Dear, Joey

8

I sigh when for the 10th time I heard the knock at my door. Its Sunday and obviously I don't need to work. Sarado din ang plantation at may nag me-maintain na mga hardinero dun kaya ayos lang kung wala ako.

Wala din si Mom at Jullie because I let them for awhile. Meaning, pumunta sila sa manila kasama si Kuya. I don't even know what time it is, but I think umalis na sila dahil naalimpungatan ako kanina sa halik nila Mom.

I sigh. Salamat naman at wala na.

I groan when I heard it but its loud even more. Para ngang galit pa yung kumakatok. Sino ba yun? aside from our maids wala na.

Wala akung nagawa kundi tumayo at padarag na bumaba ng kama. Nasulyapan ko pa sa body mirror ang itsura ko. Magulo ang buhok sa likod, over size shirts and a short short. Inaantok pang lugo lugo akung binuksan ang pinto. My eyes are so heavy, late na rin kasi akung natulog dahil kay Jemaine na wala atang schedule sa buhay at gusto akung kausapin kahit gabing gabi na.

“Ano ba Amy? natutulog pa ko oh" inis kung kamot at sandal sa hamba ng pinto.

Pikit ang matang nakasandal ang ulo ko habang hinihintay ko syang magsalita but I waited for a minute, but she didn't talk.

Nakasimangot na marahan kung binuksan ang mga mata ko, una kung nasalubong ang leeg na halata ang Adam’s apple with board shoulders and bicep, napaayos ang ulo kung umangat ang tingin, mapulang mga labing kurting puso, matangos na ilong na may cut sa gitna nito, malalim at itim na magagandang mga mata, dude tinalo pilik mata ko sa haba!

Napakurap ako ng marealize na hindi katulong ang nasa harap ko.  May bumara sa lalamunan ko lalo na ng makita ang pagkakatitig nya sa akin.

Jesus, its one of the friends of Kuya Lenuel!

Marahan akung umayos ng tayo at humalukipkip sa kanya. Tumikhim ako at nag-cross arms. Gusto kung tumambling papasok ng kwarto at pagsarhan sya ng pinto, my mind is screaming, and I felt my face heat. For heaven's sake I don't have a bra! and there’s a man in front of me, very fresh at sobrang bango titigan. Ito na nga siguro ang sinasabi ni Jemaine na the almighty Tegan Alfonso Marval.

"H-Hi. " I f*****g stuttered. Damn.

Marahan syang ngumiti.

"Hi" balik nya maintaining the beautiful smile.

This is awkward. so much.

Naka kaki short sya at leather na tsinelas. Like his at home. Hindi sya sumama kila Kuya. Why?

"Your here...?" it's a question. I will never confuse in my whole life damn.

"Yeah... I stayed" tango nya. Tinitigan nya ko habang maaliwalas ang ngiti.

Napalunok ako at gustong mapapikit. Nahihiya ako. Tragis.

Ang gulo ng buhok ko, having my bare face is so embarrassing, and I think its oily humiliating. This is too much to take in one morning day.

"I figured…" tango kung sabi na ikinakurap nya.

" I-I mean why not right...? Uhm, can you wait in dining. I'm sure you want breakfast. Just ask anything. Give me a minute." mabilis kung sabi.

Hindi ko na sya hinintay pa at mabilis na pumasok sa loob.

Patakbo akung pumasok sa loob ng banyo at tumili ng malakas. Paulit ulit akung napamura sa isip dahil sa nangyari. Para akung kinakain ng sahig sa sobrang kahihiyan. I can't even think straight.

But on the second, Bakit naman ako kakabahan? Its just things happened... right?

Ugghh. This is so not good right now.

Mabilis akung nag ayos, buong oras na naliligo ako ay hindi nawala ang pula sa pisngi ko. Nakakahiya talaga kasi yun. All my body screaming shame for what I've done there. Plus, the fact of my lack of decency. My God!

Baka isipin nun inaakit ko sya? f**k no way! there’s no way he thinks that way Jullienna!? Damn. I'm being paranoid.

Bumaba ako makalipas ang 20 minutes or more I don't care.

Pumasok ako sa Dining ng wala akung nakitang nakahain. Kunot noong lumabas ako at pumunta sa Kitchen. Dun ko sya nakitang naka upo sa stall at sa harap nya ay may cereal at gatas. Yun lang habang busy sya sa phone nya.

Agad syang bumaling sa akin at ngumiti. Ngumiti din ako at lumapit ng kaunti.

"Ahh Yun lang ang kakainin mo? Sana nagsabi ka kila May."

"I think they go home…" Wow pati boses maganda. That's so dangerous.

Napawi ang ngiti ko. So, did he just tell me that we were just the two here? for like now? As in wala sila Kuya? si Jullienne? Even the maids?!

I think I need a drink. 

"Can you lend me your phone for a second?" lahad ko ng kamay sa kanya.

He doesn’t even hesitate. Patay ang phone at may password.

"What's your password?" abot ko ulit sa phone nya.

"Its 51612 " he said looking at me.

Napangiwi ako sa isip. Did he just give me his phone password? Well, wala naman sigurong masama dun. Hindi naman ako magnanakaw o ano. But I think that's odd. Never mind.

Napapatangong binuksan ko yun at agad na denial ang number ni Kuya. I always memorize all the numbers of them. Pati kay Jemaine.

"Hello, Man., zupp?" Bati agad nya.

"Kuya its me... Where’s the maids? Pina day off mo?"

"Joey? yeah... They deserve it. Alam mo naman yun ah tuwing linggo"

I sigh.

"Iniwan mo dito si Tegan without the breakfast or anything to eat ano ka ba naman!? What are you thinking? dapat inutos mo kay May man lang? " kastigo ko.

"Uhm. Sorry then... Hindi naman yan masyadong kumakain pag breakfast. Tsaka andyan ka naman. Cook something. He wants to stay there for awhile. Ok lang sayo?"

"Its fine to me but still think about possibility Kuya. Its 10 already. Saan na kayo? Kumain na kayo? Don't tell me Di kayo kumain bago umalis?" sumulyap ako kay Tegan na nanonood sa akin. Ngumiti ako bago pumunta sa ref at namili ng lulutuin.

"Kumain kami sa daan, Papasok na kami ng Manila..."

Napatigil ako.

"Yah. Jullie shouldn't eat fast food, baka pinakain mo yan ng fries or Ice cream? Mom didn't even say no to her."

"Its just a little bit Joey." Defensive nyang sagot.

"See! Kuya magiging hyper yan. Bahala kayo! Mapapagod yan eh" inis kung balik at nagbaba ng manok.

"Hyper na nga eh" tawa nya sa kabila.

I groan before looking at Tegan na nasa akin ang tingin.

"Allergy ka ba sa manok? or any allergies may be?"

“I don't have any allergies"

Narinig ata yun ni Kuya dahil tumawa sya sa kabila.

"His lying, allergic yan sa peanut Joey. Wala daw eh. loudspeaker mo.."

Nangingiting binaba ko ang phone sa counter table sa tabi ni Tegan.

"Peanut is your weaknesses, Man! Joey Wag kang gagawa ng kare kare even though its your best dishes."

"Your nosy." Iling ni Tegan habang pinapanood akung tumawa.

"Your one lucky bastard huh. Minsan lang magluto si Joey pero ikaw naka tsempo. Bunso paluto din ako.." ungot ni Kuya sa kabila na sinabayan ng tawa.

"Anything you want if you visit Kuya?" tawa kung tanong.

Tumayo si Tegan at tumabi sa akin para sipatin ang mga nilabas kung ingredients.

"Yes! I'll visit often then. wait for me there."

"Fine, drive safely. bye na."

"Bye..." tawa nya pa.

Napapailing na lang na bumaling ako kay Tegan na busy sa pagtingin sa nilabas ko.

"Thank you…" nguso ko sa phone nyang nasa lamesa.

Tumango sya.

"Do you need help?"

"Yeah, Sure."

I give him a knife and a chapping board at apron. Busy ako sa pagchup ng manok ng may marinig akung sumisinghot.

Napasulyap ako kay Tigan na nagbabalat ng sibuyas. May na chup na syang isa. I find it funny to see him like that.

Nabigla ako ng kukusutin nya sana ang mata nya. His insane.

"Hey. don't do that." natatawa kung sabi at naghugas agad ng kamay.

Bumaling sya sa akin na namumula ang mata at naluluha, papikit pikit pa. His so cute.

Natatawang agad akung nagpunas ng kamay at piniligan ng mga kamay nyang nagpupunas ng luha. Kumuha ako ng tissue at ako na ang nagpunas ng mata nya. His so careless.

"Your being silly, mas maiiyak ka nyan eh Nasa kamay mo yung residue ng sibuyas. Come here" amuse kung sabi sa kanya at natatawang hinila sya sa sink. Ang laking tao di marunong magluto. Even his hands are so soft like he never got a chance to do anything. Ano ba sya?

Kahit prinsipe may kalyo na pero sya parang marshmallow sa lambot.

"Hmm. Dahil nasa kamay mo yung residue ng sibuyas at mahirap yung alisin sa kamay kahit mag sabon ka pa, ang ginagawa ko I use the knife like this. you shouldn't face the sharp in it dahil for sure masusugatan ka kaya sa taas mismo like you clean it till on the tips on your fingers. hanggang sa mawala ang amoy" Explain ko sa kanya. Attentive syang tumango at ginawa ang pinakita ko sa kanya.

Ng matapos ay malaki ang ngiti nyang bumalik sa akin. Ang pula pula pa rin ng mata nya. Natawa na lang ako. Nagpalit na lang kami ng gagawin at pinakita muna sa kanya ang pagtadtad ng manok.

Ginawa ko naman ay ang paggayat ng mga ingredients bago nagluto ng breakfast namin para isahan na lang ang lunch at breakfast. Nagsaing ako ng kunti habang nakasunod naman sya palagi sa mga galaw ko. Pinapanood ang ginagawa ko. Ako na lang ang nag adjust dahil palagi syang humaharang o kaya nasa gilid ko. Its uncomfortable lalo na at ang laking tao nya. Palagi akung nababangga sa dibdib nya na tinatawanan na lang namin kahit awkward.

Mag e-eleven kami natapos at dun na rin kami kumain sa kusina. Magana syang kumain at tinabi ko na lang ang cereal at gatas.

"Do you have anything to do after?" Bigla nyang basag sa katahimikan. Napakurap ako.

"Matutulog."

Tumango sya at bumaling sa pagkain. Napangiti ako. He seems dissapointed.

"Gaano na kayo katagal ni Jullienne?"  balik kung tanong.

Nanlalaki ang matang bumalik sya sa akin. Halatang di inaasahan ang tanong ko. Why not right?

"Walang kami." tinitigan ko lang sya. Biro ba yun?

Tumuwid sya ng upo at tumikhim.

His really handsome.

"I-I mean..." He sigh. Nahihirapan syang sabihin. My eyebrow twitch and I sense something.

"In a relationship? MU? Complicated? Fling? Fubu? or none of the above?" napapangisi kung tanong sa kanya.

Nakita ko ang pag seryoso ng mukha nya at ang pagkatitig nya sa akin alam kung naaasar sya sa tanong ko. Hindi nya ma explain.

I lean to the table at napapatango na lang.

"I knew it. Flings doesn't sound bad" tudyo ko.

“I-Its not like that" tanggi nya and he just curse under his breathe.

Natawa ako at nailing. He seems pressure of something. Wala namang masama sa tanong ko but why he can't answer such a simple question?

"Its ok. That's a hard question. Would you like a tour later? Baka ma bored ka dito mamaya..." ngiti kung sabi sa kanya.

Marahan syang umiling. Wala na ang ngiti sa mukha nya at seryoso na. Para pa nga syang may maitim na ulap sa bandang ulo nya. He turns gloomy.

"Ok…" simple kung sabi at tahimik na tinapos ang pagkain.

Hinugasan ko ang pinggan at basong ginamit ko bago nagpunas ng kamay. Sumulyap ako sa kanya at nakita ko ang seryoso nyang tingin sa pagkain.

"If you want to stay here for days feel free to stroll around, or better yet ask the maids for destination."

Sumulyap lang sya sa akin at tumango. Ano bang problema nya?

I just sigh and walk out to go upstairs.

I need to sleep more.