(Filipino) The Terrestrial Rescue

CHAPTER 2

Calvin's POV

Time: 6:00

Sobrang dami ng kabaliwan ang naranas ko in just one day, ang paghinto ng time, pagkilala kay Nicholas na sinabi niya sa sarili niya na time traveler sya at ang tungkol sa pagsalba sa buong mundo. Pero ang mas hindi ko naiintindihan ay ang:

"Bakit mo namang balak na manirahan dito sa apartment ko?!" sigaw ko sakanya ng mahina, habang sinusuri niya yung maliit na television sa sala ng apartment ko.

Tumingin sya sakin, "I mean duh! Gusto mokong matulog doon sa garahe?"

"Pwede rin naman, bumalik ka nalang dito kapag gusto mo akong kausapin..."

"SO RUDE!" sigaw niya at bumalik siya sa pagsusuri sa television ko.

"Wag mong galaw-galawin yan, baka masira yan" I warned but she doesn't seem to listen at all, this bitc-

"Pasensya kana, wala kasing ganito sa timeline ko eh" saad niya habang napahalakhak ng mahina.

"Paanong walang ganyan sa hinaharap? Eh diba Type 1 Civilization na kayo?"

"Kahit na naman Type 1 Civilization na kami doesn't mean na napapakinabangan namin lahat iyon. Yung nakikinabang lang naman doon ay yung bansang sumakop sa buong mundo eh" bigla siyang sumimangot pagtapos niya itong sabihin, sino ba talaga itong bansang sumakop sa buong mundo?

Humiga ako sa kama ko habang tumitingin sakanya, I blinked twice before asking her, "Sino yung sumakop ng buong mundo?" then she suddenly froze from her spot without moving an inch, then she sighed heavily.

"Hindi ko masasabi sa iyo yun, kung masasabi ko ito sa isang tao baka magkaroon ng extreme racism towards doon sa bansang iyon..."

"HUH? Pinatay na nga yung half nang humanity nung bansang iyon eh! Sila pa pinagtatanggol mo?" saad ko habang tumayo at tinignan siya ng blankong expression.

"K-kahit na! Kahit na maraming masamang ginawa nung mga taong iyon....kahit na pinatay ka nila sa hinaharap-" nanlaki ang nga mata ko sa mga sinabi niya.

"-hindi ko parin magawang magalit sa race na iyon..." ani niya at tumahimik ang buong kuwarto.

"Oo nga pala....hindi mo sa akin sinabi kung anong nangyari sa hinaharap kong sarili. Pwede moba sa aking ikuwento ito?" mahinhin kong tanong at nagiba ang expression sa kanyang mukha, nakasimangot siya na parang may gustonh ilabas pero hindi niya makaya.

"....H...hindi ko pwedeng masabi sa iyo iyon. Masyadong marami kanang nalalaman sa hinaharap baka maapektuhan ng timeline ko dahil dito..." ani niya.

I just groaned loudly and dig ny face to my pillow, "Fine fine, wala naman akong paggagamitan dyan anyways eh..." ani ko at sinilip ulit siya.

"Oum...pasensya narin sa biglaan kong pagtira dito sa apartment mo ha" ani niya ng may malambot na boses.

"Walang problema, make yourself feel at home" saad ko, Potek, bakit yun yung nasabi ko? I'm supposed to say 'Don't make any trouble for me' ani ko saking isip at napabuntong hininga nalang.

"P-pwede rin naman akong maging alalay mo, tsaka pinangako ko din sa future Calvin na proprotektahan kita hanggang sa matapos na ang gagawin ko dito" sabi niya, grabe naman yung future self ko parang hindi ako yung nagsabi noon ha.

"Edi sundin mo lang ang mga iuutos ko sayo, ako ng batas dito sa apartment ko" wika ko, kung sinabi niya iyon ng walang hesitation edi pagsasamantalahan ko nalang ito at gagamitin siya sa mga gawain sa bahay.

"Naiintindihan ko, Calvin" sagot niya.

"Kung naiintindihan mo, sa lapag ng kama ko ang magiging higaan mo hanggang sa matapos yung misyon mo di-" I paused and got into realization.

"Ano nga pala yung gagawin mo dito? Paano mo gagawin, to be exact?" tanong ko ulit at napangiti lang siya dito na abot hanggang tainga, "Hindi ko pwedeng sabihin ito sa iyo"

"Para namang sobrang sec-"

"Pero....sasabihin ko din ang plano ko sa iyon when the right time comes" ani niya at napabuntong hininga lang ako dito, anong 'when the time comes' pa.

"Balita Ng Buong Bansa!-" narinig kong biglang may nagsalita at nung tumingin ako kung saan, binuksan pala ni Nicholas yung TV.

"Ah! Ayun pala yung buksanan niya..."

"Wag kang maggalaw dyan ng kung ano ano..." saad ko at nakitang nakatitig lang siya sa mismong harap ng TV.

"Hoy nakikinig k-"

"Bigla bang na-distort yung time and space?" tanong niya, nawala yung focus ko doon dahil sa kinausap ako ni Nicholas about sa future.

"Oo" sagot ko, "T-teka lang...may kinalaman kaba sa pag-"

She look at me with a slight shame then nodded, so she was the cause of all the commotion about the strange feelings.

"Maybe...because I distorted the space and time curve flow nagkaroon ng strange phenomenon dito sa earth..." ani niya, it seems she knows what she'd done.

"Alam kong madidistort ko ang time and space dahil sa sinabi mong Theory Of Relativity. But nevertheless, kahit na alam ng future self mo iyon tinuloy niya parin..." saad niya, hindi ko naman tinatanong ang about dito.

Napakamot nalang ako sa ulo at napabuntong hininga, "Sige, sige. Alam ko na naman na mangyayari ito after hearing your side pero wala akong sapat na budget para pakainin ka" ani ko.

"Bakit....wala kabang kasama sa bahay?"

"Wala"

"As in?"

"As in.."

"Paano yung....ano bang tawag doon...mga magulang mo?" napahinto ako dito, I didn't want to go back to that topic again.

"They died" simple kong saad at parang pinagsisihan niyang tinanong niya ito sa akin.

"Oh...I'm sorry" saad niya at tumahimik na ulit ang apartment ko.

Humiga nalang ako sa kama at siya naman ay umupo nalang bigla sa baba ng kama ko at humiga ng walang sapin man lang.

"H-hoy, may kumot at isang unan doon sa table doon oh..." ani ko habang nakasilip lang sakanya.

"Maraming salamat nalang pero gusto ko ng walang banig" saad niya at ngumiti sa akin, weird. I've always thought na ang mga tao sa future ay magiging maarte dahil advance na ang mga gamit nila pero ito si Nicholas, gustong matulog sa sahig na walang banig.

Hinagisan ko nalang siya nung isa kopang kumot at natulog na rin ako..

.

.

*KRINK!*.........*KRIK!-*

Minulat ko ng biglaan ang aking mga mata at narinig ulit ang nakakainis na tunog, nanggagaling ito sa ilalim ng kama ko. Sinilip ko ito at nakita si Nicholas na inaayos ang bakal niyang kamay.

"Ah! Nagising ko ba kayo?!" gulat niyang tanong.

"Hindi ba obvious?"

"P...pasensya na..." ani niya habang nakayuko, para siyang kawawang tuta pag ginagawa niya yun.

"Bakit ngayong oras mopa ginagawa yan? It's like-" hinatak ko ang orasan at tinignan kung anong oras na, "-3 in the morning!" diin kong saad sakanya.

"Pasensya na, kumati kasi yung nerves ko eh..."

"Nerves mo?!" nagtataka kong tanong.

"Bakal na kamay nga ang kamay ko pero nakaattach dito yung mga nerves ko para macontrol ko ito...at ako ang nagaayos ng sarili kong kamay" ani niya, that sounds so gross and so painful, sa isang normal na tao pero neutral lang ang expression ko.

"Tapusin mo na iyan, madidistorbo mo ako eh" saad ko at humiga ulit. The future is really weird and it's not what I see in movies and what I expected it to be.......