chapter 16
1445 Words
Ismael pov
Hindi ko alam kung alin ang mas kumikirot—ang sikmura kong nanigas sa kaba o ang katotohanang hindi ko na kayang itago kahit isang segundo pa kung gaano kalalim ang pinuntahan ng gulong ‘to. Hindi ko na kayang itago kay Icey. Hindi na rin kaya ng konsensiya kong pabayaan siyang lumakad sa dilim habang ako ang dahilan kung bakit siya tinitiktikan.
Kasalanan ko.
At kasalanan nilang lahat.
Pero pinaka-ayoko?
Kasalanan ng taong nasa harap ko ngayon—ang babaeng dati kong pinagkatiwalaan ng buhay ko—at ngayon ay may hawak na impormasyon na pwedeng sumira sa kinatatayuan ko sa harap ni Icey.
Nakatayo siya roon, nakasandal sa dingding na para bang bahay niya ang safe house, habang si Icey naman ay hindi nagpapaapi. She acts like she owns the damn room. At sa totoo lang, iyon ang pinakanakakatakot sa lahat—dahil kapag ganito siya, mas gusto ko pa siyang itali kaysa hayaang maglakad sa panganib.
“You need to explain everything,” sabi ni Icey, nakahalukipkip, nakatayo sa harap ko na para bang siya ang interrogator at ako ang kriminal.
Napakamot ako sa sentido ko. Hindi dahil pagod ako.
Dahil alam kong wala nang atrasan.
“Fine,” sabi ko. “Pero hindi mo magugustuhan.”
“Hindi ako naghahanap ng fairy tale,” sagot niya. “Simulan mo.”
Hindi ko alam kung dapat ko siyang sabitan ng posas o yakapin. Pero wala sa choices iyon.
Tumagilid ang tingin ko sa assassin sa gilid. “Ikaw, tumahimik lang.”
Ngumisi siya. “Don’t worry, hindi ako nakikialam sa lover’s quarrel.”
Napapikit ako nang mariin.
Icey, of course, exploded.
“WHAT?” singhal niya, halos masakal ang hangin. “Sino—anong—sinong lover—?!”
“KALOKOHAN ‘yon,” putol ko agad, kahit hindi ko alam kung nakatulong ba ang tono ko o mas nagmukha kaming nagpapatunay sa maling hinala.
Mas lalo pang lumaki ang ngisi ng assassin. “Cute.”
“Putang—tigilan mo,” putol ko sa kanya.
Sa wakas natahimik siya—pero hindi nawala ang ngisi. Tangina.
Humugot ako ng malalim na hininga at tumingin kay Icey.
Hindi ko siya tinignan bilang assignment. Hindi bilang target. Hindi bilang responsibilidad.
Tinignan ko siya bilang taong ayaw kong mawala.
At doon nagsimula ang dapat ko nang sabihin noon pa.
“Icey,” simula ko, mababa ang boses, “may dalawang grupo ang naglalaban sa ilalim ng kompanya ng tatay mo. Isa sa kanila, gusto kang gamitin laban sa kanya. Isa sa kanila, gusto kang alisin para tapusin ang problema.”
Hindi siya kumurap.
“Alin ka roon?” tanong niya, diretso.
“Wala,” sagot ko. “Nandito ako hindi para sa kanila. Para sa’t—”
“Spare me,” putol niya. “Next.”
Napairap ako. Damn this girl.
“Fine. Yung group na gustong gamitin ka—sila ang nagpadala ng unang babala. Yung sumubok pumasok sa mansion. Yung sumusunod sa’yo sa bawat labas mo.”
“Kilala mo?” tanong niya.
Tumango ako nang mabigat. “Yes.”
“And the other group?” tanong niya.
Nanigas ang panga ko. “Mas delikado. Mas marumi. At mas malapit sa’yo kaysa iniisip mo.”
Narinig kong huminga nang malalim ang assassin sa gilid. She knew what was coming. She knew I was breaking the only unspoken rule we had: Huwag ibigay ang buong totoo kapag hindi pa kailangan.
Pero dumating na sa punto na hindi na pwedeng hindi niya malaman.
“Icey…” kinuha ko ang tingin niya. “Yung babaeng nakita sa bakod… isa siya sa staff.”
Tumigas ang katawan niya. Hindi siya natakot—na-offend siya.
“Sino?” tanong niya.
Hindi ko agad sinagot.
Pero may sumingit.
“Yung nakausap mo kahapon,” sabi ng assassin, walang pakialam kung gaano ka-brutal ang dating.
Biglang lumalim ang paghinga ni Icey. “Sino—?”
“Ana,” sagot ko. “Yung nagdala ng files mo. Yung lagi mong kinakausap tuwing lunch.”
Halos marinig ko ang tunog ng pagkabasag ng tiwala niya.
Pero hindi siya umiyak. Hindi siya umatras.
Nag-angat lang siya ng baba.
“Why?”
“Because you’re the easiest to reach,” sagot ko. “Ikaw ang pinakamalambot sa tingin nila.”
“Oo naman,” sabat ng assassin. “Mabait. Approachable. Vulnerable.”
Napalingon ako sa kanya na parang sasapakin ko na. “Quiet.”
Ngumuso siya pero tumahimik.
Icey, however, was burning. Hindi sa takot. Hindi sa pagiging helpless.
Galit. Matinding galit.
At doon ko narealize kung ano ang pagkakaiba niya sa lahat ng babaeng nakasama ko sa mundong ‘to:
Hindi siya tumatakbo. Lalo na kapag tinatraydor.
“So ano ngayon ang plano?” tanong niya, mas steady kaysa kanina.
Tumitig ako sa kanya.
At kahit ayaw kong sabihin, wala na akong choice.
“You stay with me 24/7,” sagot ko. “Walang hiwalay. Kahit isang minuto.”
She frowned. “That sounds like a punishment.”
“It’s not,” sagot ko. “It’s protection.”
“Right,” sagot niya, sarcastic. “Kasi ang safe house natin ngayon? May assassin na naka-bisita.”
“I told you—” sabat ng assassin.
“Shut up,” sabay naming sabi.
I swear—nag-harmonize kami.
Tumalikod ako sandali at humawak sa mesa. Kailangan kong huminga. Dahil kapag tumingin ako sa kanya, nawawala lahat ng logic. Nawawala ang disiplina. Nawawala ang built‑in instincts ko.
At nakita iyon ng assassin.
“Dangerous,” sabi niya, nakatingin sa amin. “She makes you weak.”
Hindi ko napigilang mapikon.
“I am not weak,” mariin kong sagot.
“Hindi physically,” sagot niya. “Pero kapag siya ang usapan—yes.”
“She’s wrong,” bulong ni Icey.
Huminga ako nang malalim. “No. Tama siya.”
Tahimik.
Masakit ang tahimik.
Pero kailangan.
“Icey… sila mismo ang nagsabi: babagsak ako kapag ikaw ang tinarget nila. Kaya ikaw ang pinili nilang sundan. Hindi ako. Ikaw.”
Hindi siya kumibo.
Ang nakakainis?
Hindi siya confused.
Hindi siya naiyak.
Hindi siya bumigay.
She understood.
At doon lalo akong sumakit.
“Ismael,” sabi niya sa wakas, “kung tingin mo mas magiging ligtas ako kung lalayo ako sa’yo—”
“No.” Halos maputol ko ang hangin. “Mas mamamatay ka kapag wala ako sa tabi mo.”
“Then don’t make me feel like baggage.”
That hit harder than any knife I’ve taken.
Natulala ako. Hindi ko nakasanayang may nagsasabi niyan sa akin. Lahat ng tao, sumusunod kapag sinabi kong delikado. Ito? Nagpapamando.
“Hindi ka baggage,” bulong ko. “Ikaw ang dahilan kaya tumitino pa ‘ko.”
Napapikit siya. Hindi ko alam kung dahil sa inis, sa pikon, o dahil ayaw niyang marinig iyon.
Ang assassin ay napailing. “See? Weak.”
“I swear—pag hindi ka tumahimik—” banta ko.
“I’ll behave,” sagot niya, naka-roll pa ang mata. “Pero bilisan na natin. They know where you are.”
Kumunot ang noo ko. “What?”
“Ismael… hindi ka nila sinubaybayan dahil kay Icey lang.”
Naglakad siya palapit.
“Sinundan ka rin nila.”
Nanlamig ang batok ko. Tangina. Tangina talaga.
“So right now…”
She smirked.
“…we are not alone.”
Paglingon ko kay Icey, hindi ko maipaliwanag pero may tumiklop sa loob ko.
Takot.
At determinasyon.
At pagnanais na hindi ko inaasahan.
Hindi ko siya pwedeng pabayaan.
Hindi ko siya pwedeng bitawan.
Hindi ko siya pwedeng iwan kahit isang hakbang.
“Ismael,” bulong niya, nakatitig sa akin nang diretso, walang takot, walang arte—
“…ano gagawin natin?”
Pinisil ko ang panga ko.
Kinuha ko ang baril ko.
Tinakpan ko ang likod niya ng kamay.
At tumingin ako sa assassin.
“We fight our way out.”
Ngumiti siya. “Finally.”
Tumingin ako kay Icey.
“At kahit anong mangyari…”
Humigpit ang hawak ko sa balikat niya.
“…hindi kita iiwan.”
Sa unang pagkakataon mula simula ng kaguluhang ‘to—
ngumiti siya. Kaunti lang. Pero sapat para tumibok ang dibdib ko nang mas mabilis kaysa dapat.
“Good,” sabi niya. “Hindi rin kita iiwan.”
At doon nagsimula ang totoong laban.
Hindi na ito tungkol sa assignment.
Hindi tungkol sa kompanya.
Hindi tungkol sa ex-assassin kong nakangisi sa sulok.
Ito—
itong bahaging ito—
ay tungkol sa pagprotekta sa isang taong ngayon ay parte na ng dugong hindi ko na kayang bitawan.
Kahit anong mangyari.
Kahit sino ang kalaban.
At kahit ako pa ang kailangan niyang labanan pagdating ng oras.
- Writer
