HIS BRIDE, HIS TERMS (R-18)

HBHT-29

Habang abala si Fabio sa pag-aayos ng ilang gamit sa labas ng kubo, napansin niyang tahimik si Stefany sa loob. Nakaupo ito malapit sa bintana, nakatingin sa kawalan, at tila malalim ang iniisip. Hindi na ito ang maingay at makulit na Stefany na nakasanayan niyang makita. Ang ngiti sa mukha nito ay napalitan ng seryosong ekspresyon, at kahit hindi nito sinasabi, alam ni Fabio na may bumabagabag sa isip nito.

Alam ni Fabio ang dahilan ng biglaang lungkot ni Stefany—ang iniwang buhay nito sa Maynila. Sa totoo lang, matagal na rin niyang nais alamin ang totoo. Bakit iniwan ni Stefany ang dating buhay nito? Ano ang nagtulak dito na iwan ang pamilya at lumayo? Ngunit sa kabila ng kanyang kuryosidad, alam niyang hindi pa tamang panahon para magtanong.

Nagpasya siyang lapitan ito, dala ang isang baso ng tubig. "Mukhang malalim ang iniisip mo," sabi niya, sabay abot ng baso kay Stefany.

Nagulat si Stefany at agad na ngumiti, pilit na itinatago ang lungkot sa kanyang mga mata. "Hindi naman," sagot nito, pilit na nagpapanggap na maayos ang lahat.

Ngunit hindi nagpalinlang si Fabio. Sanay na siyang basahin ang bawat kilos ni Stefany. Sa likod ng ngiti nito ay naroon ang bigat ng mga tanong at emosyon na hindi nito masabi.

"Stefany," tawag niya, seryoso ang tono. "Kung may gusto kang sabihin o ibahagi, nandito lang ako. Hindi kita pipilitin, pero baka gumaan ang loob mo kung may mapagsasabihan ka."

Saglit na natigilan si Stefany, tila nag-aalangan. Napayuko ito at mahina ang boses nang magsalita, "Minsan kasi, iniisip ko kung tama ba ang naging desisyon ko. Kung may halaga ba ako sa kanila..."

Hindi na nag-usisa pa si Fabio. Bagkus, tumabi ito kay Stefany at tiningnan ang tanawin sa labas ng bintana. "Minsan, ang mga tanong sa puso natin ay masasagot sa tamang panahon. Huwag kang masyadong magmadali, Stefany. Darating din ang sagot na hinahanap mo."

Sa simpleng sagot ni Fabio, kahit papaano ay nabawasan ang bigat na nararamdaman ni Stefany. Ngunit para kay Fabio, mas tumibay ang kanyang determinasyon na tuklasin ang buong kwento ng babaeng unti-unting pumupukaw sa kanyang interes.

Habang magkaharap sila ni Fabio, tahimik si Stefany, ngunit sa loob niya ay naguguluhan siya. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang tanong: Dapat ko bang pagkatiwalaan si Fabio?

Mula sa unang araw na magkita sila, ramdam ni Stefany na kakaiba si Fabio. Hindi lang ito basta makulit at palabiro—may kung anong init sa paraan ng pag-aalaga nito sa kanya na nagpapagaan ng loob niya. Pero hindi niya maalis ang pagdududa. Kilala ba niya talaga si Fabio? Bakit tila may itinatago rin ito?

Tumingin siya kay Fabio, na abala sa pag-aayos ng mga gamit sa kubo. Para bang wala itong iniisip na masama, at lagi lang itong handang tumulong sa kanya. Pero bakit ganoon? Bakit parang alam niya ang maraming bagay tungkol sa akin, pero ako, halos wala akong alam sa kanya? tanong niya sa sarili.

Sa kabila ng mga alinlangan, may bahagi ng puso niya na nagsasabing subukan niyang magtiwala. Bihira ang taong nagpaparamdam sa kanya ng ganitong klase ng seguridad. Ngunit natatakot din siya. Kung magsasabi siya ng totoo, paano kung mali ang pagkatiwalaan niya si Fabio? Paano kung gamitin nito laban sa kanya ang mga lihim niya?

Habang naglalaban ang takot at pag-asa sa puso niya, napabuntong-hininga si Stefany. Gusto niyang magbukas, gusto niyang sabihin ang kwento ng buhay niya—kung paano siya tumakas mula sa magulong sitwasyon sa Maynila, kung bakit siya nagtatago, at kung bakit pinili niyang magtago sa lugar na ito. Pero hindi niya alam kung tama na bang gawin iyon ngayon.

Samantala, napansin ni Fabio ang bigat sa ekspresyon ni Stefany. Tumigil ito sa ginagawa at tumingin sa kanya, ang mga mata nito ay puno ng tanong ngunit may kasamang lambing. "Mukhang may iniisip ka na naman," sabi ni Fabio, bahagyang ngumiti. "Alam mo, Stefany, hindi mo kailangang mag-alala nang mag-isa. Kung gusto mong magkwento, makikinig ako."

Nagulat si Stefany sa sinabi ni Fabio. Parang nabasa nito ang iniisip niya. Ngunit imbes na magsalita, ngumiti lang siya nang pilit at tumango. Siguro hindi pa ngayon. Pero balang araw, sasabihin ko rin ang lahat, naisip niya habang muling ibinaling ang tingin sa labas ng bintana, iniisip kung kailan darating ang tamang panahon.

Tahimik na tinahak nina Fabio at Stefany ang daan pabalik sa bahay ni Aling Pilar. Habang hawak ni Fabio ang mga renda ng kabayo, naramdaman niya ang biglang pagyakap ni Stefany sa kanyang likuran. Mainit at mahigpit ang yakap nito, parang isang taong naghahanap ng lakas at kalinga.

Napatigil si Fabio sa paghinga. Bagamat sanay siya sa mga biro at harutan, iba ang pakiramdam ng yakap na ito. Ramdam niya ang bigat ng emosyon ni Stefany. Parang may pinipigilan itong sabihin ngunit hindi kayang ipahayag.

Sa halip na magtanong, nanatili siyang tahimik. Ayaw niyang pilitin si Stefany na magsalita kung hindi pa ito handa. Ngunit sa loob-loob niya, gusto niyang malaman ang dahilan ng biglaang lambing nito. Ano ba talaga ang pinagdadaanan mo, Stefany? tanong niya sa sarili.

Habang patuloy silang naglalakbay, bahagyang ipinikit ni Stefany ang kanyang mga mata, nakadikit ang ulo sa likod ni Fabio. Sa simpleng yakap na iyon, pakiramdam niya ay kahit papaano, may pumupuno sa kawalan na nararamdaman niya.

Nang makarating sila sa bahay ni Aling Pilar, bumaba si Stefany at tumingin kay Fabio. May gustong sabihin si Fabio, ngunit pinili niyang huwag magsalita. Alam niyang hindi pa ito ang tamang oras para sa mga tanong.

"Salamat," mahina ngunit taos-pusong sabi ni Stefany bago pumasok sa bahay. Tumango lang si Fabio, ngunit sa kalooban niya, nagdesisyon siyang alamin ang katotohanan sa likod ng mga ngiti at kalungkutan ni Stefany. Alam niya na balang araw, siya rin ang magiging sagot sa mga tanong at takot nito.

Habang palayo si Fabio mula sa bahay ni Aling Pilar, tumigil siya sandali at lumingon. Hindi niya maiwasang mapansin ang lungkot sa mga mata ni Stefany nang magpaalam siya kanina. Para bang ayaw nitong umalis siya, at sa isang iglap, naramdaman niya ang kakaibang bigat sa kanyang dibdib.

Ano ba 'tong nararamdaman ko? Bakit parang gusto ko na lang manatili sa tabi niya? tanong niya sa sarili. Hindi siya sanay sa ganitong emosyon. Palaging biro, tawa, at simpleng harutan lang ang kayang niyang gawin para maibsan ang anumang tensyon o bigat ng sitwasyon.

Ngunit hindi niya mapigilan ang sarili. Napalingon ulit siya at ngumiti nang may pilyong plano sa isip.

Bumalik siya ng ilang hakbang at sumigaw, "Uy, Stefany! Baka gusto mo dito na lang ako matulog sa bahay ni Aling Pilar? Para naman hindi ka masyadong malungkot!"

Narinig niya ang bahagyang pagtawa ni Stefany mula sa loob ng bahay, ngunit sinagot siya nito ng may halong inis, "Ikaw talaga, Fabio! Kung ano-ano na namang kalokohan ang iniisip mo!"

Ngunit sa kalooban niya, alam niyang hindi biro ang nararamdaman niya. Gusto niyang manatili sa tabi ni Stefany, hindi lang dahil gusto niyang pasayahin ito, kundi dahil may malalim siyang pakiramdam na siya ang kailangan nito sa mga panahong ito.

Hindi ko alam kung ano ang pinagdadaanan mo, Stefany, pero kung gusto mo, nandito lang ako. Tumalikod na siya at muling naglakad palayo, ngunit hindi maalis sa isip niya ang ngiti at lungkot na sabay na nakikita niya sa mukha ni Stefany.

Kinabukasan, habang abala si Stefany sa pagtutupi ng mga damit sa sala, lumapit si Aling Pilar at naupo sa tabi niya. Sa seryosong tono, sinabi ni Aling Pilar, "Iha, napansin ko nitong mga nakaraang araw na parang ang bigat ng iniisip mo. Alam mo, kung may problema ka, huwag kang mahihiyang magsabi kay Fabio. Mabuti siyang tao."

Natigilan si Stefany. Tumigil siya sa ginagawa at tumingin kay Aling Pilar. Sa kaloob-looban niya, naramdaman niyang may katotohanan ang sinabi nito. Sa kabila ng kakulitan at mga biro ni Fabio, lagi itong naroon para sa kanya.

"Bakit po ninyo nasabi 'yan, Nay?" tanong ni Stefany, may bahagyang alinlangan sa boses.

Ngumiti si Aling Pilar at hinawakan ang kamay ni Stefany. "Matagal ko nang kilala si Fabio. Hindi siya 'yung tipo ng tao na iiwan ka kapag kailangan mo ng tulong. Mabait 'yan, kahit pa minsan ay parang walang seryoso sa buhay. Kung may bumabagabag sa'yo, Stefany, pwede mong ipagkatiwala sa kanya. Hinding-hindi ka niya bibiguin."

Hindi alam ni Stefany kung bakit, pero ang simpleng mga salitang iyon ay nagdulot ng kaginhawaan sa kanya. Sa wakas, naramdaman niyang may isang tao na maaari niyang sandalan sa gitna ng lahat ng iniisip niya.

"Salamat po, Nay," sagot niya nang may ngiti, ngunit sa kalooban niya ay unti-unti na niyang iniisip kung oras na nga bang magkwento kay Fabio tungkol sa mga lihim na tinatago niya.

Habang bumabalik siya sa kanyang gawain, muling naglaro sa isip niya ang mga sinabi ni Aling Pilar. Siguro nga, pwede ko siyang pagkatiwalaan. Pero handa na ba akong sabihin sa kanya ang lahat?