Del Rio Series # 1: In Pain

Chapter 10

We ended the meeting with a sad goodbye cause we all know that it will never be the same. But... it's not in our case. This situation will even make our relationship stronger. We've been in each other's lives since we were young and this will not make us lose each other. Never.

Kinabukasan ay tanghali na ako pumasok sa office dahil tinanghali ako ng gising. Hindi din naman ganoon kadami ang gagawin ko. Nang makarating ako sa office ay bumungad sa akin si Ela na natatarantang sumalubong sa akin.

"What's wrong?"

"Miss Isobel, may nangyari pong aksidente sa site sa Cavite."

"What?!"

Mas mabilis pa sa kidlat na kinuha ko ang susi sa bag ko at mabilis na bumalik sa sasakyan ko nang hindi ko man lang naitanong kung anong nangyari.

This is what I'm scared of that's why I'm having a second thoughts about taking over the company. Accidents are accidents and you do not know when and where will it happen. No one knows.

Before I started the engine I called Ela and asked her the address of the hospital that they went to. She answered it immediately and told me.

Nagdrive na ako papunta sa St. Luke's Hospital at nang makarating ako doon ay nakita ko agad si Ela na nasa entrance at hinihintay ako. Bumaba na ako sa sasakyan ng makapagpark ako at naglakad na ako papunta sa direksyon nya,

"Miss Isobel." Bati nya sa akin.

"Where are they? How's their condition?" I asked her.

"They're in the emergency room but their condition is not serious, they've got some scratches and wounds and one of them has broken bone but it's not severe based on what the doctor said."

Naglakad na kami papasok sa ospital habang nag uusap kami. "How about their families? Did you already inform them about the situation?"

"Yes, Miss Isobel."

Nakahinga naman ako ng maluwag ng marinig ko ang sagot nya. Nabawasan kahit papaano ang pag aalala ko lalo na at hindi naman ganoon kalala ang nangyari sa kanila.

"Call their families again and assure them that we will bear all the expenses."

She excused herself to call the families while I sit in the waiting area.

As I watched everyone inside the hospital, I realized something.

All people are meant to die but if it's not your time, then you must live. You have to cherish your life until the time comes when you are also in front of the door of death.

"Miss?" Natigil ako sa pag iisip ng may humarang sa harapan ko at tinawag ako.

"Yes? Do you need help?" I asked her.

"No, I would just like to ask how many weeks your baby is." Tanong nito na kinakunot ng noo ko.

"I'm sorry." Nagtatakang sabi ko sa kanya. " I think you're mistaken, I don't have a baby." Sabi ko sa kanya.

"I know, ang ibig kong sabihin ay kung ilang buwan na yung baby jan sa tyan mo." Mas lalo akong nagtaka sa sinabi nya.

Nag isip muna ako bago ko sinagot ang tanong nya.

Maybe she's mentally sick so it's best to just go along with her.

"Oh, I'm sorry I misunderstood your question."

"No, that's okay."

"My baby is 3 weeks old and actually my first baby." Napangiti naman sya sa sinabi ko.

"Well, I really have the ability to tell if a woman is pregnant." Proud na sabi nya na sinang ayunan ko na lang.

"That's a rare ability, huh."

"Yeah... cause you know, it's very rare for a woman to have three consecutive pregnancy losses. There is only 1%." I can't react anymore because of what she said. I don't know what to say and I can't even think properly.

"I'm... I'm sorry." That were the only words that came out of my mouth.

I apologize for what happened to her and for thinking that she is mentally sick without knowing what she went through.

"I'm okay." She said. "I've been coping up with it for weeks now and I think I can do it for more years."

Nanatili lang akong tahimik at hinayaan sya na magsalita. "Protect and cherish your unborn child. Don't let yourself get stressed and stop worrying about something that can risk his safety. Don't be like me, I let sadness, worry, and trouble eat me up."

And unconsciously I answered. "I won't, I will take care of my child."

After that, may tumawag sa kanya na lalaki na sa tingin ko ay asawa nya dahil na din sa pagtawag nito sa kanya. Nagpaalam na sya sa akin at bago sila mawala sa paningin ko ay kumaway pa sya sa akin at nginitian ako.

"Miss, are you okay?" Napatingin ako sa nurse na nakatayo pala sa gilid ko.

"I'm fine." Sagot ko naman sa tanong nya. Nagpaalam naman na sya sa akin na aalis na sya pero pinigilan ko din kaagad sya bago pa sya makaalis.

"Nurse, have you seen the woman I was talking to a while ago? Do you know her name?" Tanong ko dito. Napakunot naman ang noo nya sa tinanong at bakas doon ang pagtataka.

"Ano pong ibig sabihin nyo Ma'am? Wala po akong nakita na kausap nyo kanina. Mag isa lang po kayo dito sa waiting area."

Hindi kaagad nadigest ng utak ko ang sinabi nya kaya naman natigilan ako ng sandali.

"There's these woman who's wearing a hospital gown and she told me that she had miscarriage 3 times in a row. Her husband even called her after we talked." Sabi ko sa kanya para naman maniwala sya o para maalala nya na may kausap ako kanina.

"Andito pa din po pala sila." Sabi nito.

"So you know her?"

"Yes po, halos lahat po ng doctor at nurse dito kilala sila." She said. Magsasalita na sana ako ng ituloy nya ang sinasabi nya. "Dalawang taon na din po ata simula noong may huling nakakita sa kanila dito sa ospital." Naguluhan naman ako sa sinabi nya dahil hindi ito tugma sa una nyang sinabi na andito pa din daw yung mag asawa.

"What do you mean?"

"Si Ma'am Eloisa at Sir Raile yung nakita nyo po kanina ay limang taon ng patay."

I was shocked when I heard what she said.

"It is very rare for a woman to have a miscarriage in a row. She got depressed pagkatapos noon pero nalagpasan nya not until an accident happened that killed his husband. He got into a car accident and wasn't able to survive. Hindi nya kinaya yung nangyari that's why she took her own life in this hospital, the same day her husband died."

"Maybe that's also the reason why they are both here and still wandering around and talking to pregnant women. "

After hearing their story, bigla na lang sumama ang pakiramdam ko at naramdaman ko na lang na pabagsak na ang katawan ko at nawalan na ako ng malay.

*

"Can you please stop, you two?"

Naalimpungatan ako dahil sa sigaw na iyon mula sa kinaroroonan ko. Dahan dahan kong minulat ang mata ko at bumungad sa akin ang nakakasilaw na liwanag na nagmumula sa kisame pero ilang sandali lang ay napalitan ito ng mukha ni Jeyci na nakadungaw sa akin.

"She's awake!" Sigaw nito sa mukha ko.

Narinig ko naman ang mga yapak ng paa at pagkatapos ay nakita ko na lang ang sarili ko na pinapalibutan ng mga pinsan ko.

"How are you?"

"What happened?"

"Are you feeling dizzy?"

"Do you feel nauseous?"

"Do you feel gassy?"

Nalukot naman ang mukha ko dahil sa tanong ni Nic.

"What's wrong with you, guys?" Tanong ko sa kanila.

"Well... we're just excited." Sabi ni Zen.

"Excited for what?"

"For our nephew." Sagot naman ni Kess.

"It's niece." Pagsalungat naman ni France.

Mas lalo akong naguluhan dahil sa sinabi nila kaya naman si Mako ang hinarap ko at ito ang tinanong.

"Can you enlighten me on what is happening here?" I asked him.

"It's all about your pregnancy."

What?

Did I hear it right?

"You're really not good at jokes." Pilit na tawang sabi ko sa kanya.

"Yeah, that's why I never tell any jokes." Sabi nito.

So... it's really true. Kung kay Mako na talaga nanggaling, wala na akong magagawa kundi paniwalaan yung sinabi nya. I know him, he's not a fan of jokes and he will never joke around.

Magsasalita na sana ako nang bumukas ang pintuan ng room at bumungad doon si Doctor Ocampo at isang nurse na kasama nya .

"Oh, you're already awake." Bungad nito ng makita ako.

Gumilid naman ang mga pinsan ko at binigyan ng daan si Doc para makalapit sa akin.

"Anong nararamdaman mo iha?"

Pinakiramdaman ko naman muna ang sarili ko bago ako sumagot sa kanya.

"I'm feeling good."

"That's good to hear." He said at may tinignan sa folder na hawak nya bago uli magsalita. "Based on the tests, you're 3 weeks pregnant and I can see that you're doing good but we can't assure that for now. There is still a chance that you will have a difficult pregnancy. You have to remember that you're egg cell has just undergone an operation so we cannot say anything for now." Sabi nito bago magpaalam.

Makakalabas na din ako ngayon kaya naman nagpalit na ako ng damit habang hinihintay si Mako at Jeyci na magbayad ng bills.

After 30 minutes ay nakabalik na din sila kaya naman umalis na din kami sa hospital at umuwi na sa bahay.

Pagkarating sa bahay ay dire-diretso ang mga pinsan ko na pumasok sa bahay namin at kung saan saan na nagpunta. Si Nic at Kess ay nasa harap agad ng ref habang si Jeyci naman ay nakalapit na kay Reiven at nilalaro ito. Sila Zen at France naman ay nasa harapan ng TV at naghahanap ng papanoorin nila while si Mako at Vin ay nakaupo na sa sofa at abala sa cellphone nila.

Nagpaalam ako na aakyat muna ako sa kwarto ko para magpalit ng damit at tawagan sila Daddy.

Ilang minuto lang ang inabot at nakapagbihis na ako kaya naman nagpunta na ako sa kama ko para tawagan sila Daddy.

Hindi naman nagtagal at sinagot na niya ang tawag ko.

"Hey Princess." Bati nya sa akin.

"Dad." Bati ko sa kanya.

"How are you? What did the doctors say?" Sunod sunod na tanong nya sa akin.

"I'm fine, Dad."

"Really?"

"Yeah, but I have something to tell you."

"What is it? Come on tell me."

Huminga muna ako ng malalim bago ko sinabi sa kanya ang news na maski ay hindi makapaniwala.

After the call with my Dad ay bumaba na din ako para puntahan ang mga pinsan ko na sama sama na ngayon sa sala at nanonood. Jeyci waved at me and motioned me to sit next to him kaya naman bumaba na ako at nagpunta na sa kanila.

"What are you watching?" Tanong ko sa kanya.

"Army of the Dead." Maikling sagot nya habang nakatutok pa din sa TV.

Tinignan ko silang lahat at iisa lang ang mga reaksyon nila. Well, I can say that we all like zombie movies so I understand them.

After naming manood ay nagpaalam na din sila dahil may mga gagawin pa sila kaya naman dalawa na lang kami ni Nay Minda na naiwan sa bahay.

Nanatili lang muna ako sa sala at naghanap ng mapapanood pero napahinto ako nang tumunog ang doorbell namin. Si Nay Minda na ang lumabas para tignan kung sino yon kaya pinagpatuloy ko lang ang ginagawa ko.

Ilang sandali lang ay nakabalik na si Nay kasama si Dreize na diretso ang tingin sa akin.

"Hey." Yon na lang ang nasabi ko dahil hindi ko mabasa ang mukha nya.

Iniwan na kami ni Nay at nagpunta na sa kusina kaya naman hindi ko maiwasan mailing lalo na ngayon na papalapit na sya sa akin.

Tumayo sya sa harapan ko pero nakatitig pa din ng deretso sa akin.

"What?" Nauutal na tanong ko sa kanya. Hindi nakaligtas sa pandinig ko ang pagbuntong hininga nya bago sya magsalita.

"How are you?" Tanong nya.

"I'm perfectly fine." I honestly said to him.

"Do you feel sick? Or do you need anything?" Tanong nanaman nya sa akin.

I think he already know the reason why I got hospitalized. Well, no doubt. My cousins talks too much and mostly Kess and Nic. Napabuntong hininga na lang ako dahil don at binalik ang tingin kay Dreize na nakatingin pa din sa akin.

"I'm okay and I don't need anything. "

"If-"

Bago pa nya maituloy ang sasabihin nya ay inunahan ko na sya. "Take a seat." Sabi ko sa kanya.

Mabilis naman nya akong sinunod at naupo na sa tabi ko.

"Did I tell you to sit next to me?"

Nagulat naman sya dahil sa sinabi ko na yon kaya hindi sya makapaniwalang tumingin sa akin.

"Just kidding." Tumatawa kong sabi sa kanya habang sya naman ay napabuga na lang ng hangin.

"Do you want some juice? coffee? tea? or me?" Pareho kaming nagulat dahil sa sinabi ko. Hindi ko din inaasahan na lalabas yon sa bibig ko.

"What?" Nauutal na tanong nya sa akin.

Nagpatay malisya na lang ako na wala akong sinabi at tinanong uli sya. "So what do you want?"

"The latter." Nanlaki ang mata ko sa sinabi nya kaya naman di ko naiwasan na mapasinghap.

"Tea?" Yon na lang ang nasabi ko kaya naman natawa na lang kaming dalawa dahil don.

"It looks like you're really fine." Sabi nya na ikanatango ko.

"Well, this is a blessing from God so I should be fine." I said. " Just try to think of it, I am pregnant but I don't have a husband or boyfriend either. Like? I feel like I'm Maria, the virgin mary." Natatawang sabi ko.

Napatingin ako sa gawi nya dahil wala akong natanggap na reaksyon mula sa kanya. Nang makita ko ang mukha nya ay nakatulala lang sya kaya naman tinawag ko ang pansin nya.

"Hey." I said na nakapagpabalik sa kanya sa wisyo. "Ano bang iniisip mo at hindi nakatulala ka jan?"

"Hmm... What are you planning to do with the sperm donor? Are you going to tell him that you're pregnant?" Tanong nya.

I don't know what to do the first time I heard that I'm pregnant but after giving it some thought I decided not to tell him. First of all, it is written in the contract that whatever happens, if I get pregnant or not, it has nothing to do with him. Second, with or without a father I can raise my child. And lastly, I don't want to let my child get hurt. I don't know if the donor will be happy to know that he's having a child but if he's not, I don't want my child to be rejected.

"There's no need to do that." I said. "The law gives protected status to sperm donors so that they cannot be held legally or financially responsible for any child conceived as a result of their donation. And Uniform Parentage Act essentially eliminates donors from the parental equation and states that sperm donors are not legal parents if conception occurs through artificial insemination and the donor does not intend to become a parent." Paliwanag ko sa kanya.

"I don't know that a law like that exists." He said habang nakatulala.

"Of course, how would you know a law like that if you are not a sperm donor or recipient." I said.

"I think I need to go now, chineck ko lang kung ayos ka na." Biglang sabi nya na tinanguan ko lang. Why is he in a hurry now? "I'll be back tomorrow." He said at nagpaalam na.

Hindi na sya nagpahatid sa labas kaya naman pinagpatuloy ko na lang ang naudlot kong papanoorin.

Kinabukasan tanghali na akong nagising dahil bukas pa ako papasok sa work.

Nang makababa na ako ay naabutan ko si Nay Minda na naggagayak na ng pagkain sa lamesa kaya naman naupo na ako.

"Good afternoon, Nay." Bati ko ng makaupo na ako.

"Kamusta ang tulog mo? Wala ka bang nararamdaman?" Umiling naman ako sa tanong nya.

"Sigurado ka bang papasok ka na bukas? Kaya mo na ba?" Tanong nya uli.

"Don't worry Nay kilala ko naman ang sarili ko kaya alam ko kung kaya ko ba o hindi." Pagsisigurado ko sa kanya.

"Mabuti naman kung ganon." Sabi niya.

Kumain na kami at pagkatapos ay nagligpit na din si Nay Minda. Nagpresinta pa nga ako na ako na ang magliligpit pero napagalitan lang ako kaya naman umakyat na ako sa taas para magpahinga.

Nang makaakyat ako ay naabutan ko na nagriring ang cellphone ko. Nang tignan ko kung sino ang tumatawag ay nakita ko ang pangalan ni Tori kaya naman sinagot ko agad ito.

"Hoy gaga, totoo ba?!" Bungad nya sa akin.

"Totoo ang ano?" Nagtataka naman na tanong ko sa kanya.

"That you're pregnant, duh?" Napailing na lang ako dahil sa sinabi nya bago sya sinagot.

"Yeah, kaya maghanda ka na okay? Ninang ka." I said.

"No way, hindi ako papaya na Ninang. I'm her rich tita." Sabi nito.

"And how sure are you that my baby is a girl?"

"Well, I prefer a girl so make sure that she's a she."

Aba, may request pa akala mo naman nakasalalay sa akin ang gender ni baby.

Nagchikahan lang kami ni Tori ng mga dalawang oras dahil dumami na ang customer nila at kailangan na nyang mag assist.

Nahiga lang ako hanggang hapon at dinadalhan na lang ako ni Nay ng pagkain dahil tamad na tamad talaga akong gumalaw pagkatapos nang pag uusap namin ni Tori. Pagdating ng gabi ay dumating ang mga pinsan ko na may dala dalang mga pagkain gaya ng prutas at gulay at kung ano ano pa. Hindi na ako nag abala na bumaba dahil nag aayos pa lang ako ay bumungad na sila sa harapan ko at nagkanya kanya ng pwesto sa loob ng kwarto ko.

Si Nic, Kess, at Vin ay nakahiga na sa kama ko habang si Mako ay dumiretso sa veranda at doon naupo. Sila Zen at France naman ay naupo na sa couch. Inikot ko pa ang paningin ko dahil hindi ko makita si Jeyci at mukhang nahalata naman ni Zen iyon dahil bigla syang nagsalita.

"Jeyci can't come cause he need to attend a dinner meeting." Sabi nya na ipinagtaka ko.

Dinner meeting? Psh, if I know makikipagdate lang yon eh. Kilala kong hitad ang lalaking yon kaya alam ko mga padinner meeting non.

"Kumain na kayo?" Tanong ko sa kanila habang naglalakad papunta sa sofa.

"Yeah, kumain na kami sa office kanina." Sagot ni Mako na tinanguan ko.

They stayed in our house for hours up until they decided to go home at nagkanya kanya ng uwi sa mga bahay bahay nila.