Chapter 33
1289 Words
Jassie POV
Pasakay na sana ako ng elevator.
Pagbukas ng pinto,
Parang tumigil ang mundo ko.
Si Keano.
At si Ashley.
Magkalapit. Masyadong magkalapit.
Nakayakap si Ashley sa braso niya, at ang kamay ni Keano nasa baywang niya—parang automatic. Natural. Sanay.
Napalunok ako.
Ang sakit pala no’n.
Hindi dramatic. Hindi eksena.
Pero may biglang kirot na dumiretso sa dibdib ko.
Hindi ako nagpahalata.
Hindi puwede.
Nakita ko ang gulat sa mukha ni Keano.
“Jas? Ano ginagawa mo rito?” sabi niya, sabay hawak sa braso ko.
Pasimpleng winaksi ko ang kamay niya.
“May inutos lang po sa akin si Ma’am,” maayos kong sagot.
Professional.
Distante.
Nakita ko ang bahagyang taranta sa mukha ni Ashley, pero mabilis siyang nakabawi.
“Keano, honey,” malambing niyang sabi, “I told her about the prospect client—Mr. Solidum. Pumunta sila pero wala naman pala si Mr. Solidum.”
Tahimik si Keano.
“Jassie, bhe,” dagdag ni Ashley, “bakit mo naman dito pa dinala sa condo ko ang mga files?”
Napakagat ako ng labi.
Files?
So sinungaling ka pala.
Walang files.
Groceries ang dala ko.
Fruits.
Para kay Keano.
Ramdam ko ang pag-init ng tenga ko.
Tumango lang si Keano.
“Next time, Jas, sa office mo dalhin. Kapag personal matters, mag-ingat ka.”
Personal matters?
Ako pa ngayon ang mali?
“Okay, Sir,” angil ko.
Sir.
Hindi Keano.
Hindi kahit ano.
Tinalikuran ko sila.
Narinig ko ang bahagyang pagtaas ng boses ni Keano.
“Jassie—”
Pero pinindot ko agad ang elevator.
Sadyang pinindot ko bago pa siya makalapit.
Nagsara ang pinto.
At doon lang ako huminga nang malalim.
Naiinis ako.
Sa kanila.
Sa sarili ko.
Sa sakit na hindi ko naman dapat maramdaman.
Sunod-sunod ang tawag ni Keano.
Hindi ko sinagot.
Paglabas ko ng building, nag-book agad ako ng Grab.
Hindi ako uuwi sa mansion.
Sa amin ako uuwi.
Sa bahay na mas simple.
Mas totoo.
May message.
Keano:
Jas. Answer the phone. Mamaya ka sa akin sa bahay.
Halatang galit.
Napatawa ako nang mahina, pero walang saya.
“Bahala ka sa buhay mo,” bulong ko sa sarili ko.
Habang umaandar ang sasakyan, nakatingin lang ako sa ilaw sa labas.
Hindi ko alam kung ano ang mas masakit,
’Yung eksenang nakita ko.
O ’yung fact na wala akong karapatang masaktan.
Binlock ko si Keano.
Oo. Binlock ko talaga.
Paano panay ang message. Panay ang tawag. Halos sumabog na notifications ko.
Buwisit na lalaki. Ayaw akong tantanan. May Ashley na nga siya.
Bahala ka sa buhay mo.
Pagdating ko sa bahay, naabutan ko sila Mama na kumakain.
Amoy pa lang,
Alam ko na.
“Adobong baboy?” halos mapasigaw ako.
“Oo,” sagot ni Mama. “Kain ka?”
Bigla akong nakaramdam ng gutom.
Kanina pa pala ako hindi nakakakain nang maayos.
Nag-bless ako kay Mama.
“Ano ginagawa mo rito?” nagtatakang tanong niya.
“Namiss kita,” sagot ko sabay yakap at halik.
Natawa si Mama. “Para kang bata. May asawa ka na.”
“Hindi ko asawa ’yun,” nakanguso kong sagot.
Medyo gumaan ang pakiramdam ko.
Parang nawala kahit papaano ’yung kirot sa dibdib ko nang makita ko si Mama, si Jasper, at itong lutong ulam na comfort food ko.
Umupo ako at kumuha ng kanin.
“Ma, minsan dalhan mo ako ng ganitong ulam sa bahay nila Mrs. Ishikawa. ’Yung maraming-marami tapos init-initin ko na lang.”
Natawa si Mama. “Sige ba. At pumapayat ka. Buntis ka ba?”
Nabilaukan ako.
“Tubig nga!” sabi ko kay Jasper habang inuubo.
Natawa siya nang malakas.
“Ma! Hindi ako buntis. Ano ba ’yan. Walang mangyayari sa amin ni Keano. Kasal lang kami dahil sa parents niya.”
Tahimik si Mama.
Tinitigan niya ako.
“Talaga?” mahinahon niyang tanong.
“Totoo nga, Ma. May girlfriend nga ’yun,” dagdag ko, pilit na casual ang tono.
“Girlfriend?” ulit ni Mama.
“Oo. Si Ashley.”
Napahinto si Mama sa pagkuha ng ulam.
“At ikaw? Ano ka?”
Hindi ako agad nakasagot.
“Wala,” sagot ko. “Wala lang. Kasal sa papel.”
Tumango si Mama, pero halata kong hindi siya kumbinsido.
“Anak,” mahinahon niyang sabi, “kahit kasal sa papel ’yan, puso mo totoong-totoo pa rin.”
Napatingin ako sa plato ko.
“Ma, huwag nga ganyan,” sagot ko, kunwari natatawa. “Wala akong feelings doon.”
“Sigurado ka?”
“Oo.”
Tahimik.
Pero ang bigat sa dibdib ko.
“Kung wala kang pakialam,” dagdag ni Mama, “hindi ka uuwi dito nang ganyan ang mukha mo.”
Napakurap ako.
“Ano bang mukha ko?”
“’Yung parang nasaktan pero ayaw umamin.”
Napabuntong-hininga ako.
“Ma…”
“Anak, hindi ko sinasabing mahal mo siya. Pero huwag mong lokohin ang sarili mo.”
Tahimik ang hapag-kainan.
Naririnig ko lang ang kutsara ni Jasper.
“Kung may girlfriend siya,” tuloy ni Mama, “ikaw ang may hawak ng papel. Pero kung ikaw ang masasaktan, ikaw din ang talo.”
Napayuko ako.
Hindi ko alam kung galit ba ako.
O takot.
O nasasaktan.
Pero isang bagay ang malinaw,
Mas masakit pala kapag sinasabi mong wala kang pakialam,
Pero kabaligtaran ang nararamdaman mo.
“Anak,” seryosong sabi ni Mama, “asawa mo si Keano. Huwag kang papayag na may girlfriend siya. Kahit pa sabihin mong sa papel lang ’yan. May karapatan ka. Ipaglaban mo.”
Umismid ako.
“Ma, hindi mo naiintindihan. Wala siyang feelings sa’kin. Anong ipaglalaban ko doon? Hangin?” sagot ko, pilit matapang ang boses.
Tahimik si Mama pero nakatingin lang sa’kin.
“Kaya nga gusto ko na makipag-divorce,” tuloy ko. “Habang maaga pa. Pero ayaw naman niya.”
Bigla akong nalungkot.
“Gusto ko nang kumawala. Hanggang kaya ko pa ’yung sakit. Baka pag nagtagal… hindi na ako makawala.”
Napabuntong-hininga si Mama.
“Pero mahal mo siya, anak.”
Hindi ako sumagot.
“At kung ayaw niyang makipag-divorce?” dagdag niya. “Bakit hindi mo gamitin ’yon? Baka may dahilan kung bakit ayaw ka niyang bitawan.”
“Ma,” napailing ako, “hindi gano’n ’yon.”
“E bakit hindi mo subukan? Kausapin mo. Sabihin mong kung asawa ka niya, ayusin niya. Hiwalayan niya si Ashley. Magturingan kayo bilang mag-asawa.”
“Ma, ayoko na siyang pag-usapan, okay?” medyo tumaas ang boses ko. “Goal ko lang magkapera tayo. Maiahon kayo. ’Yon lang.”
Tahimik.
Naririnig ko lang ang electric fan.
“Anak,” mas mahinahon na sabi ni Mama, “pera mahalaga. Pero huwag mong gawing dahilan para takasan ang nararamdaman mo.”
Napayuko ako.
Hindi ko alam kung bakit parang mas masakit kapag si Mama ang nagsasabi.
“Kaya ko ’to,” mahina kong sabi. “Hindi ako magpapadala.”
Tumango si Mama pero may lungkot sa mata niya.
“Basta tandaan mo,” sabi niya, “huwag kang papayag na ikaw ang option lang. Kung asawa ka, asawa ka. Hindi tago. Hindi reserba.”
Napapikit ako saglit.
Option.
Iyon ba ako?
Pagkatapos kumain, tumayo ako at hinugasan ang plato ko.
“Dito ka na matulog,” sabi ni Mama.
“Oo, Ma. Dito muna.”
Pagpasok ko sa dati kong kwarto, pareho pa rin ang itsura. Simpleng kama. Lumang cabinet. Mga medal ko noong high school nakasabit pa rin.
Umupo ako sa kama.
Kinuha ko ang phone ko.
Naka-block pa rin si Keano.
Tahimik.
Walang notifications.
Walang tawag.
Ewan ko kung bakit,
Mas masakit pala ang katahimikan kaysa sa paulit-ulit na message.
Humiga ako at tumitig sa kisame.
Gusto ko ng pera.
Gusto kong umasenso.
Pero bakit parang,
Habang pilit kong tinatanggal sa equation ang love,
Mas lalo siyang sumisingit?
- Writer
