Dear, Joey

4

"Do what?" balik kung tanong.

Mas lalong dumilim ang mukha nya at parang napupuno sa akin.

"This mess! Why didn't you tell us that mom and Dad are going separated?! Nalaman na lang namin kay Dad who's no where to be found and Mom who's miserable right now with a divorce paper on her desk!" mariin ngunit marahan nyang pahayag.

Kinakabahan ako sa galit nya but seeing him concern about this family makes me mad more. That finally, he had concern about this family.

"Ohh. The papers... Napirmahan na ba ni Mom? I need to take it to our lawyer." anya.

"Jullieanna!" agaw nya sa sasabihin ko pa sana. Namumula na ang pisngi nya sa galit sa akin.

"Kuya Lenuel..." saway ni Jullienne.

Kung pwede lang umirap ginawa ko na.

"How could you?! Paano mo nasasabi yan? Ikaw dapat ang pumigil sa paghihiwalay ng magulang natin Jullienna but seeing you right now makes me regret na umalis ako dito!" sigaw nya habang humahakbang palapit sa akin.

Mabilis syang hinarang ni Jullienne at tinulak palayo sa akin. Nag sitayuan na rin ang mga kasama nila sa tensyon na bumalot sa buong lugar.

Mahinahon lang akung nakatitig sa kanya. Ang pula ng mata nya at nanginginig ang katawan sa galit sa akin.

"Lenuel... Jullieanna. Stop it!" sigaw ni Mom. Pababa sya ng hagdan. Di ko sya tiningnan o sinulyapan man lang.

Kuyom ang kamaong nilabanan ko ang titig nya.

"Sana nga... Nagsisisi kana lang hindi ka na lang umalis. Sana nga Kuya! Sana nga inuna mo muna itong pamilya na to kisa sa pag momove on mo na hindi naman matapos tapos. At sana nga, narealize nyong bumalik ng hindi pa nawawasak tong pamilya na to because clearly nangialam lang kayo sa puntong tapos na ang pagtatalo. And finally... Naging concern na kayo sa amin." mahinahon kung pahayag.

"Are you saying na wala kaming pakialam Jullienna? For God's sake... Nawala lang kami saglit_"

Napangisi ako. Is she that blind?

"Stop saying nonsense Jullienne. Let's end this conversation. Dad wants to be free from Mom because of her best friend. Dad never wants to be martyr anymore, so he decided to let go Mom. I supported him which I know you finally knew from very beginning that mom had an affair with Tito. Don't worry..." naging paos ang boses ko sa huli kaya tumigil ako. Ang sakit lang talagang malaman na ako ang pinaka huling naka alam.

Naramdaman ko si Mom sa likod ko waiting for me to continue.

I heard her sob. Sana na-realize nyang mali ang ginawa nya dati pa.

"He will never commit suicide… Let him go. His travelling around the world. Finding himself… again. Ako muna ang mag ma-manage sa hacienda. If you want a vacation, feel free to go around. Mom will stay whenever she wants. Ayuko na tong pag usapan pa. Please lang " paos kung paki usap sa huli.

"Jullienna!" sigaw ni Kuya at mukhang punong puno na sa akin.

Di ko sya pinakinggan at humarap kay Mom na nanginginig habang umiiyak na nakatingin sa akin. Nanlabo ang paningin ko sa huling unti unting tumutulo.

"Hindi pa tayo tapos mag usap! Wag mo kung tatalikuran!" dumagundong ang sigaw ni Kuya sa buong lugar.

Mabilis na umawat si Mom at lumapit sa dalawa.

"Tang'na... Ito ba ang isusukli mo sa amin ha! Wawasakin mo na lang ganun kadali__"

"Bullshit Kuya!" burst out ko. Naagaw ng sigaw ko ang boses nya.

Habol ang hiningang humarap ako sa kanilang lahat. Dalawa na silang naka yakap kay Kuya at pilit itong pinapahinto. Natigilan lang sila sa sigaw ko.

"Kayo ang sumira ng pamilyang akala ko buong buo! Ginawa nyo kaming tanga ni Dad! Si Jullie?! Si Jullie Kuya!" sigaw ko at tinuro ang itaas kung nasan si Jullie.

Parang unti unti akung nauubos habang nakikita ko ang inosente nyang ngiti.

"Y-You tell me... Why? Why?! Why you let her witness this!" mariin kung sabi habang pilit na pinapalis ang luha kung ayaw paawat.

"Why did you do this to me?! To Dad?! Tell me... Habang wala kami ni Dad nagbubuhay masayang pamilya kayo sa manila? Masaya ba kayong sinasaktan kami?! Tinanggap ka ni Dad Kuya... He treated you like his son. He loves you like his own son!"

Parang nawalan ng lakas si Kuya at napatulala lang sa akin. Napapahagulgol naman si Mom na humahakbang palapit sa akin at nanginginig na inaabot ang kamay ko ngunit pilit ko yung nilalayo sa kanya.

Napapatakip naman ng bibig si Jullienne habang umiiyak na nakatitig sa akin.

"J-Jullieanna... I-I'm sorry. Baby... I'm sorry. Please... I'm so sorry..." iyak ni Mom.

Huminga ako ng ilang beses at pilit na pinigilan ang emosyon.

"Hindi ako ang sumira Kuya... Kayong lahat... Ginagawa ko lang ang sa tingin kung tama para sa akin at kay Dad na dapat noon pa nangyari."

"You don't know anything Jullienna. Please tell me where's Dad?" samo ni Kuya.

Di ko sya pinakinggan.

"Jullie carrying my dad’s name... Magkita kita tayo sa korte kapag gusto nyo syang kunin sa akin. Magkamatayan na pero hinding hindi ko sya ibibigay sa inyo." matatag kung sabi at kinalas ang pagkakahawak ng kamay ni Mom sa akin.

Napasinghap sya ng malakas. Mabilis akung tumalikod sa kanilang lahat at matatag na naglakad papuntang hagdan. Walang gigiba ng matayog na pader na syang gagawin ko sa pagitan nilang lahat. Wala.

Kinagabihan ay walang bakas ng pag iyak ko. Masaya kung hinarap si Jullie habang inaayos sya para matulog. Tumabi ako sa kanya ng mahiga kami. Tinago ko ang mukha ko sa manipis nyang balikat. Tumulo ang luha ko ngunit mabilis ko yung pinunasan.

"Tita mommy ok ka lang po?"

Napangiti ako kahit gusto ko ng umiyak.

"Yes Baby... Sleep na." masigla kung sabi at hinigpitan ang yakap sa kanya at pumikit.

The next day was hell for me. Nag-stay pa sila kuya and it's made me feel so distant. Kaya pinipili ko na lang na manatili sa hacienda at flower farm. Dun ko tinuon ang pansin ko at kay Jullie.

I continue my life like it's nothing. Ang kwarto ko lang ata ang nakakaalam ng pag iyak ko tuwing umaga at pagpasok sa banyo para hugasan ang hinagpis ko.

For more than 23 years of my life I thought that it's perfect, na kahit wala si Jullienne at Kuya Lenuel ay ok lang kasi nandyan sila mom and Dad but right now, I can't even utter a word for Mom.

Sa pagtawag ko kay Dad every end of the day, hindi ko man lang masabi na hindi kami ok kasi alam ko mas sya kung pinaka nasasaktan. Sya yung pinapatay sa sakit.

I can't imagine that this would come. My other relatives says that my parents are the version of true love, true promises kasi for the past 25 years of their marriage minsan lang silang mag away, palaging sweet sa isa't isa, always holding hands, parang hindi sila nag fa-function ng wala ang isa.

I've never wanted this, but it is the right choice. For us, for mom and for Dad.

"Joey? Ma'am?"

Napakurap ako at napatingin sa gilid ko. Nasa likod ako ng flower house ko at gumagawa ng design for up coming event.

"Ohh Jes? Bakit?" takang tanong ko. Nagtataka man ay nakita ko ang pamumula ng pisngi nya at halatang may kung ano sa kanya.

"Uhm. May mga customer po kasi tayo." ngiting ngiti nyang sabi.

Nagtatakang binaba ko ang gunting na hawak ko at sumandal sa back rest.

"Yeah and?" marahan kung sabi.

"Sobrang... Ang ga-gwapo po kasi!" exaggerated nyang sabi at nagtitili pa.

Napangiti na lang akung naaaliw sa kanya.

"Ohh bakit nandito ka kung ganun?" takang tanong ko ulit.

Biglang pomormal ang ayos nya.

"Gusto po kayong makausap ng isang gwapo… Ang sabi po kasi ay kailangan po nilang maka usap ang nag mamay ari ng Hacienda De Lucia... Mukhang business meeting ang gusto nilang mangyari dahil po naka business suit silang lahat. Yummy~" pakanta nyang sabi sa huli.

Natawa ako at napaisip sa sinabi nya.

"Ano ba ngayon?" takang tanong ko sa sarili.

"May 15 po.." sabat nya.

Napangiwi ako at agad na napatayo. Damn. Sinabi na sa akin to ni Dad bago sya umalis more than a month ago. Such a fool of me. Napatingin ako sa loose shirts kung malaki sa akin at ripped jeans ko and my messy bond.

Napapasinghap na lang na inayos ko ang tikwas kung mga buhok at nilagay sa gilid ng mukha bago nagmartsa papasok ng bahay.

Pretend Joey. Pretend.

Nagtatakang sumunod sa akin si Jes.

"Where are they?" bulong kung tanong.

"Sa living room Joey." sagot nya. Napapakagat labing huminga na lang ako ng malalim at confident na sigurado ang lakad.

Unang bumungad sa akin ang tulalang si Riza habang nakapangalumbaba sa tatlong naglalakihang tao sa mini living room namin. Nagtaas agad ng tingin ang isa sa kanila ng makita akung palapit habang malaki ang ngiti ko. I knew him.

Ngumiti din sya at tumayo agad.

"Hi…" bati nya agad.

"Hi to you too…" magiliw kung sabi.

Natawa sya at naglahad ng yakap sa akin. I give him that. He gives me a bear hug which I laugh because he always like that to me. Inangat pa nya ko sa ere because of that.

"I can't breathe." tawa ko habang sinasapak ang braso nya.

Natatawang pinakawalan nya ko.

"I just missed you. It's more than a year since I saw you. "

Tumango ako at nagkabit balikat.

"Yeah... As usual. Always busy in our business just like you." ngiti kung sabi.

"That's what our Jullieanna thinks... Oh by the way. I would like you to meet Mr. Ignacio and Mr. Del Cano. Gentlemen my cousin Joey "

Bumaling ako sa mga kasama nya na pormal na pormal sa amin.

Naglahad agad ako ng kamay. Tama nga ang sinabi ni Jes. Gwapo sila at mukhang madadagdagan na naman ang watch list ng mga florist ko.

"Nice you meet you Ms. De Lucia." ngiting sabi ni Mr. Ignacio.

Tumango ako at bumaling sa katabi nya. Tumango lang sa akin si Mr. Del Cano at nakipagkamay ng ilang sigundo. Kumunot ang noo ko ng diritso lang syang nakatitig sa akin. Ngumiti ako bago bumaling sa pinsan ko. His Javon Salvacion De Lucia. My first cousin in my father side.

"I'm sorry about my father. He needs to take a break kaya ako muna ang sumalo sa mga gagawin nya this coming months na wala sya but I assure you na updated pa rin sya sa partnership between us if you may want our farm to deliver your needs."

"I heard about what happened. " sabat ni Jav.

Kailangan ba talaga sabihin yun?

"Things happened like that Jav. And I'm sorry if I'm not ready to meet you this way…" paumanhin ko habang umuupo kaming lahat.

I cross my legs and confidently look each one of them. May kanya kanyang tindig ang tatlo na halatang sanay sa ganitong pagtatagpo.

"It's fine... Biglaan din ang pagpunta namin kaya ayos lang." ngisi ni Mr. Ignacio. there's something about his eyes while staring at me.

Tumango lang ako sa kanya at binalingan si Jav para sa renewal ng partnership ng business ni Dad at nilang tatlo. Pagkatapos ng meeting ay malugod ko silang hinatid sa labas for formalities.

"So, I'll see you tomorrow in the city?"

Ngumiti ako kay Jav. He always mentions this to me and its a good timing for the both of us dahil pupunta rin akung manila.

"I supposed so Jav just email me the address. Magkikita rin naman kami ni Jem doon so I'll see you there" sagot ko habang tinatanaw ang dalawang kasama nyang nauna ng pumasok sa sasakyan. Napansin kung napatigil sya at agad na tumingin sa akin.

"Really? S-She's here?" napapalunok nyang tanong.

I know his reaction. Napapangiting humarap ako sa kanya habang marahang tumango.

"Hmmm. She's.... She's getting married" marahan kung saad na nakapag paawang ng labi nya. Now Jav what will you do with that reaction? Gaya mo rin kaya si Kuya kapag narinig to?

Napapalunok na umiwas sya ng tingin.

"Talaga?" sagot nya.

"Oo. The reason why she came back. She wants me to organize her wedding decoration. Its more than 6 months seens they are preparing for their wedding, I'm sure papadalhan ka."

"Alright... Kita na lang tayo bukas." Napatigil ako at napatitig sa ngiti nyang pilit na pilit. I saw his eyes nothing but darkness.

"Ok" tango ko at pinanood syang pumasok sa sasakyan. 

Napabuntong hininga ako at inipit ang tikwas na buhok. He never said anything as well as Kuya Lenuel but I know they are both still hurting because of one woman and that is my best friend. I don't know about their past, but I know Jemaine that time. She's a woman who let everyone go to save herself even though it’s breaking her beyond repair. That's a selfish act but I'm proud of her