chapter 15
1487 Words
Hindi ko alam kung mas nakakairita ba ang ngiti ng babaeng assassin sa harap namin o ang katahimikang bumalot kay Ismael. Para siyang naipit sa pagitan namin—dalawang bagyong nagbabantang magkabanggaan—at wala siyang sapat na payong.
Ang hangin sa hallway ay mabigat, parang piniga mula sa isang eksenang dapat nasa pelikula, hindi sa totoong buhay. Pero andito kami. Ako. Siya. At ang babaeng puwedeng pumatay nang hindi pumipikit.
Ang ex-protector-killer na ‘yon ay nakatingin pa rin sa akin na para bang tinitimbang kung gaano kabilis niya akong mapapatumba.
Well. Good luck sa kanya.
Kumapit ako sa gilid ng pinto, hindi para magtago kundi para buksan pa nang konti. Kung papasok ang gulo, gusto ko siyang harapin nang buong mukha.
“Cute,” ulit niya, parang sinusubukang makakuha ng reaksyon.
“Alam ko,” sagot ko agad. “At hindi ako papatay para lang i-prove ’yon.”
She blinked. Once. Slowly.
Ha. So kaya rin pala niya ma-off balance kahit konti.
Ramdam kong lumapit si Ismael, hindi para ipitin ako kundi para… maging pader na hindi ko hinihingi. Hindi ko alam kung nakakainis o nakaka-touch. Probably both.
“Anong kailangan mo?” tanong ko sa assassin. Diretsahan. Walang drama.
Naglakad siya nang isang hakbang palapit, pero hindi ako umatras. Ang distance namin ay mga dalawang dipa lang. Sakto para sa suntukan. O sakto para sa biglang patay. Depende kung sino mauuna.
Pero hindi ako nagpapatalo.
“Hindi ikaw ang kausap ko,” sagot niya.
“Well, he’s not talking,” turo ko kay Ismael. “Ako muna.”
Isang segundo. Dalawa. Tiningnan niya ako na parang sinusuri kung may kapakinabangan ba akong dahilan para mabuhay. Then, huminga siya.
“May kailangan akong sabihin kay—”
“Hindi pwede,” putol ko.
Tinapik niya ang labi niya gamit ang daliri. “You’re brave.”
“Hindi. Realistic lang,” sagot ko. “Kasi kung papasukin ka namin, malamang may trip ka na naman na hindi ko magugustuhan.”
Nag-angat ng kilay si Ismael. “Icey—”
“No. Hindi ako tatabi,” sabi ko, hindi man lang lumilingon sa kanya. “Kung gusto mo siyang papasukin, kailangan mong sabihin kung ano bang meron dito.”
At doon ko nakita ang pinakatago ni Ismael—hindi takot sa assassin, hindi takot sa panganib.
Takot siya sa akin.
Takot siyang malaman ko kung gaano siya kasabit sa mundong ginagalawan niya.
“Fine,” sabi niya, napipilitan. “Pero hindi dito.”
“Hindi ako aalis,” sagot ko.
“You should,” sabi ng assassin. “Hindi mo magugustuhan ang maririnig mo.”
Ngumiti ako nang malapad, halos inosente. “I’m not here para magustuhan ang mga bagay.”
Napatigil silang dalawa. Parang hindi nila inaasahan ang sagot ko.
First time ba nila makakita ng babae na hindi nagpa-panic sa death threat?
Well, good for them.
Nagpalit ang ekspresyon ng assassin—mula amusement papuntang bored, pero may tensyon sa ilalim. “Kung ayaw mong umalis, fine. Pero kung magugulo ka, mauna na kitang patulugin.”
“Tulog?” nakangiti ko. “Sino nagsabing magigising ako?”
Natawa siya. “You’re funny.”
“No. Honest.”
At doon, parang may nabago sa mata niya.
Hindi ko alam kung respeto ba iyon o mas matinding interes.
Pero hindi ako umuurong.
---
Tahimik na naglakad papasok si Ismael, ini-slide ang pinto para sarhan pero hindi niya tinanggal ang tingin niya sa akin, parang nag-aalala na baka bigla akong sumugod.
“Inside,” sabi niya sa assassin, maingi na at posibleng may halong utos.
“Aw,” tugon nito, “bossy pa rin.”
Hinawakan ko ang braso ni Ismael. “Ayaw kong nakatalikod sa kanya.”
“Icey—”
“Hindi ako magri-relax habang nasa likod ko siya.”
Sa wakas, tumingin siya sa akin. Hindi yung pangkaraniwang tingin—iyong tingin na parang sinusukat niya kung hanggang saan ang tapang ko.
“You’re going to start a fight you can’t win,” bulong niya.
“No,” sagot ko, “I’m making sure you don't get stabbed habang nag-uusap tayo.”
Natahimik siya.
Ha. Akala niya ako ang mapusok? I call it strategic.
Sumingit ang assassin, nagyuko ng ulo nang konti na parang natatawa sa loob. “Cute AND useful. No wonder.”
Tinamaan talaga ako ng asar.
This woman is getting on my nerves.
“Sabihin mo na ang kailangan mong sabihin,” sabi ko.
At doon, tumigil ang assassin sa gitna ng sala, hindi humihiwalay ang tingin kay Ismael.
“Tinatarget ka na nila,” sabi niya.
Lumamig ang hangin. Literal. Parang may nagbukas ng freezer.
“Alam ko,” sagot ni Ismael, pero ramdam ang tensyon.
“Tinatarget ka nila,” ulit niya, mas mabagal, “because of her.”
At napatingin silang dalawa sa akin.
…Wow. Okay.
Plot twist ba ’to? O testing?
“Explain,” sabi ko, nakahalukipkip na.
“Tinitrace nila ang galaw ni Ismael,” sabi ng assassin. “At kung sino ang lagi niyang kasama.”
Pinakatitigan ko si Ismael.
He blinked. Mabilis.
Nabuking.
“So,” sabi ko, “ako ang bait.”
“You’re the weakness,” sabi ng assassin.
Nag-init ang tenga ko—hindi sa hiya, kundi sa galit. “Hindi ako weakness.”
“She didn’t say that to insult you,” sabi ni Ismael, pero halata ang kaba sa boses.
“Hindi rin ako flattered,” sagot ko.
Umusad ang assassin, parang gusto niyang humanap ng anggulo sa akin. “They will use you to break him.”
At doon ko naramdaman ang bigat ng tingin ni Ismael. Hindi siya nagsalita, pero alam kong may tinatago siyang hindi pa niya inaamin.
“So ano plano nila?” tanong ko. “I-kidnap ako? Patayin? Gamitin pang leverage?”
The assassin smiled faintly. “Depende kung gaano sila kadesperado.”
“Great,” sagot ko. “So anong balak mo? Kukunin ako para ‘protect’ me?”
Napahinto siya.
At tumingin si Ismael sa akin.
“Icey,” sabi niya, medyo malambot, “hindi ka nila makukuha. Hindi ko hahayaang mangyari yun.”
“Then bakit ngayon mo lang sinasabi?” tanong ko, matigas pero hindi sumisigaw.
He clenched his jaw. “Because I thought I could handle it—”
“But you can’t.”
Ako ang nagpatuloy para sa kanya.
At doon ko nakita ang sakit sa mata niya—hindi dahil mahina siya, kundi dahil ayaw niyang madamay ako sa buhay niya.
Hindi niya alam: hindi ako madaling madamay.
Ako ang madalas magpasimula ng gulo.
“You should let me take her,” singit ng assassin bigla. “I know how to hide people. And how to kill the ones chasing.”
“No,” sagot ko, mabilis.
“No,” sabay naming sagot ni Ismael.
Nagkatinginan kami.
This is ridiculous.
“Hindi ako papasama sa ’yo,” sabi ko sa assassin. “I don’t trust you enough para ipahawak ang buhay ko.”
“Trust?” Umangat ang tawa niya. “You think you have a choice?”
“Yes,” sagot ko, lumapit ng isang hakbang. “And the choice is no.”
Tumayo siya nang diretso. Tumigas ang panga.
At doon ko napagtanto na hindi niya sanay na may humaharap sa kanya nang ganito.
“You’re going to get yourself killed,” sabi niya.
“No. Hindi ako mahilig mamatay,” sagot ko. “Ikaw?”
For a split second, natahimik siya.
Then—she smirked. “Kung hindi pa kita kailangan, malamang pinatahimik na kita ngayon pa lang.”
“I dare you,” bulong ko.
At bago pa lumala ang tensyon, hinila ako ni Ismael mula sa balikat—hindi marahas, pero matatag.
“Icey, enough.”
“Hindi ako nagsimula,” sabi ko.
“Hindi rin siya titigil.”
Tumingin ako kay Ismael. Diretso. Hindi umiwas.
“Ismael… hindi ako tatakbo.”
Napapikit siya. Parang iyon ang kinatatakutan niya.
“Alam ko,” sabi niya. “At doon ako natatakot.”
Tahimik ang sala.
Ramdam ang t***k ng puso ko—malakas, mabilis, pero hindi dahil natatakot ako.
Dahil nararamdaman ko na… nagsisimula nang gumalaw ang buong mundo sa paligid ko.
At hindi ako sigurado kung kakampi ba o kalaban ang kasama ko.
Pero sigurado ako sa isang bagay:
Hindi ako iiwan sa likod.
Hindi ako tatago.
Hindi ako magiging dahilan ng pagkatalo nila.
“At ngayon?” tanong ko. “Ano na?”
Tumingin ang assassin kay Ismael. “She stays with you. Wala nang ibang option.”
Umigting ang panga ni Ismael. “Delikado.”
“Mas delikado kung hiwalay kayo,” sagot niya.
Tumingin si Ismael sa akin—directly, intensely.
“Handa ka ba?” tanong niya, halos bulong, halos desperado.
Umangat ang baba ko. “Matagal na.”
And that—that right there—was the beginning of the real trouble.
And I’m not planning to lose.
- Writer
