"Humiga ka na."
Tiningnan ni Nihan ang inang maluha-luha pa rin habang inaalalayan siyang humiga sa kama.
"Ma," seryosong niyang aniya, at hinawakan ang kamay nito.
Hindi siya humiga, at hinintay na magtaas ang tingin ni Janice. At nang magtama ang mga mata nila ay may ngiting malungkot ang nakadikit sa labi niya.
"Thank you," tuluyang bumigay ang boses ng dalaga. Pigilan man niyang huwag maging emosyonal.
Itinuon niya ang mga matang punong-puno ng mga luha sa nagkasalikop nilang mga kamay.
"Alam ko na naapektuhan din kayo sa pag-alis ko noon. Pero pilit ninyo pa rin akong iniintindi."
"Hindi ako naging mabuting anak sa inyo. Pero tingnan ninyo kayo ngayon, nagpapakamabuting nanay kayo sa akin," tuluyang naglabasan ang mga luha ni Nihan.
Hinawakan ni Janice ang mukha ng anak, at it
