HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-31

Kinabukasan, abala si Stefany sa kusina habang tinuturuan siya ni Aling Pilar kung paano magluto ng laing na may maraming sili. "Hija, tandaan mo, huwag mong hihiwain nang sobrang liit ang dahon ng gabi para hindi ito maging malata," paalala ni Aling Pilar habang inaayos ang mga sangkap.

Habang hinihalo ni Stefany ang gata, napangiti siya. "Sabi niyo po, paborito ni Fabio ito, 'di ba?"

"Oo, hija. Naku, kapag natikman niya ang laing mo, baka araw-araw na siyang bumalik dito," biro ni Aling Pilar, sabay tawa.

Napahinto si Stefany sa paghalo at napaisip. Parang bigla niyang namiss si Fabio. Isang araw lang na hindi sila nagkita, pero tila ang tahimik ng paligid nang wala siya. Sa totoo lang, gusto niyang makita kung ano ang reaksyon nito kapag nalaman niyang siya ang nagluto ng paborito nitong ulam.

Nang matapos na ang laing, inilagay ito ni Stefany sa isang lalagyan. "Aling Pilar, dadalhan ko po si Fabio ng laing. Gusto ko pong makita kung magugustuhan niya," sabi niya, na parang may kaunting kilig sa tono ng boses.

Ngumiti si Aling Pilar at tumango. "Sige, hija. Magdala ka rin ng prutas para mas kumpleto ang dala mo. Baka magtampo 'yun kung wala kang pasalubong."

Habang naglalakad papunta sa hacienda, hawak-hawak ni Stefany ang basket na may lamang laing at prutas, hindi niya mapigilan ang mabilis na t***k ng puso niya. Ano kayang sasabihin ni Fabio? Magugustuhan kaya niya?

Pagkarating niya sa hacienda, nakita niya si Fabio na abala sa pakikipag-usap kay Mang Berting at Diego. Napatingin ito sa kanya at agad na ngumiti. "Uy, Stefany! Anong ginagawa mo rito?" tanong nito.

Ngumiti si Stefany at iniabot ang basket. "May dala akong laing para sa'yo. Paborito mo raw 'to sabi ni Aling Pilar. Ako ang nagluto."

Napatitig si Fabio sa kanya, tila nagulat ngunit halata ang kasiyahan sa mukha. "Ikaw ang nagluto? Sigurado ka? Hindi ka ba nagdala ng panlaban sa sakit ng tiyan?" biro nito, sabay tawa.

Napasimangot si Stefany at sinabihan ito, "Kung ayaw mo, edi huwag mong kainin!"

Tumawa si Fabio at agad na kinuha ang basket. "Hindi, biro lang. Salamat, Stefany. Ang sweet mo naman."

Habang tinitikman ni Fabio ang laing, hindi mapigilan ni Stefany ang makaramdam ng kilig. Kahit simpleng bagay lang ito, masaya siyang napapasaya niya si Fabio sa kanyang simpleng effort.

Habang abala si Fabio sa pagtikim ng laing na dala ni Stefany, biglang dumating si Elena. Suot ang kanyang pinakamaganda at bagong damit, may dala rin itong pansit bihon na nakalagay sa isang magandang lalagyan. Agad itong ngumiti at nagsalita, “Fabio, nandito ako! May dala akong pansit bihon, paborito mo, di ba?”

Napatingin si Stefany kay Elena at hindi maiwasang magtaas ng kilay. Aba, talagang nakikiagaw ng eksena, naisip niya. Tumayo siya sa tabi, pilit na pinipigilan ang inis.

“Wow, pansit bihon naman ngayon!” sagot ni Fabio, na mukhang natutuwa ngunit tila may halong kaba sa sitwasyon. “Mukhang sinuswerte ako sa araw na ‘to. Dalawang paborito ko ang dala ng dalawang maganda kong bisita.”

Agad na naupo si Elena sa tabi ni Fabio, hindi alintana ang presensya ni Stefany. “Fabio, tikman mo itong bihon ko. Ako mismo ang nagluto niyan. Sigurado akong mas magugustuhan mo ito kaysa sa kahit anong ulam.”

Napaikot ang mata ni Stefany sa sinabi ni Elena. Hindi niya napigilan ang sarili at nagsalita, “Ah, talaga? Sigurado ka bang ikaw ang nagluto? Hindi kaya bumili ka lang sa kanto?”

Napatingin si Elena kay Stefany, na tila nagulat sa patutsada nito. “Excuse me, Stefany, hindi ako katulad mo. Kapag may dala ako, ako mismo ang nagluto.”

Ngumiti si Stefany, ngunit may halong hamon. “Ganun ba? Mabuti naman kung ganun. Pero sana siguraduhin mong masarap para hindi masayang ang effort mo.”

Tumawa si Fabio, tila nawiwili sa pilyang sagutan ng dalawa. “Relax lang kayo, huwag kayong mag-away. Pareho namang masarap ang dala niyo, sigurado ako.”

Ngunit sa kabila ng mga ngiti ni Stefany, naramdaman niya ang kaunting selos. Parang gusto niyang umalis na lang at iwan si Fabio at Elena. Pero sa halip, pinili niyang manatili, itinaas ang kanyang noo at nagpasyang hindi siya magpapatalo.

Habang si Fabio ay natutuwa sa dalawang babae, hindi niya maiwasang mapaisip. Bakit parang gusto ko na lagi silang magkasama rito? Ang saya nilang panoorin, pero... bakit mas espesyal ang pakiramdam kapag si Stefany ang nakakausap ko?

Habang abala si Fabio sa pagtikim ng pansit na dala ni Elena, napansin ni Stefany na tila nawawala na ang atensyon nito sa kanya. Sa loob-loob niya, Ano bang meron sa pansit na ‘yan?

Tahimik siyang tumayo at dahan-dahang lumabas ng pinto. Ayaw niyang makita ni Fabio na nagtatampo siya, kaya’t walang paalam siyang umalis, dala ang kanyang bag. Habang naglalakad siya palayo, pilit niyang pinipigilan ang namumuong luha sa kanyang mga mata.

Akala ko ba masaya siya na nandito ako? Pero bakit parang hindi na niya ako napapansin? naisip niya, habang patuloy sa paglalakad. Nakarating siya sa isang malapit na ilog, kung saan siya naupo sa ilalim ng puno.

“Ang tanga ko naman,” bulong niya sa sarili. “Bakit ba ako umaasa na espesyal ako sa kanya? Eh halata namang mas gusto niya ang atensyon ni Elena.”

Habang tahimik siyang nagmumuni-muni, isang malamig na hangin ang humampas sa kanya. Niyakap niya ang sarili, pilit na tinatanggal ang lungkot na nararamdaman.

Samantala, sa bahay ni Aling Pilar, napansin ni Fabio ang katahimikan. Luminga-linga siya sa paligid, at doon niya napagtanto na wala na si Stefany. “Nasaan si Stefany?” tanong niya, habang tinitingnan ang pintuan.

Nilingon siya ni Elena, may bahagyang ngiti sa labi. “Umalis siya. Baka naisip niyang wala na siyang dahilan para manatili rito.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Fabio. “Hindi siya nagsabi na aalis. Sandali lang.” Tumayo siya at nagmamadaling lumabas.

“Fabio!” tawag ni Elena, ngunit hindi siya pinansin nito.

Sa ilog, narinig ni Stefany ang mga yabag na papalapit. Tumingala siya at nakita si Fabio, humihingal at nakangiti sa kanya. “Bakit ka umalis nang hindi nagsasabi?” tanong nito, may halong pag-aalala sa boses.

“Hindi mo naman napansin na wala ako, di ba?” sagot ni Stefany, iniwas ang tingin.

Lumapit si Fabio at naupo sa tabi niya. “Napansin ko. Kaya nga nandito ako ngayon.”

Napabuntong-hininga si Stefany, pilit na pinapanatili ang kanyang tono na walang bahid ng emosyon. “Bakit ka pa nandito? May pansit ka naman doon, di ba?”

Tumawa si Fabio, tumingin sa kanya, at mahinang nagsabi, “Mas importante ka kaysa sa kahit anong pansit. Kung galit ka, sorry na. Halika na, sabay na tayong bumalik.”

Sa kabila ng tampo niya, hindi napigilan ni Stefany na mapangiti nang bahagya. Bakit ba kahit anong sabihin niya, parang nawawala ang inis ko?Habang abala si Fabio sa pagtikim ng pansit na dala ni Elena, napansin ni Stefany na tila nawawala na ang atensyon nito sa kanya. Sa loob-loob niya, Ano bang meron sa pansit na ‘yan?

Tahimik siyang tumayo at dahan-dahang lumabas ng pinto. Ayaw niyang makita ni Fabio na nagtatampo siya, kaya’t walang paalam siyang umalis, dala ang kanyang bag. Habang naglalakad siya palayo, pilit niyang pinipigilan ang namumuong luha sa kanyang mga mata.

Akala ko ba masaya siya na nandito ako? Pero bakit parang hindi na niya ako napapansin? naisip niya, habang patuloy sa paglalakad. Nakarating siya sa isang malapit na ilog, kung saan siya naupo sa ilalim ng puno.

“Ang tanga ko naman,” bulong niya sa sarili. “Bakit ba ako umaasa na espesyal ako sa kanya? Eh halata namang mas gusto niya ang atensyon ni Elena.”

Habang tahimik siyang nagmumuni-muni, isang malamig na hangin ang humampas sa kanya. Niyakap niya ang sarili, pilit na tinatanggal ang lungkot na nararamdaman.

Samantala, sa bahay ni Aling Pilar, napansin ni Fabio ang katahimikan. Luminga-linga siya sa paligid, at doon niya napagtanto na wala na si Stefany. “Nasaan si Stefany?” tanong niya, habang tinitingnan ang pintuan.

Nilingon siya ni Elena, may bahagyang ngiti sa labi. “Umalis siya. Baka naisip niyang wala na siyang dahilan para manatili rito.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Fabio. “Hindi siya nagsabi na aalis. Sandali lang.” Tumayo siya at nagmamadaling lumabas.

“Fabio!” tawag ni Elena, ngunit hindi siya pinansin nito.

Sa ilog, narinig ni Stefany ang mga yabag na papalapit. Tumingala siya at nakita si Fabio, humihingal at nakangiti sa kanya. “Bakit ka umalis nang hindi nagsasabi?” tanong nito, may halong pag-aalala sa boses.

“Hindi mo naman napansin na wala ako, di ba?” sagot ni Stefany, iniwas ang tingin.

Lumapit si Fabio at naupo sa tabi niya. “Napansin ko. Kaya nga nandito ako ngayon.”

Napabuntong-hininga si Stefany, pilit na pinapanatili ang kanyang tono na walang bahid ng emosyon. “Bakit ka pa nandito? May pansit ka naman doon, di ba?”

Tumawa si Fabio, tumingin sa kanya, at mahinang nagsabi, “Mas importante ka kaysa sa kahit anong pansit. Kung galit ka, sorry na. Halika na, sabay na tayong bumalik.”

Sa kabila ng tampo niya, hindi napigilan ni Stefany na mapangiti nang bahagya. Bakit ba kahit anong sabihin niya, parang nawawala ang inis ko?

Pagbalik nina Fabio at Stefany sa kubo, agad na napansin ng mga tao sa paligid ang pagiging malapit nila sa isa’t isa. Si Fabio, na kilala sa pagiging tahimik at maingat sa kanyang kilos, ngayon ay palaging nasa tabi ni Stefany. Kahit ang maliliit na bagay ay siya na ang gumagawa para kay Stefany—pag-abot ng tubig, pagtulong sa pag-ayos ng upuan, at maging sa pagbibiro para lang mapangiti ito.

Dahil dito, unti-unting napansin ng mga kababaihan sa hacienda ang kakaibang atensyon ni Fabio kay Stefany. Sa mga umpukan ng tsismisan, nagsimula nang kumalat ang mga mapanirang salita.

“Sino ba si Stefany? Bigla na lang siyang sumulpot dito at ngayon, parang siya na ang reyna ng hacienda!” bulong ng isa sa mga babaeng nagtitipon.

“Siguro, ginagamit lang niya ang pagiging maganda niya para makuha ang atensyon ni Fabio,” dagdag pa ng isa, sabay tingin kay Stefany na abala sa paghuhugas ng mga gamit.

Isang gabi, habang pauwi si Stefany mula sa bahay ni Aling Pilar, naramdaman niyang tila may mga matang nakamasid sa kanya. Napalingon siya, ngunit wala siyang nakita. Binilisan niya ang kanyang paglalakad, ngunit narinig niya ang mga pabulong na salita mula sa likod ng mga puno.

“Ang lakas ng loob niyang agawin si Fabio sa atin.”

“Dapat turuan natin siya ng leksyon.”

Kinabukasan, nagising si Stefany na may natapong tubig sa harap ng kanyang pintuan, kasama ang isang piraso ng papel na may nakasulat: Alam naming hindi ka bagay dito. Umalis ka na bago pa mahuli ang lahat.

Nang makita ito ni Fabio, agad siyang nagalit. “Sino ang gumawa nito?” tanong niya, halatang galit. Ngunit kahit anong pilit niya, walang umaamin.

Si Stefany naman, sa kabila ng takot, ay nagpanggap na walang epekto ito sa kanya. “Wala iyon, Fabio. Hayaan mo na lang. Sanay na ako sa ganito.”

Ngunit sa kaloob-looban niya, naramdaman niya ang lungkot at takot. Hindi niya maintindihan kung bakit tila lahat ng tao sa paligid ay galit sa kanya. Ang gusto ko lang naman ay makahanap ng kapayapaan dito. Pero bakit parang ang hirap?

Samantala, si Fabio ay mas lalong naging protektibo kay Stefany. Kahit saan ito magpunta, sinisigurado niyang ligtas ito. Ngunit ang inggit at galit ng mga kababaihan sa hacienda ay mas lalong tumindi, at alam ni Fabio na darating ang araw na hindi na maiiwasan ang gulo.