chapter 13
1338 Words
Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nagmaneho. Ang alam ko lang, sa bawat pagliko ng sasakyan ni Ismael, mas lalo akong bumababa sa isang lugar kung saan hindi ko alam kung dapat ba akong matakot… o dapat ba akong magtiwala.
Tumingin ako sa paligid. Lumalayo kami sa lungsod, sa mga matataas na gusali, sa seguridad ng mansion. Napapalitan iyon ng matataas na puno at lumalalim na anino ng umaga.
"Ismael," tawag ko, pinipilit gawing matatag ang boses ko.
“Pwede mo bang sabihin kung saan talaga tayo pupunta? ”
Hindi siya sumagot agad. Kumuyom ang panga niya, at ramdam kong iniisip niya kung dapat ba niyang sabihin sa akin o hindi.
“Sa safe house,” sagot niya sa huli. “Isang lugar na hindi alam ng kahit sinong tao—kahit ng karamihan sa mansion.”
Napatingin ako sa kanya, mabilis ang t***k ng puso.
“Safe house? Bakit kailangan kong pumunta sa safe house nang hindi ko alam? ”
Sa salamin, nakita kong bahagyang tumingin siya sa akin. Hindi mainit. Hindi mapang-asar. Hindi katulad ng mga ngiti niya kanina.
Seryoso. Delikado. Prangkong pamilyar, pero bago para sa akin.
“Dahil may taong naghahanap sa’yo,” sagot niya. “At hindi siya basta-basta.”
Nanlamig ang batok ko.
“Ismael… sino? ”
“Kung sino man siya, may access sa impormasyon mo,” sagot niya. “Alam niya mga schedule mo, alam niya yung mga lakad mo last week, at—”
Huminto siya sandali.
Para bang may sinabi siya dapat… pero hindi niya nasabi.
“At? ” pilit kong tanong.
Napabuntong-hininga siya.
“At sinusubukan niyang pasukin ang lugar mo.”
Napalunok ako nang mariin. Biglang nawala ang inis ko sa kanya. Napalitan iyon ng takot na hindi ko inaasahang mararamdaman ngayong umaga.
“Bakit hindi agad sinabi ng tatay ko? ” bulalas ko.
“Dahil ayaw niyang mag-panic ka,” sagot niya. “At… dahil may pinagkakatiwalaan siyang tao para dito.”
Hindi ko inaasahan ang kasunod:
“Tayo ang dalawang iyon.”
Natigilan ako.
“Tayo?”
“Bakit ako? ”
Isang titig ulit sa salamin.
Isang mabigat, diretso, walang takas na tingin.
“Dahil ikaw ang target.”
At sa ibang boses niya, may dagdag pang hindi niya sinabi.
Ako ang dahilan kung bakit narito siya.
---
Pagdating namin sa safe house, hindi iyon mukhang safe house. Hindi abode ng mayayaman. Hindi lugar na may chandelier at marmol tulad ng mansion. Hindi rin mukhang taguan ng kriminal.
Isang maliit na bahay.
Nakatago sa likod ng mga puno.
May lumang gate at dingding na parang hindi naalagaan.
“Dito? ” tanong ko, hindi maitago ang takot at pagtataka.
“Mas ligtas kapag parang walang kahulugan,” sagot niya.
Bumaba siya agad ng sasakyan at binuksan ang pinto ko. Hindi ko alam kung bakit lagi niya itong ginagawa. Hindi ko rin alam kung ako lang ba o parang iba ang paraan ng pagtitig niya ngayong malayo kami sa mansion.
Para bang… mas hindi siya nagtatago ng totoong ugali niya.
Pagkapasok namin sa loob, agad niyang sinara ang pinto. May ilang scanning devices siya na hindi ko alam kung saan nanggaling. Parang biglang iba ang mundo niya rito.
Tahimik lang ako habang naglalakad siya sa buong lugar para mag-check. Seryoso. Nakatulungko ang mukha. Parang ibang tao.
“Ismael,” tawag ko.
“Pwede bang sabihin mo na ang totoo? ”
Huminto siya.
Tumalikod.
At saka ako tinitigan.
Seryoso.
Diretso.
At parang mas malalim pa sa dati.
“Hindi aksidente ang nangyari sa’yo noong nakaraan.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Ramdam ko ang panginginig ng kamay ko. Napaupo ako sa sira-sirang sofa sa gilid.
“Pero bakit ako? ” tanong ko, halos pabulong.
Hindi siya umupo. Tumayo siya sa harap ko, nakatalikod ng bahagya, parang nag-iisip kung paano niya sasabihin.
“Because of your father,” sagot niya. “And because of the company.”
“Hindi ako kasama sa business nila! Wala akong alam sa mga kalokohan ng kumpanya! ”
“Exactly,” sagot niya, tumingin sa akin. “At iyon ang problema.”
Napakunot ang noo ko.
“Hindi ikaw ang may kasalanan,” dagdag niya. “Pero ikaw ang pinakamadaling tamaan.”
Humigpit ang dibdib ko.
“So kaya ako kinuha bilang bodyguard,” dagdag niya. “Hindi nila sinasabi sa’yo, pero—”
Lumapit siya nang isang hakbang.
Sapat para maramdaman ko ang presensya niya.
Sapat para mapigilan ko ang hininga ko.
“—hindi para bantayan ka.”
Nagtagal ang mata niya sa akin.
“Para protektahan ka mula sa isang taong gustong pasabugin ang mundo mo.”
Parang nabingi ako sa sinabi niya.
“At alam mo kung anong pinakamalala? ” tanong niya.
Napalunok ako.
“Ano?”
Huminga siya nang malalim, at sa unang pagkakataon mula nang kilala ko siya, hindi siya nagmukhang mayabang o mapang-asar.
Mukha siyang nag-aalala.
Mukha siyang tao.
“Kahapon… hindi trespasser ang nakita namin sa bakod.”
Nagtagal ang tingin niya sa akin.
“Babae.”
Napakurap ako.
“Babae? ” bulalas ko.
Tumango siya.
“At may suot siyang uniform. Uniform ng isa sa staff natin.”
Nanlamig ako.
“At mas lalong masama,” dugtong niya.
“Hindi namin alam kung sino sa kanila iyon.”
Humina ang tuhod ko.
“Meaning… isa sa mga tao sa bahay…”
“Yes,” sagot niya. “Isa sa kanila ang gustong pasukin ang kwarto mo.”
“Pero bakit? ” tanong ko, nanginginig na ang boses.
“Hindi pa natin alam,” sagot niya. “Pero may pattern.”
Tumalon ang puso ko sa dibdib ko.
“A-anong pattern? ”
Tumingin siya sa akin. Diretso.
At ang sumunod niyang sinabi ang nagpabagabag sa akin nang higit pa sa lahat.
“Every incident happens only when you're alone…
—and every time… laging may babae sa paligid mo bago iyon mangyari.”
Natuyuan ako ng lalamunan.
“Meaning? ” bulalas ko, halos hindi makapagsalita.
“Meaning,” sagot niya, mas mababa ang boses, “someone close to you…
some woman near you…
is pretending.”
Tumayo siya sa harap ko, hindi naghihintay ng sagot.
“And whatever you saw kanina sa kusina…”
Napasinghap ako.
“…hindi mo dapat nakita.”
“Bakit? ” halos bulong ko.
Humigpit ang panga niya.
“Dahil wala kang idea, Icey,” sagot niya. “Na habang abala ako sa pagkakamali ko…”
Nagtagal ang tingin niya sa akin.
“…may isang taong nakatingin sa’yo. At hindi katulad ng tingin ko.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“At sino ang babaeng iyon? ” tanong ko, halos nagmamakaawa.
Sumandal siya sa mesa, tumingin sa akin na parang ayaw niya itong sabihin.
“At kung tama ang hinala ko…”
Mababa.
Mapanganib.
Diretso.
“…hindi ako ang dapat mong pinandidirihan kanina.”
Huminga ako nang malalim.
Malalim.
Mas malalim pa.
Sino?
Sino sa mga tao sa bahay?
Si Ate Liza? Si, Ana? Si Yeya? Ang isa sa mga cooks?
“Ismael…” bulong ko. “Sabihin mo sino.”
Tumingin siya sa akin. Mabilis. Direto.
At hindi ko alam kung bakit nanginginig ang binti ko sa tono niya.
“Huwag kang matakot.”
“Ismael—”
“Dahil kung sino man siya…”
Bahagyang lumapit siya sa akin.
“…natutuhan ko nang basahin ang mga mata niya.”
At bago pa ako muling makapagsalita—
May kumalampag sa labas.
Isang tunog na hindi pamilyar.
Isang tunog na hindi dapat naririnig sa safe house na malayo sa lahat.
Tumigil kami.
Walang gumalaw.
Walang huminga.
Si Ismael ang unang kumilos.
Hinila niya ako papalapit sa likod niya, mabilis at hindi mapag-uusapan. At doon ko nalaman na mas lalong dumilim ang aura niya.
Isang bangis.
Isang proteksyon.
Isang panganib.
“Icey,” bulong niya, halos hindi marinig.
“Huwag kang gumalaw.”
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya…
Hindi ako nakaramdam ng inis.
Hindi ako nakaramdam ng galit.
Isa lang ang naramdaman ko—
Takot.
At tiwala.
“May tao sa labas,” bulong niya.
- Writer
