chapter 14
1066 Words
ICEY
Hindi ko alam kung anong mas malakas—ang tahimik na kaluskos sa labas o ang pag-init ng dugo ko sa kaba at inis. Oo, may takot, pero hindi ako yung tipo na titigil para lang manginig. Hindi ako iyon. Simula pagkabata, hindi uso sa akin ang umatras.
Kaya nang hilahin ako ni Ismael papunta sa likod niya, automatic kong tinanggal ang kamay niya sa baywang ko.
“Pwede akong tumayo nang mag-isa,” sabi ko, mababa pero matatag.
Napatingin siya sa akin—hindi niya inaasahan.
Kung inaakala niyang magpapabuntot ako sa kanya habang may banta sa labas, mali siya.
“Hindi kita tinatanong kung kaya mo—”
“Pero sinasabi ko,” putol ko. “Huwag mo akong itago.”
Hindi namin napag-usapan kung ano ang susunod na mangyayari dahil—
TOK. TOK. TOK.
Isang katok na parang nang-aasar. Parang alam niyang nandito kami. Parang gusto niyang makita kung sino ang unang bibigay.
Tumingin ako kay Ismael. Hindi ako umatras. Hindi ako umiwas.
“Kung may tao sa labas,” bulong ko, “mas malala ang mangyayari kung hindi natin haharapin.”
“Hindi ka lalapit sa pinto.”
“Try me.”
Narinig ko siyang napalunok, at sa unang pagkakataon, parang siya ang kinakabahan, hindi ako.
---
ISMAEL
She has guts.
Minsan nakakainis.
Minsan nakakabaliw.
Ngayon?
Nakakatakot sa lahat ng possible ways.
At oo, tama siya—matapang siya.
Pero iyon ang problema.
Takot akong gamitin ng taong nasa labas ang tapang niya laban sa kanya.
“Ismael,” sambit niya, bahagyang umaangat ang baba, “kung tingin mo uupo lang ako at maghihintay ng kapalaran, mali ka.”
At sumunod na kaluskos sa labas—mas mabigat, mas mabilis.
Narinig ko ang isang boses na hindi ko makakalimutan.
“Ismael.”
Lambing. Lamig.
Patay na alaala na bumabalik.
“Open the door.”
Nakita ko kung paano tumigas ang mukha ni Icey. Hindi natakot. Hindi nanghina.
Pumosisyon siya sa likod ko, pero hindi para magtago—kundi para maki-engganyo.
“Kilalang-kilala mo siya,” sabi niya.
“Hindi natin pag-uusapan ngayon.”
“Bakit hindi? Para mas alam kong paano titirahin kung sakaling kailangan.”
Tumigil ako.
Tumawa siya.
TUMAWA.
Habang may assassin sa labas.
“Hindi ito laro,” sabi ko.
“Hindi rin ako manika na kailangan mong itago.”
Damn it.
Kung ibang babae ito, siguro naitulak ko na papasok.
Pero si Icey?
She stares danger in the eye like it’s a challenge.
At mas lalong nakaka—
Hindi. Focus.
“Ismael.”
Tumawag ulit ang boses sa labas.
Mas malumanay. Mas mapanganib.
Kung may isang taong ayaw kong humarap si Icey… siya yun.
“Who is she, really?” tanong ni Icey.
Huminga ako nang malalim.
“She used to be assigned to protect you.”
Naningkit ang mata ni Icey. “Assigned? So—bodyguard?”
“No.”
Tumitig ako sa pinto.
“Killer.”
Hindi ko kailangang tingnan si Icey para malaman—hindi siya natakot.
Hindi siya nahilo.
Hindi siya nanghina.
Bagkus, narinig ko siyang suminghot nang parang… naaasar.
“So anong problema? Babae rin lang naman.”
I almost choked.
Babae rin lang naman?
Ang babaeng nasa labas ay nakapatay ng sampung tao bago tumungtong ng dalawampu.
“Hindi siya ordinaryong babae—”
“Ni hindi ako ordinaryong biktima,” sagot niya kaagad. “At kung tingin niya mahina ako, mas madali nating malalaman kung gaano siya kabilis tumakbo palayo.”
I had no idea whether to restrain her or admire her.
Pero isang bagay ang malinaw:
Hindi siya magiging tahimik na target.
At hindi ko alam kung bakit—pero mas nakakatakot para sa akin yun.
---
ICEY
Assassin.
Ex-partner ni Ismael.
At halatang may history.
Kung inaasahan ng universe na magmamakaawa ako o magkukulong sa closet, malungkot silang lahat. Hindi ako lumaki para maging kawawa.
Narinig ko ang yabag sa labas. Mabagal. Confident. Gusto niya kaming kabahan.
Hindi ako kabado.
Ang kabado dito?
Si Ismael.
At hindi iyon nakakatakot—
nakaka-curious.
“Ismael,” bulong ko, tumatayo nang mas diretso, “buksan mo ang pinto.”
Halos mapunit ang suot kong manggas nang pigilan niya ako.
“No.”
“Yes.”
“Icey, hindi—”
“Ismael.”
Mahina pero matigas. “Pag hindi mo binuksan, ako ang gagawa.”
He froze.
“Kailangan nating makita ang kalaban,” paliwanag ko. “Hindi tayo laging tatakbo.”
Tumagal ang tingin niya sa akin.
Galit. Takot. Frustration.
At sa ilalim noon…
Paghanga.
“You’re impossible,” sabi niya.
“Hindi. Matapang lang.”
At bago pa siya makatanggi—
Hinawakan ko ang doorknob.
Napa-ungol siya. “Icey, put that down—”
“Nope.”
At binuksan ko.
---
Lumamlam ang liwanag sa labas, parang tinakpan ng presensya ng babaeng nakatayo roon.
Maganda siya.
Maputi.
Mahinang ngiti na parang hindi nakapatay ng tao.
Pero ang mata niya?
Iyon ang hindi ko nagustuhan—
tinitingnan niya ako na parang ako ang premyong inaabot.
“Hi,” sabi ko, walang bakas ng panghihina.
Nag-angat siya ng kilay. “You must be Icey.”
“Bakit? May problema?”
Narinig kong halos mapatalikod si Ismael sa ginawa ko.
Well too late, Bodyguard Boy.
Ang babae ay ngumiti nang parang ako ang larong pinakahihintay niya.
“Bold,” she said. “Hindi ka man lang natatakot?”
“Ba’t naman ako matatakot sa’yo?” sagot ko. “Eh nag-iisa ka lang.”
Nagbago ang mukha niya—konti lang—pero nakita ko.
Nairita siya.
Good.
“Ismael,” tawag niya, hindi inaalis ang tingin sa akin. “She’s cute.”
“Try anything,” putol ko, isang hakbang pasulong, “at makikita mo kung gaano kabilis mabasag ang cute.”
Narinig kong mabilis na huminga si Ismael.
Hindi ko alam kung galit siya o amused.
Maybe both.
Pero ako?
Hindi ako aalis.
Hindi ako iiyak.
Hindi ako tatakbo.
Kung gusto niya akong kunin—
kailangan niya munang dumaan sa akin.
At kay Ismael.
At sa hindi niya alam sa akin.
“Ismael,” wika ng babae, shifting her weight. “Pwede bang pag-usapan natin ’to nang tayo lang?”
“No,” sagot ko agad.
She smirked. “Hindi kita tinatanong.”
“Well, hindi rin ako nag-aallow.”
Tumawa siya.
At doon ako nag-smirk pabalik.
“Good,” sabi ko. “Alam na natin kung sinong hindi uubra dito."
- Writer
