. Parang kilala ko ang apelyidong iyon.
Mabilis na bumalik sa akin ang mga alaala—ang mga naririnig kong kwento mula sa mga magulang ko noon. Ang Ellison, isa sa pinakamayayamang pamilya sa bansa. Ang pamilya kung saan ako halos ipilit na ipakasal bago ako tumakas sa Maynila.
Napahawak ako sa dibdib ko, ramdam ang bilis ng t***k ng puso ko. “Hindi kaya… si Fabio ang lalaking iyon? Ang lalaking tinakasan ko?” bulong ko sa sarili.
---
Nilingon ko si Aling Pilar na abala sa pagluluto. Gusto kong magtanong, pero paano kung mali ang iniisip ko? Paano kung nagkataon lang na Ellison din ang apelyido ni Fabio? Pero kung totoo nga, bakit hindi niya sinabi sa akin? Bakit siya nagpapanggap na parang simpleng tao lang?
Bumalik sa akin ang mga ngiti at biro ni Fabio. Ang paraan niya ng pag-aalaga sa akin, kahit minsan nakakainis siya. Kung siya nga ang lalaking iyon, bakit parang wala siyang ideya kung sino ako? O baka… baka sinusubukan lang niya akong alamin nang dahan-dahan?
Hindi ko alam ang gagawin. Hindi ko alam kung dapat ko bang lapitan si Fabio at tanungin siya. Pero isang bagay ang sigurado ako ngayon—hindi ko na siya basta mapagkakatiwalaan.
“Kung totoo nga ang iniisip ko,” sabi ko sa sarili, “kailangan kong malaman ang katotohanan. Pero paano kung ang sagot ay hindi ko gustong marinig?”
Lumabas ako ng bahay, hinahanap ang sariwang hangin para kalmahin ang magulo kong isip. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko maiwasan ang kaba. Ang lalaking tumulong sa akin, ang lalaking nagpapasaya sa akin ngayon… baka siya rin ang dahilan kung bakit ako tumakas noon.
Nakatitig ako sa kisame ng maliit na silid na tinutuluyan ko, ngunit ang isip ko ay tila naglalakbay sa kawalan. Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko: Kailangan ko rin bang magpanggap na wala akong nalalaman? O paano kung may nalalaman na si Fabio tungkol sa akin?
Kung isa nga siyang Ellison, ano ang iisipin niya tungkol sa akin? Isa akong talunan. Isang babaeng walang ibang alam kundi mangolekta ng mga bagong gamit—mga bagay na ni hindi ko naman binili gamit ang sariling pera. Natatakot ako. Kung nalaman niyang tumakas ako mula sa buhay na iyon, lalaitin din kaya niya ako?
Napakagat-labi ako, pilit nilalabanan ang kirot sa dibdib. Ang mga salita ng magulang ko noong bata pa ako ay bumalik sa alaala ko.
"Wala kang silbi kung hindi mo kayang ipakita sa iba na perpekto ka. Sa mundo ng mayayaman, importante ang imahe, Stefany. Kung hindi ka marunong sa gawaing bahay, siguraduhin mong marunong kang magmukhang maganda kahit wala kang ginagawa."
Muli akong napahawak sa dibdib ko. Ganoon na lang ba ako tingnan ni Fabio? Isang babaeng maganda pero walang kwenta? Isang tao na hinuhusgahan batay sa itsura at wala nang iba?
Ngunit higit sa lahat, ang tanong na gumugulo sa isip ko ay: Isa rin ba siya sa mga manghuhusga sa akin kung malaman niya ang totoo? Kung malaman niya kung sino ako, kung bakit ako tumakas?
---
Bigla akong napabuntong-hininga. Ano bang gagawin ko kung totoo ngang Ellison siya? Kailangan ko bang itago ang lahat ng ito? Pero paano kung siya mismo, alam na niya? Paano kung sinusubukan lang niya akong hulihin sa sarili kong mga bitag?
Hindi ko alam ang sagot. Pero isang bagay ang sigurado ako—ayokong masaktan ulit. Ayokong ulit maramdaman ang pakiramdam ng pagiging walang kwenta sa paningin ng iba.
Kung isa nga siyang Ellison, kung siya nga ang lalaking tinakasan ko, handa ba akong harapin siya? Handa ba akong marinig ang sasabihin niya tungkol sa akin?
Pinunasan ko ang luhang di ko napansing tumulo. Stefany, kaya mo ito, sabi ko sa sarili. Kahit anong mangyari, hindi ko hahayaang ulit maging biktima ng mapanghusgang mundo. Kung haharapin ko si Fabio, haharapin ko siya bilang ako—kahit gaano pa kasakit ang katotohanan.
Bakit kailangan kong maramdaman ang lahat ng ito? Bakit parang ang bigat-bigat sa dibdib ko tuwing naiisip ko si Fabio? Parang isang tanong na hindi ko mahanapan ng sagot. Hindi ko naman ginusto ang ganito. Ayokong mag-isip ng kung anu-ano, pero paano kung sakaling nahulog ako kay Fabio?
Napakagat-labi ako, pilit nilalabanan ang sariling damdamin. Kung totoo ngang Ellison siya, may pag-asa ba? Matatanggap kaya niya ako bilang ako? Bilang Stefany—isang babaeng tumakas sa sariling pamilya, isang babaeng wala pang direksyon sa buhay, isang babaeng madalas na nagkakamali?
Paano kung malaman niya ang lahat? Ang totoo? Na hindi ako ang babaeng iniisip niyang malakas at walang takot. Na isa lang akong babaeng nagtatago sa likod ng ngiti at arte, pilit pinapakita sa mundo na okay ako kahit na hindi.
Natigilan ako.
Hindi ko alam kung anong mas nakakatakot—ang posibilidad na hindi niya ako tanggapin o ang katotohanan na baka ako na mismo ang nagpapahirap sa sarili ko.
Pero bakit si Fabio? Bakit siya pa? Sa lahat ng taong pwede kong lapitan, bakit siya ang nagbigay sa akin ng dahilan para ngumiti? Bakit siya ang nagbigay ng dahilan para maramdaman kong espesyal ako, kahit sa simpleng paraan?
Baka naman hindi ko ito nararamdaman kung hindi siya mabait. Kung hindi niya ako tinutulungan. Kung hindi niya ako pinapatawa kahit kailanman hindi ko inaasahan.
Pero paano kung hindi lang ito simpleng utang na loob? Paano kung higit pa?
Napahawak ako sa dibdib ko, ramdam ang bilis ng t***k ng puso ko. Stefany, huwag kang padalos-dalos. Huwag kang mahulog... Pero paano kung huli na?
Napatitig ako sa malayo, pilit pinipigil ang mga luha. Gusto ko siyang tanungin. Gusto kong malaman kung matatanggap niya ako bilang ako. Pero takot akong malaman ang sagot. Takot akong masaktan ulit.
Paano kung hindi?
- Writer
