Continuation...
Kumalas ako bigla sa pagkakayakap at gulat siyang tiningnan.
"W-Wait, ikaw ba 'yong lalaking pumasok noon sa kwarto ko noong may lagnat ako para sabihin 'yan?" walang kahiya-hiya kong tanong.
Sa gitna ng emosyonal naming usapan ay nagawa pa niyang tumawa habang ginugulo ang buhok niya. So, siya nga?! After how many months, ngayon ko pa nalaman!
"Yes, that was me," sagot niya. Hindi ko alam pero tumawa na lang din ako kasabay ng pagtawa niya. Really a bittersweet feeling.
After that, our laughs faded right after we part our ways... Pero nag-presenta siyang tulungan akong makababa sa hagdanan.
Masakit isiping... ang sandali naming simula ay tinapos ko na dahil kailangan. Siguro, ito 'yong tamang desisyon.
Nagtataka akong napatingin nang biglang umingay sa may unahan,
