CHAPTER 36
SYVIEL POV
Tinawag niya ako sa pangalan ko hindi pasigaw, hindi pabiro, kundi ‘yung klase ng tawag na parang hinihila ang buong pagkatao mo palapit.
“Syviel.”
Huminto ang mundo ko sa isang iglap.
Hindi ko alam kung bakit, pero iba ang timpla ng boses ni Señorito Ferson noon. Walang inis. Walang panunukso. Walang galit. Tahimik, mabigat, at puno ng kung anong hindi ko maipaliwanag.
“Sumama ka sa akin,” dagdag niya.
Hindi ako sumagot agad. Sa dami ng beses na sinama niya ako kung saan-saan sa kwadra, sa hardin, sa kusina ngayon lang ako nakaramdam ng kaba na parang may mali… o tama… na mangyayari.
“Opo,” mahina kong sagot.
Hinawakan niya ang kamay ko. Hindi mahigpit. Hindi rin basta. Saktong hawak lang parang sinisigurong nandoon ako. At sa simpleng paghawak na ‘yon, may
