Kabanata 9
1123 Words
HE HATE ME NOW
The father of my baby.
Tinignan ko ang sarili sa salamin at nakita ang namumugto kong mata.
Madalas ganto, umiiyak ako.
Sa parehong rason.
Sa rason na sarili ko lang pala ang inisip.
Kung alam ko lang o sumagi sa isip ko na may posibilidad na mabuntis talaga ko dahil sa nangyari.
I shouldn't have left him.
Magkakaroon na kami ng baby.
Pwede ko naman siguro sabihin pag bumalik na ang ala ala niya at totoong siya. Kung si baby damulag siya baka hindi niyo ko maintindihan or he'll freak out knowing it at magalit pa sa akin.
Sinabi ko na rin sa pamilya ko na buntis ako at hindi sila makapaniwala.
Paano ba naman kase wala kong napapakilalang boyfriend. Nagugustuhan lamang.
akala ko bubulyawan ako ni Mama but no she understand.
Nasa tamang edad naman daw ako at may pera na ko para sa anak ko. Kinalulungkot niya lang dahil hindi ko sinasabi kung sino ang ama at bakit, o anong dahilan.
Yung mga kapatid ko naman, pareho lang ng reaksiyon kay Mama.
alam kong parang may alam na si Hazel sa kung sinong ama. Pero sa bawat punta nito sa akin upang ikumpirma. I always back out para hindi na niya malaman ang totoo. Baka din kase may gawin siya kung sakali.
Sininghot ko ang hangin pagkalabas ko ng bahay.
Hanggang ngayon hindi parin ako makapaniwala na nasa Tokyo, Japan na ako.
Lalo na siguro si Kuya na anime lover.
‘Kumusta ka na kaya?
Sana nasa mabuti kang kalagayan. ngayon at sana nabawasan kahit konti ang galit mo.’ sambit ko sa isip.
Napakurap ako ng may lumapit sa aking japanese na lalaki.
Napangiwi ako.
Hindi pa ko marunong mag nihonggo.
Kaya baka wala kong masagot rito.
"Do you know someone name Vince Lopez, Miss?" Tanong ng lalaki.
Nakahinga ako ng maluwag.
Buti at marunong itong mag ingles.
Pero ano daw?
Vince Lopez?
"Vince Lopez?" ulit ko.
"Yes, Miss."
Si Kuya ba?
"T*ng ina pre, grabe akala ko hindi ka na makakapunta." napatingin ako kay Kuya na sumulpot.
"Kanina pa kita inaantay."
"ah hindi ko kase masyadong alam 'yung mga lugar rito. You know naman diba na.."
Hindi lang marunong mag ingles pati Tagalog.
"Wakata, Let's go?"
Tumango ito at bumaling pa sa akin.
"Nice meeting you, Miss. I'm Furada Yuki. I'm your brother's new friend. It nice seeing you again."
Nice seeing you again?
Ngumiti pa ito sa akin bago sumabay kay Kuya pumasok.
Umiling na lang ako at tumingin pa ng huling sandali sa langit.
'Miss na miss na kita.'
"Miss na miss na kita baby damulag." bulong ko sa hangin at pinahid ang luha.
Isang buwan na lang baby damulag.
Isang buwan na lang at masisilayan ko na ang ating anak.
I will name him
Khaki Blake Scott...
Pero hangga't hindi mo pa nalalaman na nag e-exist siya.
alam mo din ba kung bakit Khaki?
Kase khaki (gagi) grabe ang paghihirap ko ng araw na niluwal ko na siya.
Khaki Blake Lopez.
Until you don't know he's existing.
He'll remained on that name.
--
SANA DUMATING ang araw at malaman ni Khairro na nag e-exist si Khaki.
Dahil walang araw, buwan at taon...
Nagtatanong ang aming anak tungkol sa kaniya.
Napakabilis ng oras.
Parang 'yung araw na kakaluwal ko lang sa kaniya. Napuyat ako para alagaan siya, palitan ng diaper, patahanin pag umiiyak atbp.
and..
It's been what?
6 years na pala ng hindi kami nagkikita.
Bumalik ako sa Pilipinas kasama ang anak ko para kaniya. Sumama ang pamilya ko.
But I heard a lot of things nang iwan ko siya, I heard it to his brother that's why even though I wanted you to know about our kid.
I shouldn't make you know.
You go through hell and pain because of me.
That's why I have to stay away from you.
Pero ng nagkaroon ng problema sa pera at kailangan kong kumita.
Destiny lead us to meet again.
--
THE DETAILED OF some part
"SURE KA na ba talagang dito ka na mananatili, Vena?" Tanong sa akin ni Yuki at tinignan pa ang kabuuan ng dating bahay namin sa Pinas.
"Oo naman. Saka may dahilan din kung bakit ako nagbalik rito."
"Tsk alam ko narin kung bakit. Hays alam mo naman na pwede niyo kong mahingian ng pera. Hindi na dapat bumalik pa kayo rito.
Ba't pa kase bumalik. Saka baka mas lalo kong mawalan ng pag-asa nito sa'yo." Napailing na lang ako sa inasta ni Yuki. Naging magkaibigan kaming dalawa dahil sa pabalik balik nito sa bahay para makipaglaro ng online games sa kapatid ko. Idagdag pa na kawatch together sa favorite anime nila.
He tried to pursue me but I refuse.
Isa pa ayoko itong paasahin, at ayokong mas lalo ko itong sasaktan kung sakaling pagbigyan ko siya. When the truth there's a man that I love and I'm here because of him.
Hindi lang dahil sa marami kaming utang ng mas lumala ang sakit ng Papa namin and ng tuluyan din siyang nawala.
Tinignan ko ang anak kong si Khaki.
"Mama!" Hinila nito ang laylayan ng suot kong bestida.
"Mama, ang ganda po rito!" Nagningning pa ang mata ng anak ko habang nakatingala sa akin.
He's face look a more like his father at konti lang ang namana sa akin.
Pero nagpapasalamat parin ako dahil don. Kase magiging problema kung sakaling wala ang konting namana ko para malaman kung sino talaga siya.
Pinantayan ko ang anak ko.
"Sabi ko naman sa'yo diba?"
"Mama, makikita ko na po ba si Papa ngayon na nandito na po tayo?" tanong ng anak ko.
"ah...ano kase.."
Bumuntong hininga ang anak ko at tumango ng dahan dahan.
"Naiintindihan ko po. H'wag po kayong mag-alala maghihintay po ko kahit gaano katagal. Basta po ba ay tuparin niyo, Mama."
Tumango din ako at ngumiti pa.
Bigla kong may naalala dahil sa sinabi ng anak ko.
at hindi ko maiwasan mas lalong mangulila ngayon na nasa Pilipinas na kami ng pamilya ko at may posiblidad na magkita ulit kami ni baby damulag.
Malapit na, baby damulag.
Malapit na kayong magkita.
"Baket mo pa hinihintay ang totoo mong Papa eh pwede namang ako na lang." pang aasar ni Yuki kay Khaki dahilan para samaan siya nito ng tingin.
"Edi wow po." Balik ng anak ko.
Black color of curly hair that become messy when it's wet, Brown eyes na mahahalata mo agad unang tingin pa lang, Long eyelashes na nakakainggit sa iba, Thick eyebrows, Pointed nose, Red lips. Perpektong hugis ng mukha.
Walang halong biro, mas lamang ang kay baby damulag.
Pinagmasdan ko ang anak kong napapadyak habang inaasar ni Yuki.
Sana mapatawad na ko ni baby damulag sa pag-iwan ko at sana matanggap niya din ang anak namin.
- Writer
