"Okay ka lang?" tanong ni Jigs sa nakababatang kapatid.
Naroon sila sa tabi ng puno ng mangga. Nakaupo sa kawayang kahoy. Bumaba ang kamay nito sa nagtataas-babang likod ng dalaga.
"Okay?" ulit niya.
"Siguro nga ito na lang ang kaya kong isagot. Iyan naman ang laging sinasabi ng mga taong hindi naman talaga ayos," umiiyak na sagot ni Nihan.
Sinisinok-sinok na siya nang lingain ang binata. Nakadiin ang mga palad niya sa kinauupuan. Mabigat na rin ang talukap ng kaniyang mga mata.
"Bakit ganiyan ang mga kaibigan ninyo?"
"Ang pa-plastic," patuloy niyang reklamo habang parang batang nagsusumbong.
"Hayaan mo na. Matulog ka na," payo nito.
Hindi pa rin niya napigilan ang bulto-bultong emosyon. Mas lalo siyang napaiyak kasabay nang pagtungo ng ulo.
"Tama na 'yan."
Dumaiti pa lalo si Jig
